υδρογόνο δύο ασφυξία

καλά γνωρίζω πια
πως στη γενιά που δεν πρόλαβε να πεθάνει ανήκω
σαν να μας βλέπω
όταν πεθάνουμε θα είμαστε οι πιο αμίλητοι νεκροί
θα περπατάμε προς την ανυπαρξία σκυφτοί
έτσι ακριβώς όπως ζήσαμε
λίγη πίστωση χρόνου ζητήσαμε
μα χώρος μόνο για την αιωνιότητα μας δόθηκε

δεν προλάβαμε σου λέω
συγχώρεσέ με
γράφω γράμματα ανεπίδοτα στα αγέννητα παιδιά μου
συγγνώμη γιε και κόρη και παιδί
η μάνα σου πέθανε πριν σε γεννήσει

σαν να μας βλέπω
απερπάτητοι
ανέραστοι
μήτρες αγονιμοποίητες και όνειρα ανεφάρμοστα

τούτο τον αύγουστο η ζέστη μου τρύπησε τα σωθικά
ζέστη και ζωή
παγωνιά και αστική δημοκρατία

ήρθα εδώ για να ζήσω πιο κοντά στη φύση και τη φύση μου
στην κορυφή όμως του βουνού μου μίλησε το Μονοδένδρι
− θαρρώ με αποπήρε −
μου ‘πε πως δεν υπάρχει τόπος εδώ
για του τσιμέντου τα παιδιά

δεν ανασαίνω πια
απέθαντοι
αντεπαναστάτες
ακριβοντυμένοι
σακιά γεμάτα σανό ευρωπαϊκό

σας μισώ
σας μισώ
σας μισώ

δεν ζήσαμε τίποτα
μια ανάσα να πάρω
μια τελευταία ανάσα για τη γενιά μου τη φάντασμα

νεκρούς μας γέννησες λαέ
ανύπαρκτοι θα ζήσουμε
και σε άκαρπο πια χώμα θα θαφτούμε

Advertisements