τραμπάλα στις ταράτσες ετοιμόρροπων σπιτιών

by nullapoenasinelege

κάτι τέτοιες ώρες λείπει ένας αλέξης ζορμπάς να μας δείξει πώς να χορεύουμε μπροστά στο θάνατο μπροστά στην καταστροφή μπροστά στο μαύρο zorba teach me how to dance πότε κρυώνει το σώμα που πεθαίνει τι πρόλαβες να σκεφτείς την ώρα που το μαχαίρι έμπαινε μέσα σου κανένας δεν θα ανακαλύψει το θάνατο προτού πεθάνει το μεγαλύτερο μυστήριο της ζωής λύνεται όταν αυτή τελειώσει όχι μάνα μην μου ζητάς σημεία στίξης δεν έχω άλλα μου τα πήρανε όλα έχω μόνο άκρα είμαι ακραία εγώ ρε μαλάκες μακάρι να ήμουνα εσύ πέθανες από το μαχαίρι τους εμείς από την ασφυξία διαβατήριο να φύγουμε μα εγώ ξέρεις γι’ αυτό γύρισα για τον αγώνα και πήρα πίσω το τίποτα γαμώ τις ζωές σας δεν ξυπνάτε σας μισώ όλους πέφτω να κοιμηθώ και δεν μπορώ όχι δεν έχω εφιάλτες γαλήνη δεν έχω τόσες μέρες είμαι αγκαλιά με τον πανικό βγαίνω να περπατήσω φτάνω στο σπίτι του λαού αγαπάω την ειρωνεία όσο με αγαπάει κι αυτή άκου εκεί σπίτι του λαού στον τοίχο γράφει λαϊκή κυριαρχία είσαστε ψεύτες ψιχαλίζει θέλω να βρέξει να πνιγεί αυτή η πόλη να πνιγούν τα πάντα να μείνει μόνο το αίμα του να μείνει για πάντα πάνω μας είμαστε δειλοί δυο δακρυγόνα μας ρίξανε και διαλυθήκαμε δεν μπορούσα να αναπνεύσω να δω τα δακρυγόνα σπέρνουν το φόβο και μετά θες να πεθάνεις από ντροπή που το έβαλες στα πόδια εκείνος δεν δείλιασε έβλεπε το μαχαίρι να έρχεται κατά πάνω του κι έμεινε εκεί όρθιος άφοβος κατάλαβες ρε μαλάκα ποια είναι η διαφορά από τη μία η αγάπη η ελευθερία η αφοβισιά από την άλλη οι μπράβοι της νύχτας εύχομαι να μην ξανακοιμηθείτε ποτέ στη ζωή σας να μην ξεπλυθεί ποτέ η κηλίδα από πάνω σας δεν θέλω άλλο να γράφω πια φωτιά θα βάλω στα τετράδιά μου και θα τα κάψω τίποτα να μην μείνει χάσαμε το καταλαβαίνεις

 

~ η πρώτη βροχή του χρόνου πέφτει πάνω στα κορμιά μας ευεργετική ~

 

να μην το βάλουμε κάτω

λευτεριάς λίπασμα οι πρώτοι νεκροί

 

κι αν όχι εμείς

τότε

τα αγέννητα παιδιά μας

να ζήσουν

ελεύθερα

.

Advertisements