υδρογόνο δύο ασφυξία

by nullapoenasinelege

καλά γνωρίζω πια
πως στη γενιά που δεν πρόλαβε να πεθάνει ανήκω
σαν να μας βλέπω
όταν πεθάνουμε θα είμαστε οι πιο αμίλητοι νεκροί
θα περπατάμε προς την ανυπαρξία σκυφτοί
έτσι ακριβώς όπως ζήσαμε
λίγη πίστωση χρόνου ζητήσαμε
μα χώρος μόνο για την αιωνιότητα μας δόθηκε

δεν προλάβαμε σου λέω
συγχώρεσέ με
γράφω γράμματα ανεπίδοτα στα αγέννητα παιδιά μου
συγγνώμη γιε και κόρη και παιδί
η μάνα σου πέθανε πριν σε γεννήσει

σαν να μας βλέπω
απερπάτητοι
ανέραστοι
μήτρες αγονιμοποίητες και όνειρα ανεφάρμοστα

τούτο τον αύγουστο η ζέστη μου τρύπησε τα σωθικά
ζέστη και ζωή
παγωνιά και αστική δημοκρατία

ήρθα εδώ για να ζήσω πιο κοντά στη φύση και τη φύση μου
στην κορυφή όμως του βουνού μου μίλησε το Μονοδένδρι
− θαρρώ με αποπήρε −
μου ‘πε πως δεν υπάρχει τόπος εδώ
για του τσιμέντου τα παιδιά

δεν ανασαίνω πια
απέθαντοι
αντεπαναστάτες
ακριβοντυμένοι
σακιά γεμάτα σανό ευρωπαϊκό

σας μισώ
σας μισώ
σας μισώ

δεν ζήσαμε τίποτα
μια ανάσα να πάρω
μια τελευταία ανάσα για τη γενιά μου τη φάντασμα

νεκρούς μας γέννησες λαέ
ανύπαρκτοι θα ζήσουμε
και σε άκαρπο πια χώμα θα θαφτούμε

Advertisements