sine_lege

μας εξαπάτησαν οι εγκλίσεις

Tag: βόμβα

θηρεύοντας

στιγμές κυνηγάω στιγμές
τότε που ανοίγει το κλειστό αγιόκλημα
τότε που η νύχτα κάποτε τελειώνει
τότε που παίρνει φωτιά το μηχάνημα των τραπεζιτών

όμορφη εγώ
τράπεζα εγώ
καίγομαι εγώ

κλείνω τα μάτια στον ίλιγγο που τρέχει κατά πάνω μου
αφήστε με να μετράω τσιμπήματα από ζήλεια και από σκνίπα
αφήστε με εδώ να μην ξανακοιμηθώ ποτέ
γιατί δεν έχω πια άλλα όνειρα να φαντασιωθώ

στιγμές κυνηγάω στιγμές
ίσως στο τέλος τέλος να με κυνηγούν αυτές
ζητώ ένα χάπι δυνατό ίσως και αντιβίωση ποιος ξέρει
να μην ζω άλλο πια έτσι
αντί βίου πικρά σύκα σε τούτο το άνυδρο καλοκαίρι

μιλώ έτσι εύκολα για το θάνατο γιατί τον τρέμω
κι έτσι ξορκίζοντας τον προσκαλώ στα ποιήματά μου
κάποιος μου ‘πε δεν γράφεις ποιήματα μην ξεγελιέσαι
αφήστε με να ξεγελαστώ πως δεν τελείωσε το μέλλον χτες

ποιήτρια εγώ
ανίκανη εγώ
άνυδρη εγώ

ξέμεινα από καλοκαίρι
ξέμεινα από φάρμακα
ξέμεινα από σπόρο αγιόκλημα
κρατώ τα τελευταία φύλλα του βασιλικού μου
του μιλώ για να μην πεθάνει κι αυτός
φτύνω μίσος στα φύλλα του

το ‘ξερες ότι το μίσος είναι υγρό;

όχι δεν θα ξανακυνηγήσω άλλο πια στιγμές
γιατί με διάταγμα πρωθυπουργικό ορίστηκε
πως η εποχή του κυνηγιού για όνειρα ηλιθίων
δια παντός απαγορεύεται
εδώ σε τούτο το νησί
που ξεγελάει το τελευταίο του άνυδρο θέρος
με σμήνη βρεττανών που ανταλλάξαν τις ναπάλμ με χρήμα

χρήμα εγώ
βρεττανίδα εγώ
νησί εγώ

το ‘ξερες πως η αγάπη είναι νερό;

in dubio pro morte

το τεκμήριο αθωότητας καθιερώθηκε για πρώτη φορά μετά τη γαλλική επανάσταση στη διακήρυξη των δικαιωμάτων του ανθρώπου και του πολίτη του 1789 στο άρθρο 9. σήμερα κατοχυρώνεται στο άρθρο 6 παρ. 2 της ευρωπαϊκής συνθήκης για τα δικαιώματα του ανθρώπου. το τεκμήριο αυτό σημαίνει ότι κάθε άνθρωπος θεωρείται αθώος μέχρι αποδείξεως του εναντίου και η πολιτεία μέσω των οργάνων της οφείλει να αποδείξει την ενοχή του κατηγορουμένου, όχι ο κατηγορούμενος την αθωότητά του. απόρροια του τεκμηρίου αθωότητας είναι η αρχή της επιείκειας προς τον κατηγορούμενο. η αρχή αυτή επιβάλλει το δικαστήριο εν αμφιβολία να αποφανθεί υπέρ του κατηγορουμένου (in dubio pro reo)

(πηγή: wikipedia)

 10366295_10202610171510370_4096755527937152488_n

 

κοιτάξτε προσεκτικά παρακαλώ
τον τρόπο που ο νέος σηκώνεται από το σκουριασμένο σκαμπό
το λεπτό του ντύσιμο παρατηρείστε
το δώρο πτυχίου που καλύπτει τον καρπό του
− ηχορρύπανση βόμβας −
ανοίγει τη δερμάτινη τσάντα του
− δώρο της κοπέλας του για τη σπουδαία πρόσληψη −
τάχα καμώνεται πως ταχτοποιεί τα χαρτιά του
μέχρι να σιγουρευτεί πως ο πελάτης του
έτοιμος πια να κρεμαστεί από τη ζώνη του
ανήσυχα εφησυχασμένος γυρίζει στο κελί του
(ώρες επισκεπτηρίου αυστηρώς δύο· κανείς όμως δεν ενημέρωσε της πόλης τα πουλιά· αυτά έρχονται απρόσκλητα στα τετραγωνισμένα σιδερένια παράθυρα και ατενίζουν την ελπίδα που βγάζει φτερά και φεύγει μακριά κι αυτή)
κι ύστερα παρατηρείστε πιο προσεκτικά παρακαλώ
την ώρα που ένας κορυδαλλός ανίδεος για τη συνωνυμία
στέκεται στο παράθυρο και ανακαλύπτει αίφνης
πως δεν μπορεί να κελαηδήσει πια
ο νέος λοιπόν που ουδέποτε φέρελπις υπήρξε
βγάζει το αντισηπτικό από τη μέσα τσέπη
− την κρυφή −
και όλο επιμέλεια σκουπίζει χέρια, μάτια, λαιμό, αυτιά
αφήνοντας για πάντα την καρδιά του βρώμικη
κι ύστερα καθαρός από ενοχές και με οσμή νεκροτομείου
καληνυχτίζει φιλικά τους ανθρωποφύλακες της εννόμου τάξεως
και φεύγει γρήγορα για κάποιο μπαρ
όπου συχνάζει κάθε καρυδιάς υψηλά ιστάμενος
εκεί θα μπει, θα πιει κρασί λευκό και θα κοιτάξει την ατζέντα του
κι ύστερα από την ούρηση στο αποχωρητήριο
σίγουρος πως κανείς δεν τον κοιτάζει
θα λησμονήσει βαρεθεί τα χέρια του να πλύνει
αλλά θα θυμηθεί να ανασηκώσει το γιακά του πουκαμίσου του
− όσο πιο ψηλός ο γιακάς τόσο πιο φτηνιάρικα ακριβή η κολόνια του −
κι όταν την άλλη μέρα του τηλεφωνήσουν
να τον ενημερώσουν πως ο κρατούμενος του χτες
τάχα απροσδόκητα έθεσε τέλος στη ζωή του
δεν θα τον κυριεύσει ούτε θλίψη ούτε δάκρυ
δεν θα σταθεί καταμεσής της πανεπιστημίου να ουρλιάξει
δεν θα χτυπήσει το κεφάλι στην κολώνα της δεή
δεν θα χαθεί το βλέμμα του ψηλά ψάχνοντας τον κορυδαλλό
που δεν θα τραγουδήσει πια ποτέ
μόνο θα βάψει την ψυχή του ολόκληρη με σπρέι αντισηπτικό
που καταστρέφει δια παντός τις μνήμες
θα ακολουθήσει με το βλέμμα μια φούστα στενή
που εκείνη την ώρα θα περνάει το φανάρι απέναντι
και θα χαθεί ως πέρα στον μεγάλο εμπορικό της πόλης δρόμο
αναζητώντας βιαστικά πουκάμισα με γιακά χτισμένο από χάλυβα
πληρώνοντας όσο όσο για τα κατάλληλα ενός δικολάβου ρούχα
που προστατεύουν πλήρως όλους τους νέους αυτού του κόσμου
που ουδέποτε φερέλπιδες υπήρξαν
από την εξάπλωση του ιού της ανθρωπιάς