mors delenda est

by nullapoenasinelege

ξανά και ξανά

ανάγνωση

ανάποδη, σφηνοειδής, γραμμική

ποιος σου είπε ότι μόνο η γραφή έχει το προνόμιο της ποικιλίας;

ξανά και ξανά

το μπρος πίσω

το πάλι ποτέ

το κάποτε τώρα

πιάνω τα βιβλία

ξεκινάω από το τέλος και πάω προς την αρχή

μετράω αντίστροφα

αλλά και πώς μετράς αντίστροφα αν είσαι αρνητικός αριθμός;

ξεκινάς να μετράς από το μηδέν

κι όπου φτάσεις·

όσο πιο μακριά τόσο πιο ψηλά κι άλλο τόσο πιο ανάλαφρα

όλοι οι άλλοι προσπαθούν με εξισώσεις να φτάσουν το πολυπόθητο μηδέν

κι εγώ το μόνο που επιθυμώ είναι από κει να ξεκινήσω

γιατί πέρασαν τα χρόνια και ξεχαστήκαμε να κοιτάμε το καθρέφτισμα του εαυτού μας στις κλειστές απλήρωτες οθόνες

αλλά το μηδέν είναι ήδη εδώ

μας έφτασε εκείνο πριν το μέτρημά μας καταλήξει σ’ αυτό

 

μιαν ακινησία βλέπω στους δρόμους

μείνανε όλοι να κοιτάζουν με απορία τη σπασμένη βιτρίνα

κάποιοι όρμησαν μέσα να πάρουν ό,τι βρήκαν

ποτέ τους δεν είχαν φορέσει γυαλιά ηλίου από κείνα τα ακριβά

οι σοφοί κλειστήκανε στις γκαρσονιέρες τους, αγκαλιάσανε τη γραφομηχανή τους και κατεβάσανε τα στόρια

μην μας ενοχλήσετε, είπαν

τώρα γράφεται η ιστορία·

μα εγώ ήθελα τη λέξη αλλιώς να γράψουν

τώρα γράφετε ιστορία να μας πουν

κι ας φύγουν μετά

μόνο να ξέρω πως ο θάνατος ίσια στη ζωή θα βγάλει

 

σου το ξανάπα·

ο θάνατος δεν προστίθεται

ο θάνατος υψούται μόνο σε δυνάμεις

κάθεται πάνω στους ώμους μας και πίνει τα υγρά μας

έτσι που τα στόματά μας να μείνουν στεγνά από σάλιο

έτσι που οι τρίχες μας να γίνουν αυτόχειρες

έτσι που τα μάτια μας να το πάρουν πια απόφαση

πως μονίμως γκρίζα καλύτερο είναι να βαφτούν

 

οι δάσκαλοι από τότε αποφασίσανε

πως νέες θεωρίες πρέπει τώρα να γραφτούν

γιατί ο θάνατος ξεπέρασε το άπειρο

και η δύναμη εις τη νιοστή δεν τον χωράει πια

και τώρα πια οι θάνατοι δεν σκαρφαλώνουνε πάνω στους αριθμούς

αλλά πάνε και κάθονται στις πιο ψηλές τις κορυφές βουνών

 

και μόνοι ατρόμητοι απέναντί τους μείνανε οι τσοπάνηδες

// γιατί να κλαίω πάντα όταν ακούω φλογέρα //

 

βγάλτε όλοι τους φακούς της επαφής σας

απόψε θα γιορτάσουμε τη μυωπία

απόψε θα αποσύρουμε τις τζαμαρίες των ματιών μας

απόψε ό,τι τότε δεν έσπασε θα κατεδαφιστεί

η μελωδία απ’ τη φλογέρα θα μαλακώσει τα βουνά

κι εκείνα θα χαμηλώσουν

θα ακουμπήσουν στις λίμνες

και το γλυκό νερό για πάντα τον πικρό τους ορειβάτη θα τον πνίξει

Advertisements