sine_lege

μας εξαπάτησαν οι εγκλίσεις

χάπι νάου

76455_4337838759044_1349006344_n

αν ο αριστοτέλης είχε δίκιο

ό,τι διάβασα είναι το κρησφύγετό μου

κάθε νύχτα κατακτώ τον κόσμο

κάθε μέρα ο κόσμος με τσαλαπατά

όσο μεγαλώνω απομακρύνομαι από το έδαφος

όλο πιο ψηλά

όλο πιο μακριά

όλο πιο απαλά

αν αφήσω το ρομαντισμό

θα πρέπει να δεχτώ το θάνατο

δεν το καταλάβατε ακόμα,

πως ο αιθεροβάμων πετά στα σύννεφα

για να μην τον θάψουν ποτέ στη γη;

οι συμβουλές απέτυχαν

η νουθεσία πήρε δρόμο

η θλίψη δεν σας έχει ανάγκη

θα μπορούσε να τα κάνει όλα αυτά, αλλά οι λεπτομέρειες της ζωής τον εμπόδιζαν*

άντε γαμήσου ευκτική

άντε γαμήσου εργατιά

παράτα με κι εσύ

citius

altius

fortius

χώρισα το χρόνο σε διαστήματα

έγκλειστη·

διαγράφω τις μέρες που περνάνε

μήπως βιάσω το αβέβαιο

να έρθει προς τα δω πιο γρήγορα

το βέβαιο με σκοτώνει.

τα ανεκπλήρωτα όνειρα είναι η σφραγίδα του πολιτισμού*

 

 

*αποσπάσματα από το βιβλίο happiness του γουίλ φέργκιουσον

Advertisements

#47

img_0887

ψ

όπως ψέμμα

όπως ψάχνω

όπως ψίθυρος

 

καταλαβαίνεις τον σπαραγμό από τα μι

βλέμμα

κλάμα

καταλαβαίνω την αλήθεια από τα γάμα

συγγνώμη

μα ό,τι καταλαβαίνω

με στοιχειώνει

πάντα

 

(θα σε βρω)

 

τώρα πια ξέρω τι με σπρώχνει στη θάλασσα

τώρα πια ξέρω γιατί κλαίω στη σταδίου

τώρα πια ξέρω πως τα ξερονήσια φτιάχτηκαν για μας

 

καμιά επιστροφή στην ηλιοφάνεια

γράφεις ανάμεσα στη σιωπή και στα ουρλιαχτά

διαβάζω ανάμεσα στην απόγνωση και στην ελπίδα

δεν ξέρω τι από τα δύο θα νικήσει

ήθελα μόνο να σου πω

πως το καμιά επιστροφή

είναι το kein zurück του βερολίνου μου

 

βοήθησέ με

 

δεν ξέρω ποιος έχει ακόμα το τηλέφωνό του στις επαφές μου

 

αλλά σου υπόσχομαι

πως από δω και μπρος

θα προσέχω τις πέτρες που πετάω

 

μόνο αυτές που κάνουν γκελ·

 

λουίζα, θα ξαναγίνουμε νησί.

 

 το όνομά σου γράφεται με σίγμα και η θάλασσά σου με δύο ταυ

 

 sine_lege

_img_0892

*πρότζεκτ Ψυττάλεια

από @to_portatif

μονότυπο νούμερο σαράντα-επτά

ευχαριστώ

δύναμη μόνο

http://www.psytalia.blogspot.gr

λαμά σαβαχθανί;

img_0629

μάζεψες φόρα

έβαλες ταχύτητα

ξέχασες τη ζώνη ασφαλείας

 

πλοία, αεροπλάνα και ποδήλατα σε έφεραν εδώ

 

και τώρα│βάλε όπισθεν│σου είπαν

 

πέσαμε σε ξέρα

ανασυγκρότηση δυνάμεων

πάλι

 

ήρθα από το βορρά στο νότο

μα χιόνισε κι εδώ

 

μια ιδέα είναι το χιόνι

μια ιδέα κι ο βορράς

 

σκοτώνουν τις ιδέες όταν γεράσουν

 

κοιμάμαι ανήσυχη και βλέπω όμορφα όνειρα

γολγοθάδες, κλάματα και αγάπες

 

άραγε ο γολγοθάς να ήταν ανηφόρα ή κατηφόρα;

πόσα ψέμματα μας έχουν πει!

 

γιατί μας λέτε ψέμματα;

 

δε βαριέσαι· ανάγκα και άθεοι πείθονται.

 

λαμά σαβαχθανί;

καλώς ήρθες

*stonedthinker, σε ευχαριστώ για τούτο το δώρο*

200905-berlin-art-ss

Δεν με πειράζει το κρύο πια και τη βροχή συνήθισα,

ρομαντισμός και αηδίες ότι μιλάμε με τα βλέμματα,

μην με κρατάς από το χέρι, δεν έχω συνοχή,

μια ιδέα είναι η ομίχλη, μια φλόγα που καίει.

Το πρώτο μας ραντεβού θέλω να ξέρω αν θυμάσαι.

Ήρθα με χτυποκάρδι αφού η αγάπη μας έκλεινε το μάτι.

Μου αρκούσε που είχα το χέρι μου στο πόδι σου.

Πόση απόγνωση και πόση ελπίδα, να φωνάζουμε στο μέλλον μας

«έλα τώρα, φτάσε», δεν θέλω να μεταφράζω άλλο.

Τώρα είναι το μετά, δεν βλέπεις τις ταράτσες που γέμισαν απόγνωση;

Όσο σκάβω, τόσους θησαυρούς βρίσκω

και πάντα κλαίω με τα γραπτά του Παναγούλη.

Δασκάλους πρέπει να γεννήσουμε, να μην τους κάνουμε τη χάρη.

Μια χώρα που ουρλιάζει κήρυξε ανένδοτο αγώνα

και πώς να πάμε σπίτια μας, μέσα σε τέτοια χάλια;

Η λήθη είναι η αρρώστια, μα το arbeit macht frei

θα τους το τρίψουμε στη μούρη.

Εγώ πάλι, θα κατηφορίσω προς τα κάτω.

Στην πλατεία, που ξέρει τόσα για μας.

 

– Παντού αστυνομία, Δικαιοσύνη πουθενά. –

 

γράφει ο stonedthinker από για τη sine_lege

http://www.gosheep.gr/white/opinion/item/759-meinzurück#

ι.χ.

sine

~σας κοιτάζω μέσα από τα φιμέ σας τζάμια κι εύχομαι να μην υπήρχαν παράθυρα~

σ’ αυτήν την αφιλόξενη πόλη
θα μπορούσαμε όλοι να είμαστε φίλοι
θα μπορούσαμε όλοι να είμαστε ερωτευμένοι
θα μπορούσαμε όλοι να είμαστε ευτυχισμένοι

κατεβάστε λίγο τα παράθυρα

τραβήξτε τις κουρτίνες
έλα να περπατήσεις πλάι μου
όχι·
δεν ξέρω πού πάω
ξέρω μόνο ότι θέλω

αλλά βλέπεις· ο έρωτας μοιάζει με το αδικοχαμένο έμβρυο των πέντε μηνών.

έχει ρίζες στο παρελθόν
λόγο ύπαρξης στο μέλλον
και πεθαίνει πάντα στο παρόν

μην ντρέπεσαι
κατέβασε το παράθυρο
βγες από το αυτοκίνητο
κοίταξέ με

μην ντραπείς ούτε στιγμή ποτέ να μην ντραπείς

θα σκαρφαλώσω σ’ αυτό εδώ το φανάρι της λεωφόρου
θα το κάνω να σταματήσει να αναβοσβήνει
να μην σας ορίζει πια τις ζωές
τούτο το ύπουλο ανθρωπάκι

πράσινοκόκκινοπράσινοκόκκινοπράσινοκόκκινο

και το λευκό πουθενά·

~μην αναρωτιέσαι. με ξέρεις. είμαι το κορίτσι που φτιάχνει χάρτινα καραβάκια και τα αφήνει παντού στο δρόμο σου. όταν δώσω το σύνθημα η πόλη θα γεμίσει από μικρά καράβια που θα πάρουν μαζί τους όλη τη βρωμιά. και τότε όλα θα ξαναγίνουν λευκά.~

ι.χ. σημαίνει ίσως χάσω. μα θα πάω.