μη συνηθίζεις, μην ξεχνάς

by nullapoenasinelege

σήκωσα το κεφάλι μου ψηλά

να δω τον ουρανό

σκόνταψα σε μια φωτεινή επιγραφή

μη συνηθίζεις, μην ξεχνάς

έτσι έλεγε

 

χάθηκε ο ουρανός·

 

το βλέμμα μου ξαναγύρισε κάτω

πάνω στο κράσπεδο του δρόμου

εκεί που μάθαμε να κλαίμε

στους υπονόμους που μάθαμε να πετάμε τα όνειρά μας

άχρηστα πια

 

προσπάθησα να σε κοιτάξω κι εσένα ακόμα ίσια στα μάτια

να βρω κάτι

να δω κάτι

να γεννήσω μια αλλαγή·

 

περπατάω με βήμα ταχύ

για να προλάβω να πεθάνω αργά και βασανιστικά

 

περπατάω με βήμα ταχύ

γιατί εδώ στις λεωφόρους που γεννήθηκα

η ρόδα

και όχι ο άνθρωπος

κρατούν την εξουσία

 

περπατάω και ξάφνου κοντοστέκομαι

αναρωτιέμαι

γιατί τόσο εύκολα άραγε να ξεχάσαμε ποιο το σωστό και ποιο το λάθος

ετούτη η κρίση με πονάει

γιατί μας έφερε τη λησμονιά της ομορφιάς

 

θέλουνε βλέπεις

ορθό και καθημερινό να λογαριάσεις

το αίμα που ένα πρωί στο δρόμο θα κυλήσει

 

θέλουνε βλέπεις

να μάθουμε το θάνατο

-να τον φοβόμαστε βέβαια –

αλλά να ξέρουμε πως εύκολα μπορεί να έρθει

για τα λεφτά

για τη σημαία

για την ομάδα

 

να μην έχει πια τίποτα παράλογο

να μην έχεις πια λόγο να κλάψεις για τίποτα

να μην γράφονται πια ποιήματα και θέατρα και τραγούδια

για τη στιγμή εκείνη που σταματάνε τα πάντα

για κείνη τη στιγμή του μηδενός

που όνειρα για τη ζωή γεννάει

 

να γίνουμε όλοι στατιστικές·

 

θέλουνε βλέπεις

να μη σε νοιάζει και πολύ

να βιάζεσαι μόνο να φτάσεις ως το σπίτι

τρεις φορές να γυρίσεις το κλειδί στην κλειδαριά

κι ύστερα με τα αποφάγια δολοφόνων να χορτάσεις

 

σκαρφάλωσα στο πιο ψηλό κοντάρι

ξεκρέμασα τη σημαία που το τίποτα συμβολίζει

και άπλωσα φαρδιά πλατιά τη φωτεινή επιγραφή

 

μη συνηθίζεις, μην ξεχνάς

 

να λησμονήσουμε τη λησμονιά

και να γεννήσουμε την ομορφιά

 

κι ο θάνατος να θρηνείται όπως του πρέπει

για να είναι όμορφη η ζωή.

Advertisements