πρώτο κλάμα

by nullapoenasinelege

 δεν υποφέρω πια από αϋπνίες και δεν ξέρω αν αυτό είναι οπωσδήποτε καλό

τα βράδια παλεύω να μαζέψω τις σκέψεις μου προτού αποκοιμηθώ από την κούραση

 483410_10200180443288683_323102176_n

ένα βράδυ θυμήθηκα κάτι που είχε συμβεί πριν από χρόνια, ανέσυρα πάλι μια περίεργη συγκίνηση που ένιωθα τότε. όχι συγκίνηση, ψέμματα. πόνο ένιωθα.

πριν από περίπου μια εικοσαετία, θυμάμαι ότι τελείωνα το δημοτικό εκείνη τη χρονιά, υπήρχε ένα παιδάκι στο σχολείο μου της πρώτης δημοτικού που με έκανε να κλαίω. καθόταν πάντα μόνο στα διαλείμματα, δεν έπαιζε με τους συμμαθητές του, τα άλλα τα παιδιά κάπως ξεχνούσαν τη λύπη τους που δεν ήταν στο σπίτι τους, όμως αυτός ο μικρούλης στεκόταν πάντα μόνος, αντιστεκόταν στη λαίλαπα του διαλείμματος, λες και μας κορόιδευε, εγώ όταν είμαι θλιμμένος θέλω να παραμένω θλιμμένος λες και μας έλεγε, αγόραζε στο μεγάλο διάλειμμα μια τυρόπιτα από το κυλικείο και την έτρωγε ήσυχα, μόνος του, ατένιζε κάτι που όλοι εμείς δεν μπορούσαμε να δούμε.

τις πρώτες μέρες τον κοίταζα από μακριά, δεν τολμούσα να πλησιάσω, θες από ντροπή, θες από σεβασμό, θες γιατί αυτή η επιλεγμένη μοναχικότητα κάτι μου θύμιζε, κοιτούσα μόνο από μακριά για να είμαι σίγουρη ότι είναι καλά. με τον καιρό τον πλησίασα, τον ρώτησα το όνομά του, είχα το θράσος να τον ρωτήσω γιατί δεν παίζει με τα άλλα παιδιά, είχε την ωριμότητα απλά να μου απαντήσει ότι δεν θέλει.

στο σχόλασμα καθόμουν πάντα και περίμενα. έβλεπα τη μαμά του να πλησιάζει, να τον παίρνει αγκαλιά και να φεύγουν μαζί, και τότε μόνο μπορούσα κι εγώ να φύγω για το σπίτι μου.

μου άρεσε να κάθομαι πια κοντά του στα διαλείμματα, κι ας μην μιλούσαμε, μου αρκούσε μόνο να μη νιώθω ότι είναι μόνος, απέφευγα κιόλας να του μιλάω, γιατί κάθε φορά με έπιαναν τα κλάματα και τον ντρεπόμουν πάρα πολύ, ίσως να αναρωτιόταν ποια είναι τούτη εδώ η τρελή που κάθεται δίπλα μου, τι θέλει, γιατί κλαίει.

θυμάμαι ολοκάθαρα την πρώτη μέρα που έψαξα με το βλέμμα μου τον μικρό μου ήρωα και τον είδα να τρέχει στην αυλή, να γελάει με κάποιο αστείο των συμμαθητών του και να παίζει μαζί τους.

και τότε πήρα την απάντησή μου, όταν θέλω κόσμο είμαι με κόσμο και όταν δεν θέλω δεν είμαι έμοιαζε να μου φωνάζει από μακριά, κι εγώ είδα για πρώτη φορά το χαμόγελό του και ανακουφίστηκα.

η μοναξιά είναι προνόμιο

γεννιόμαστε με την καλοσύνη και τον πόνο μέσα μας, μακάρι να συνεχίζαμε να ζούμε έτσι

Ιορδάνη, αφιερωμένο.

Advertisements