ού γάρ οἶδα

by nullapoenasinelege

‘’ἄφετε τὰ παιδία καὶ μὴ κωλύετε αὐτὰ ἐλθεῖν πρός με·

τῶν γὰρ τοιούτων ἐστὶν ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν‘’

κατά ματθαίον ευαγγέλιο (19ο, 1315)

 

χαϊδεύω την κοιλιά μου

εδώ και εξήντα τέσσερα ολόκληρα χρόνια

αφουγκράζομαι την αιωνιότητα που περιμένει να ξεχυθεί

το σώμα μου εποίκησε την ορμή μου

το γέλιο μου κατάργησε τη ματαιότητα

τα χέρια μου ψάχνουν κάπου να ακουμπήσουν

τα δάχτυλά μου δεν γράφουνε πια

περιμένουν κάτι να τα αποσπάσει από δω

 

παιδιά τρέχουν ολόγυρά μου

αλλά εγώ δεν έχω πια μήτρα να τα θηλάσω

πάνε χρόνια βλέπεις

που ξεπούλησα τη φύση μου για την ελευθερία

κι έτσι τώρα στέκω μόνη στο λιμάνι

υιοθετώ κάθε μέρα ένα μικρό γλαρόπουλο

– κάθε μέρα κι άλλο –

και σκορπίζω στον αέρα αγάπη και στοργή ελπίζοντας

πως κάποιος μια μέρα θα τη λάβει

 

χαϊδεύω την κοιλιά μου

εδώ και εξήντα τέσσερα ολόκληρα χρόνια

νικάω τις τύψεις μου ξορκίζοντας την τέχνη με μαγεία

τίποτα όμως αιώνιο δεν πρόκειται πια να ξεχυθεί

ούτε απ’ την κοιλιά

ούτε απ’ τα δάχτυλα

ούτε καν από κείνο το κίτρινο βιβλίο με τη γελοία αφιέρωση

‘’σε σένα που γέννησες ζωή μες στη ζωή μου‘’