α-έρως

by nullapoenasinelege

αγαπώ το γράμμα άλφα.

τον τελευταίο καιρό θαρρώ πως έχει καθίσει στο ταβάνι του σπιτιού μου και τις νύχτες με κοιτάζει περιπαιχτικά. όχι, δεν μου στερεί τον ύπνο, ούτε μου προκαλεί εφιάλτες, μόνο τρυπώνει παιχνιδιάρικα στη νόησή μου και κατασκηνώνει παρανόμως και ελευθέρως στα όνειρα του μέλλοντός μου. κι εγώ, που δεν θέλω πολύ για να ενθουσιαστώ με κάθε τι που αντιτίθεται στη δράση και προκαλεί αντίδραση, πετάω τη στολή της αστυνομίας της σκέψης, σβήνω αβλεπεί το πρόστιμο της ελεύθερης κατασκήνωσης και κουλουριάζομαι στη φωτιά πλάι στο άλφα μου, ξεκινώντας το τραγούδι.

το άλφα είναι εύηχο, καλπάζει ελεύθερο μέσα σε λέξεις, σκέψεις και τοπία, για να σου θυμίζει ότι πρώτα από όλα και πριν από όλους όταν βγήκες από κάποια μήτρα εκείνο ήρθε και σε συνάντησε, ψιθυρίζοντάς σου άδολα στ’ αυτί, μην με ξεχάσεις όταν κυλήσουν τα χρόνια, να θυμάσαι πάντα ότι εγώ ήρθα και σε σύστησα με την ελευθερία σου από την αρχή, και να θυμάσαι ακόμα πως όσο και να προσπαθήσουν οι άνθρωποι από δόλο, από μίσος, από αγάπη και από ασφυξία ακόμα να σε κλείσουν σε κλουβιά, εσύ θα μπορείς πάντα να επιστρέψεις στην αλήθεια.

γεννιέσαι με το γράμμα άλφα στο στόμα, πριν μάθεις τι είσαι ξέρεις την ελευθερία, άλλο που μετά τα λησμονάς όλα αυτά, λίγο να μάθεις να περπατάς, λίγο να αρχίσεις να πιστεύεις σε προφήτες, λίγο να σε αγγίξει ένα χάδι ερωτικό, λίγο να μην βγαίνει ο μήνας με τις δόσεις του δανείου, βυθίζεσαι σε μια γκρίζα, πηχτή λήθη με περιορισμένους ορίζοντες, βορείως το γραφείο, στη δύση η τράπεζα, νοτίως το σαββατοκύριακο και στην ανατολή οι αγάπες. βέβαια κάπου κάπου κάτι σε ενοχλεί, μια έλλειψη σου σκαλίζει τις αρτηρίες και τρέχεις στους γιατρούς γιατί νομίζεις ότι ένα χάπι θα σε σώσει από τις τύψεις ότι κάτι έχεις ξεχάσει, κάτι δεν κάνεις καλά, αλλά οι γιατροί και τα σιρόπια είναι καλοπαιγμένες θεατρικές παραστάσεις, γιατί αυτό που σου τρυπάει το στομάχι δεν είναι βακτηρίδιο αλλά υπερσυγκεντρωμένο οξυγόνο που σκάει και θέλει να βγει από μέσα σου.

συνήθως ο από καιρό συμπιεσμένος αέρας εξέρχεται δια μέσου ενός χαμόγελου και σε ανακουφίζει. όταν χαμογελάς χωρίς λόγο, τότε- φευ- έχεις γύρω στα τρία εκατομμύρια λόγους να χαμογελάσεις. γιατί τότε απλά έρχεται προς το μέρος σου το άλφα σου, εισέρχεται στο νου σου χορεύοντας κάτι σαν μπαϊντούσκα νομίζω- δεν είμαι και πολύ σίγουρη για το χορό, σίγουρα είναι κάτι ρυθμικό, πρωτόγονο, περήφανο και σχεδόν βίαιο- και δεν έχεις άλλη επιλογή παρά να υποταχθείς στην αλήθεια σου και να απελευθερώσεις το φυλακισμένο οξυγόνο, δίνοντας χώρο σε καινούρια οξυγόνα. το ξέρω και το ξέρεις πως τα νέα οξυγόνα ίσως κυλήσουν όμορφα, ίσως παραστρατήσουν, ίσως πάλι και να οξειδωθούν κατά λάθος μερικές αρτηρίες σου και να χάσεις κάνα δυο αγγεία πολυκαιρισμένα, αλλά σημασία έχει πως το παλιό αφήνει χώρο για το νέο, ενισχύοντας την παντοδυναμία της αρχής διατήρησης της ενέργειας.

και μη νομίσεις πως αν δεν κινείσαι δεν διακινδυνεύεις να παλέψεις με νέους ανέμους, γιατί η ενέργεια αλλάζει μορφή πιο συχνά κι από το δία, και ακόμα κι εκεί που στέκεσαι ακίνητος χωρίς να ανασαίνεις, γιατί ο τρόμος σου κόβει τα ήπατα και η ρουτίνα σε καταπίνει λες και βρίσκεσαι στη λίμνη του λοχ νες, εκλύεις ενέργεια· κι ακόμα κι έτσι να σταθείς, σαν ένας φοβισμένος κυρ παντελής που δε σηκώνει τα μάτια του στον ουρανό παρά μόνο ψαχουλεύει με τα ακροδάχτυλά του τις τσέπες του για να βρει ανέλπιστα λίγα ψιλά κι από κει- φευ- να πάρει λίγο θάρρος, τα νέα θα σε βρουν, ο κόσμος θα πάει παρακάτω, το οξυγόνο θα ενωθεί με το υδρογόνο και το νερό θα προσπαθήσει για άλλη μια φορά να σε ξεπλύνει.

η μάχη με το διοξείδιο του άνθρακα είναι σκληρή αλλά τα πλατάνια νικάνε εδώ και αιώνες. κι αυτό δεν μπορεί παρά να είναι ένα καλό νέο.

επανέρχομαι στη λέξη που γεμίζει το σκεπτόμενο μυαλό αφρούς από αποκριάτικο πάρτι και το μη σκεπτόμενο στόμα από αφρούς ζήλειας.

το άλφα λοιπόν συνηθίζεται να αποκαλείται στερητικό από τους φιλολόγους. καταλαβαίνω το λόγο της ονομασίας αυτής, αλλά αισθάνομαι πως η στέρηση προϋποθέτει το αντίστροφό της. πρέπει να έχεις κάτι για να νιώσεις την έλλειψή του και αντιστρόφως· πρέπει να σου λείπει κάτι για να το κυνηγήσεις με όλες σου τις δυνάμεις. καταλήγω λοιπόν στο συμπέρασμα πως εντέλει η έκβαση της στέρησης είναι θετική. αν θες να χαμογελάσεις θα ψάξεις να βρεις την αιτία που σου στερεί το χαμόγελο και θα τη φέρεις στα μέτρα σου προκειμένου να αισθανθείς αυτό που σου λείπει. να χαμογελάσεις, να απελευθερώσεις το φυλακισμένο σου οξυγόνο και για μια ελάχιστη στιγμή- την ώρα που παρκάρεις και τραβάς το χειρόφρενο, την ώρα που ο φίλος σου μοιράζεται ένα καραφάκι καλή κρητική ρακή μαζί σου, την ώρα που ανταλλάζεις σωματικά υγρά με εκείνον που το κορμί σου επιθυμεί να ενωθεί, την ώρα που σου χαμογελάει μια άγνωστη κοπέλα στο δρόμο γιατί την άφησες να περάσει το δρόμο ενώ το φανάρι τη διέταζε επιτακτικά να σταματήσει- για εκείνη την απειροελάχιστη στιγμή να νιώσεις καλά.

το καλά είναι μια πανέμορφη και παρεξηγημένη λέξη. εξόν του ότι περιέχει δύο ολάκερα άλφα μέσα της κι αν εξαιρέσεις επίσης ότι την ντύνουμε ψεύτικα και την πετάμε σαν μπαλάκι της επιτραπέζιας αντισφαίρισης καθημερινά ο ένας στα μούτρα του άλλου χωρίς να τη νιώθουμε, είναι μια λέξη που περικλείει πολλή ομορφιά και ελευθερία.

λέξη αλφάδι.

νομίζω πως μπορούμε αν θέλουμε να θυμηθούμε εκείνη την πρώτη λέξη που ακούσαμε βγαίνοντας από εκείνη τη μήτρα που μας αγάπησε κατόπιν με το δικό της απαράμιλλο τρόπο, να δώσουμε χώρο και χρόνο στο άλφα εντός μας να ριζώσει και να απλώσει τα κλαδιά του πέρα από τους στενούς μας ορίζοντες, για να μας θυμίσει έτσι πως όλα είναι δρόμος, πως ο ορίζοντας είναι απλώς ένα τέχνασμα των ζωγράφων και των απανταχού θεών, πως στην πραγματικότητα τα όριά μας δεν υφίστανται, πως είμαστε ελεύθεροι.

και να μην τρομάξουμε βέβαια με αυτήν τη διαπίστωση, αλλά να πάμε να παίξουμε σε μια παιδική χαρά αφήνοντας σύννεφα ολόκληρα από τα οξυγόνα μας, που ανεβαίνοντας στον ουρανό θα ενώνονται με τα οξυγόνα των άλλων ανθρώπων φτιάχνοντας το πιο πολύχρωμο και δυνατό αερόστατο που είδε ποτέ άνθρωπος. ένα αερόστατο που θα ανεβαίνει και θα αφήνεται να παρασύρεται από τους ανέμους χωρίς να ξεχνάει το σκοπό του, που θα είναι να μας παρακολουθεί από ψηλά να ξαναβρίσκουμε ο καθένας το δικό του άλφα, να το βάζουμε μέσα σε έναν κύκλο και να του δίνουμε κάθε μέρα κι από ένα διαφορετικό χρώμα.

λέω απλά να φτιάξουμε το δικό μας ζέπελιν·

λέω απλά πως το άλφα είναι μέσα μας, πως είναι αναγκαίο για την επιβίωσή μας να χαμογελάμε, πως ό,τι στερηθήκαμε έχει από καιρό έρθει η ώρα να το απαιτήσουμε, πως αρνούμαι να ξεχάσω τους νεκρούς ήρωες της δικής μου γενιάς που άφησαν αποτυπώματα ανεξίτηλα σε ταράτσες, πλατείες, δρόμους και πορείες και πως γι’ αυτούς και για όλους εμάς ήρθε ο καιρός να ξεκινήσουμε.

 από το άλφα.

Advertisements