μπαλάντα του ανατέλλοντος πρωινού, η

by nullapoenasinelege

12122948_928614540541694_5936379226788979653_n

ένα πρωί θα ξυπνήσω
και όλοι μου οι εφιάλτες θα με κοιτούν ειρωνικά
θα σηκωθώ απ’ το κρεβάτι
και θα σφουγγαρίσω από το πάτωμα κάθε όνειρο με χλώριο
θα γεμίσω το νεροχύτη με φωσφορούχο νερό
και θα ρίξω μέσα όλες μου τις δεκαετίες
θα ανοίξω τις κουρτίνες για να μπει μέσα η αλήθεια
και θα σκουπίσω προσεχτικά από τα τζάμια την ουτοπία

ένα πρωί θα ξυπνήσω
και θα βράσω γάλα με οινόπνευμα φωτιστικό για να πιω
μετά θα βγω έξω πυρκαγιά καιόμενη
και θα σταθώ με ευλάβεια δίπλα στης πόλης μου τις τράπεζες
ύστερα θα κολυμπήσω στα μπαζωμένα ποτάμια του άστεως
και έτσι βρεγμένη απ’ το τσιμέντο του πολιτισμού
θα βρω ένα πεζοδρόμιο που θα μυρίζει δακρυγόνο
και θα γελάσω με τους θανάτους που δεν πρόλαβαν να έρθουν

ένα πρωί θα ξυπνήσω
και στη θέση των ματιών μου θα ‘χουνε φυτρώσει παπαρούνες
πάνω στο ψυγείο θα βρω σημειώματα πολύχρωμα
απ’ τους νεκρούς του αιγαίου − τα αδέρφια μου −
στης πόρτας το χαλάκι θα ‘χει φυτρώσει ένας τεράστιος λωτός
και γω λυγμώντας ίσως βγω στο δρόμο
ψάχνοντας με αγωνία σε κάδους πράσινους και μπλε
τις μνήμες που τεχνηέντως μου ‘σβησε ο πολιτισμός

ένα πρωί ίσως να μην ξυπνήσω όπως πάντα
ίσως εκείνο το πρωί να ‘χω ξυπνήσει νύχτα
να ‘χω ανάψει όλα τα καντήλια σε κάποιο κοντινό νεκροταφείο
ίσως και να ‘χω κλάψει πάνω στον ώμο της νεκρής ελευθερίας
στο χάραμα μπορεί να έχω φτάσει μέχρι των σκλάβων τη γαλέρα
πάνω στο ξύλο να ‘χω χαράξει στίχους από ωδές ποιητών αστών
ένα πρωί ίσως ο χρόνος σταματήσει να κυνηγάει την ουρά του
και αποφασίσει την οργή λαού να ακολουθήσει προς τα εμπρός

ίσως ξυπνώντας εκείνο το πρωί να καταφέρω
να ‘χω από αγάπη σκοτώσει όλα μου τα όνειρα
ίσως ακόμα ξυπνώντας εκείνο το πρωί να είμαι κομμάτι
αυτού του κόσμου που με τη βία θα αντικρίζει πια την αλλαγή του

 

*φωτογραφία: niwse

Advertisements