August Spies

by nullapoenasinelege

fca202 012

σήμερα θέλω να σας μιλήσω για την αποδόμηση
ακούστε
κάθε μέρα κλέβω
άλλη φορά θα σας πω για την κλοπή
– όχι όχι δεν είναι ό,τι ο κώδικας του ποινικού αναφέρει –
κατακλέβω το σύστημα που με περιτριγυρίζει ασφυχτικά
το σύστημα εξάλλου είναι μια μέγγενη
– το σύστημα είμαι κι εγώ κι εσύ κι ο περιπτεράς –
η λέξη μέγγενη είναι εξίσου ασφυχτική
με αυτό που περιγράφει
η μαγεία της ελληνικής γλώσσας περιλαμβάνει και πνιγμό
όπως άλλωστε συμβαίνει με κάθε τι όμορφο
η ομορφιά έχει μέσα της τον θάνατο
γιατί ό,τι όμορφο γεννιέται πεθαίνει μετά από ένα νανοσεκόντ
κι αυτό συχνά πληγώνει τους ανθρώπους
καταλαβαίνουνε πόσο θνητοί είναι
βέβαια
το καλό με το να είσαι θνητός είναι
ότι θέλεις να χωρέσεις εφτά ζωές σε μία
οπότε δεν κάθεσαι μπροστά στην τηλεόραση
κι αυτό είναι οπωσδήποτε κάτι θετικό
ξεκίνησα να σας πω για την αποδόμηση
ναι
οι φιλόλογοι θα μου μηδενίζανε και αυτό το γραπτό
λόγω απουσίας ειρμού
λες και ο ειρμός είναι ένα μήλο κόκκινο χειροπιαστό
όπως τότε στις πανελλήνιες που πήρα δώδεκα στη λογοτεχνία
κι από τότε δεν ξαναδιάβασα βιζυηνό
βέβαια εδώ που τα λέμε σε τι μου έφταιξε ο βιζυηνός
αλλά θύμωσα βλέπεις με τους φιλολόγους – ακούς μάνα –
κι εξάλλου να ζητάς ειρμό από τους ανθρώπους
είναι σαν να ζητάς κοινοκτημοσύνη από τους εξουσιαστές σου
ειρμός και καπιταλισμός μπαίνουνε στο ίδιο κεφάλαιο
εκείνο των μισητών λέξεων
α ναι και η μέγγενη σωστά
η αποδόμηση λοιπόν είναι κάτι απλό
γράφεις κείμενο χωρίς σημεία στίξης
φοράς τα ρούχα σου χωρίς εσώρουχα
χαμογελάς με μάτια υγρά και δακρυσμένα
περπατάς ενώ από μέσα σου πετάς
τάχα δουλεύεις
ενώ έχεις κρυμμένο ένα βιβλίο ποίησης ανάμεσα στα πόδια σου
λοιπόν
τα σκέφτομαι αυτά σήμερα
ξέρεις, αύριο είναι πρωτομαγιά
λέω να μην πάω για φαγητό σε ταβέρνα εξοχική
ούτε για παγωτό στην παραλία
ούτε για πικ νικ στα άθλια της πόλης μου λιβάδια
λέω να ανέβω στην ακρόπολη κρυφά άνευ εισιτηρίου
αναρωτιέμαι πόσος ορίζοντας χωράει σε ένα βλέμμα
θα δω άραγε θάλασσα
και πού να θάψατε άθλιοι της πόλης τα ποτάμια
θα ανέβω εκεί λοιπόν και θα κοιτάζω με αποχαύνωση
τη χώρα του λωτού
την πόλη του μη με λησμόνει
τους ανθρώπους των τηλεοπτικών κολαστηρίων
και θα ουρλιάζω γιατί ρε μάγκες καταντήσαμε έτσι
κι ύστερα η σκέψη μου
πίσω στο χίλια οχτακόσια ογδόντα τέσσερα θα γυρίσει
και θα σκεφτώ πως όλα αυτά που σας ανέφερα
οι τάχα προβοκάτσιες κατά του συστήματος
οι από μέσα αποδομήσεις του
η κοροϊδία στο αφεντικό μου
και ο χορός στην κηφισίας
σε τίποτα δεν οδηγούν και τίποτα γενναίο δεν περιέχουν
όσο υπάρχουν άνθρωποι που κοιτάξανε το θάνατο στα μάτια
και ούρλιαξαν την έσχατη στιγμή
πως
απόψε πεθαίνουνε για την Ελευθερία

 

Advertisements