sine_lege

μας εξαπάτησαν οι εγκλίσεις

Tag: εξουσία

αυτή η χώρα είναι το χτικιό μας*

11904666_10205664182578738_2220876376113716376_n

μα ναι βέβαια. μα το συζητάτε; είναι δυνατόν; θα έρθουμε. οπωσδήποτε. ναι ναι, θα είμαστε εκεί. πώς είπατε; δεν σας βολεύει η κυριακή; να το κάνουμε κάποια άλλη μέρα ίσως; θα προσπαθήσουμε. α δεν ξέρω. χρειάζονται διαδικασίες. να αλλάξουν νόμοι, να εκδοθούν εγκύκλιοι. να ενημερωθούν τα κανάλια. κι ο κόσμος ξέρετε. ο κόσμος ίσως να μην δύναται να παραστεί. ελέω εργασίας, καταλαβαίνετε. πώς; ω μα ναι. πώς δεν το σκέφτηκα νωρίτερα. μα ναι. ποίας εργασίας; όλοι άνεργοι είμεθα. οπότε ναι. να το κάνουμε μιαν άλλη μέρα που να σας βολεύει κι εσάς. πέμπτη ίσως που είναι και της μόδας. μα δεν το ξέρετε; βέβαια, βέβαια. πέμπτη πια είναι της μόδας να βγαίνουμε έξω. ναι ναι πέμπτη. βάζουμε όμορφα ρούχα, μπαίνουμε στον ηλεκτρικό άνευ εισιτηρίου και φτάνουμε στο σύνταγμα. από κει τραβάμε ίσια για την πλατεία καρύτση. πώς είπατε; αν τα περνάμε όμορφα; όχι, δεν θα το έλεγα. άλλωστε το ζήτημα είναι να βγαίνουν οι φωτογραφίες καλές, όχι οι νύχτες. ναι ναι, σαφώς έχουμε και κιο το μπαστούνι. ναι καλέ, εκείνο που ομοιάζει με το εργαλείο που χρησιμοποιούμε για να ανεβοκατεβάζουμε τις τέντες. φωτογραφίζουμε μ’ αυτό τα πρόσωπά μας με τρόπο τόσο περίτεχνο, που να φαίνεται το άδειο μας κρανίο.

τελωσπάντων, να μην σας καθυστερώ. έχετε και να δώσετε την είδηση στα κανάλια εξάλλου. έκλεισε για πέμπτη λοιπόν. συγγνώμη, δεν σας άκουσα. είπατε κάτι για τα κανάλια; α ναι. θα δώσετε συνέντευξη. καλά θα κάνετε. ο κόσμος ξέρετε. ο κόσμος πάντα κατάπινε αμάσητες τις εικόνες των καναλαρχών. ναι ναι ακριβώς. πείτε κάτι για εθνική ανάταση. πουλάει σαν τρελό. ε σαφώς θα αναφερθείτε και στους αγώνες που δόθηκαν μεν, χάθηκαν δε. πετάξτε κάπου και τη λέξη αξιοπρέπεια. η αξιοπρέπεια ξέρετε είναι σαν το δυάρι το καλό στη μπιρίμπα. πιάνει παντού. αριστερά, δεξιά, κέντρο, απολιτίκ, αναποφάσιστους. παντού. αξιοπρέπεια, ναι οπωσδήποτε. να την αναφέρετε. μόνο μια φιλική συμβουλή. μην πέσετε στην παγίδα να απαντήσετε τίποτα συγκεκριμένο. εμφανιστείτε ασαφής και γοητευτικός. θα κερδίσετε έτσι και το γυναικείο πληθυσμό.

πώς; όχι όχι. μην ανησυχείτε. ουδείς ενθυμείται πλέον πως ουδέποτε φορολογήσατε τα παράνομα ιδιωτικά κανάλια που τόσα χρόνια λειτουργούν χωρίς να πληρώνουν δραχμή, εμ, ευρώ εννοώ. πώς μου ξέφυγε η λάθος λέξη, συγχωρέστε με. εξάλλου πώς θα μπορούσε να κυβερνήσει κανείς αυτόν τον πονηρό τόπο χωρίς να έχει με το μέρος του εκείνους που κατέχουν τηλεοπτικές συχνότητες, κατασκευαστικές εταιρείες, καράβια και εφημερίδες ταυτόχρονα;

ω μας σας καταλαβαίνω. τούτος ο λαός είναι αδιόρθωτος. προέβη εις διάβημα απονενοημένον τον περασμένο μήνα. ακούς εκεί να μας κοτσάρουν ένα όχι με πάνω από εξήντα τοις εκατό ποσοστό. ο θεός να βάλει το χέρι του. μα το συζητάτε; να βγαίνανε τα τανκ στους δρόμους; να σκοτώναμε ο ένας τον άλλον για ένα κομμάτι μπομπότα; μα σε μένα τα εξηγείτε; ω μα φυσικά, τι λέτε τώρα. σωτηρία. επήλθε η σωτηρία. δεν το συζητώ. μείναμε στην ευρωπαϊκή οικογένεια. μα φυσικά και τη θεωρώ οικογένεια. λιγάκι προβληματική, μα οπωσδήποτε οικογένεια. εξάλλου, είναι σύνηθες φαινόμενο μια οικογένεια να κακοποιεί τα παιδιά της. ναι ναι, ακούστε με που σας λέω. κατέχω το αντικείμενο λόγω της φύσεως του επαγγέλματος που ασκούσα προ κρίσης. τι ήμουν; μα τι σημασία έχει; το αξίας σημαντικόν είναι πως συχνά πυκνά οι οικογένειες ασκούν πάσης φύσεως βία στα τέκνα τους. ενίοτε δε, και στα ξένα παιδιά. ναι, εκείνα τα παιδιά που η άδικη μοίρα τα γέννησε σε μια χώρα εμπόλεμη και τα στέλνει στη γηραιά ήπειρο. τι φταίνε κι αυτά τα άμοιρα;

ναι ναι έχετε δίκιο. είναι φριχτό. φριχτό και απάνθρωπο. εγώ ξέρετε δεν αντέχω καν να βλέπω τις φωτογραφίες. μα τον άγιο γεράσιμο, δεν αντέχεται να βλέπει κανείς μικρά παιδιά, μανάδες, γέρους και νέους ανθρώπους να φτάνουν ετοιμοθάνατοι στις ακτές της πολύπαθης χώρας μας, με ανύπαρκτο μέλλον. ω μα οπωσδήποτε θα πρέπει κάτι να γίνει. δεν το συζητώ. πέραν της ανθρωπιστικής πλευράς του ζητήματος, υπάρχει ξέρετε και ένας ολόκληρος πληθυσμός στα νησιά μας του οποίου παρακωλύεται η ζωή, η καθημερινότητα καθώς και η καλοκαιρινή ραστώνη. κάτι πρέπει να γίνει, οπωσδήποτε.

όχι, όχι. η συζήτηση στα κανάλια δεν θα πρέπει να πάει στο θέμα αυτό. είναι πολύ σημαντικό για να συζητηθεί με προεκλογικά διαγγέλματα και συνεντεύξεις. η μαμά ευρώπη ξέρετε. εκείνη θα δώσει τη λύση. ήδη το δουβλίνο II αρχίζει να αίρεται. μα ναι, δεν ενημερωθήκατε; οι πρόσφυγες θα κρατιούνται πλέον εκεί που θα συλλαμβάνονται. θα κατασκευαστούν ειδικά γκέτο βέβαια μέσα στις πόλεις για να μην ανακατεύονται με τον υπόλοιπο πληθυσμό, όμως για σκεφτείτε πόσο σημαντική αλλαγή είναι τούτη. αυτοί οι βασανισμένοι άνθρωποι θα μπορούν πια να δουλεύουν για ένα κομμάτι ψωμί. ναι ναι, το γνωρίζω πως οι χώρες της μαμάς ευρώπης βρήκαν τα νέα φτηνά εργατικά χέρια που χρειάζονται, όμως δεν γίνεται αλλιώς. λυπάμαι αλλά δεν γίνεται αλλιώς. πώς είπατε; κάτι σας θυμίζει; όχι όχι κάνετε λάθος. πώς; τα νέα αυτά φτηνά εργατικά χέρια θα κατασκευάζουν τα οπλικά συστήματα που θα σπέρνουν τον πόλεμο όποτε η οικονομία δεν έχει άλλο τρόπο εκτόνωσης; ω μα ελάτε τώρα. αυτά είναι σενάρια επιστημονικής φαντασίας. όχι όχι, επουδενί δεν συμφωνώ. τούτη η κίνηση είναι κίνηση ανθρωπισμού. αν σας ρωτήσουν στη συνέντευξη, αυτό να πείτε. ιδού η ανθρωπιά των ευρωπαίων. ναι ναι, οπωσδήποτε. θα ακουστεί σαν ένα υπέροχα όμορφο ψέμα.

ω να μην σας καθυστερώ. έχετε να πάτε και στα κανάλια. ναι, προέχει το ζήτημα των εκλογών. κάντε ό,τι σας είπα και έχετε την επιτυχία καθώς και την εξουσία στο τσεπάκι. ασαφής, ψεύτης και γοητευτικός. είναι η συνταγή που πιάνει πάντοτε. ναι ναι, όπως τα είπαμε. θα αλλάξουμε την ημέρα διεξαγωγής. θα το κάνουμε πέμπτη. καλή αντάμωση λοιπόν. χάρηκα πολύ που μιλήσαμε. ξεκαθάρισαν όλα μέσα μου. το σωστό και το λάθος, η αλήθεια και το ψέμα. μα φυσικά, πάνω απ’ όλα η χώρα. η σωτηρία. η τάξη και η ησυχία. και η ασφάλεια φυσικά.

είσαστε πανέτοιμος. όλα θα γίνουν όπως πρέπει. ναι ναι, θα τα ξαναπούμε σύντομα.

καλή αντάμωση.

ξέρετε πού.

*στίχος από το πεζογράφημα του δημήτρη δημητριάδη «πεθαίνω σαν χώρα» του 1978

αγρόν ηγοράζομεν

1236860_10200992044538207_923447239_n

λοιπόν, εντάξει.

μπήκε το νερό στ’ αυλάκι. τα πράγματα στρώνουν.

ο καιρός μας ευνοεί, σηκώνεσαι το πρωί έτοιμος να χώσεις μπουκέτο σε όποιον σου απευθύνει το λόγο και αντικρίζεις τον ήλιο να λάμπει στον ουρανό και να ομορφαίνει την πρωτεύουσα της δυστοπίας. αυτός ο ήλιος δεν σ’ αφήνει να μελαγχολήσεις, αυτή η πόλη έχει τόσες κρυμμένες ομορφιές, σήμερα λήγει το φ.π.α. και όποιος δεν το καταβάλει εμπροθέσμως ας ετοιμαστεί να πληρώσει πρόστιμο ένα χιλιαρικάκι, έτσι, γιατί η δημοκρατία δεν εκδικείται, τι ψέμα ακόμα να γράψω για να σταματήσουνε να μου λένε ότι τα βλέπω όλα μαύρα, να γραφτώ στους ατενίστας, να κάνω βόλτες με το ποδήλατό μου στην πλατεία καρύτση και να χαμογελάω στους φωτογράφους των φρι πρες, μα πότε ρε, αφού δουλεύω όλη μέρα, ε αφού δουλεύεις δόξα τω θεώ να λες κορίτσι μου, μπουνιά και πάρ’ τον κάτω όποιον μου ξαναπετάξει τέτοια κοτσάνα, τι λέγαμε;

α ναι. τα πράγματα πάνε καλύτερα παιδιά.

λοιπόν που λέτε, ο προαλειφόμενος -εμένα γιατί μονίμως αυτή η λέξη με παραπέμπει πάντα σε φρυγανιές με μαρμελάδα, άλλο θέμα- το λοιπόν ο άνθρωπος που προετοιμάζεται λέει για να γίνει ο επόμενος πρωθυπουργός είναι άθεος, κι αυτό πολύ με έχει τρομοκρατήσει, γιατί άθεος σημαίνει ότι δεν πιστεύει στην επικρατούσα κατά το σύνταγμα χριστιανική θρησκεία και εδώ στην ελλάδα όπως ξέρετε με τις συνταγματικές διατάξεις δεν παίζουμε, είναι όλες απαραβίαστες και κανείς εξουσιαστής μέχρι τούδε δεν έχει διανοηθεί να καταπατήσει έστω και μισή γραμμή από τα οριζόμενα στο σύνταγμα. βέβαια, οι έχοντες την εξουσία αποτελούν μικρογραφία της κοινωνίας, και αφού η κοινωνία μας είναι τόσο ώριμη πολιτικά είναι λογικό και οι εκλεγμένοι μας άρχοντες να δρουν με γνώμονα μόνο το δικό μας συμφέρον. άθεος που λέτε ο επόμενος πρωθυπουργός και φωτιά στα μπατζάκια μας. διότι, εάν είναι άθεος, πού και πώς περνάει το βράδυ της ανάστασης του κυρίου ημών; και τι κάνει την μεγάλη παρασκευή; ικανό τον έχω να σκάει μύτη σε κανα σουβλατζίδικο και να τρώει τίποτα σουβλάκια απ’ όλα την ιερή εκείνη ώρα και στιγμή που άπαντες ημείς κάνουμε την περιφορά του επιταφίου και κουτσομπολεύουμε όλη μας τη γειτονιά ή το χωριό. η τάδε που φόρεσε ξώβυζο, ο άλλος που ήρθε στην εκκλησία με την γκόμενα, ο γιος της διπλανής που έννοια σου, ξέρουμε τι κουμάσι είναι, κάθε βράδυ πάνω στο καζίνο της πάρνηθας ξεπούλησε γυάρδα προς γυάρδα την προίκα της μάνας του, και τέτοια πράγματα, χριστιανικά. και ξαναρωτώ, πού βρίσκεται ο φέρελπις πρωθυπουργός του μέλλοντός μας τις σεπτές εκείνες ώρες; ρε μπας και κλείνεται στα υπόγεια της κουμουνδούρου παρέα με τον άγιο παστίτσιο και καταστρώνουν σχέδια κατά της ορθοδοξίας;

και καλά όλα αυτά, αλλά ποιος τους είπε ότι η ορθοδοξία πέφτει τόσο εύκολα;

να σας πω την αλήθεια μου, όσο γραφικά κι αν μου φαίνονται όλα αυτά, εγώ πρόβλημα δεν έχω με τη θρησκεία. κάπου πιστεύουμε όλοι μας, άλλος στο ουλαλούμ του σκαρίμπα, άλλος στο βαγγέλη μαρινάκη κι άλλος στο άγιο πνεύμα. εξάλλου, άμα σας πω κι εγώ πού πιστεύω θα καταλάβετε ότι είμαι πιο γραφική κι από το ναυάγιο στη ζάκυνθο. δεν με ενοχλεί η ορθοδοξία μέχρι το σημείο που θα αρχίσει να παρεμβαίνει στη δική μου τη ζωή. δέκα άνθρωποι συνομήλικοι και αντικειμενικώς θεωρούμενοι ως νέοι δώσαμε όρκο προ ενός έτους στο πρωτοδικείο για να λάβουμε άδεια ασκήσεως του δικηγορικού επαγγέλματος, μόνη μου έδωσα όρκο πολιτικό και υπό το στραβό βλέμμα συναδέλφων, γραμματέως, εισαγγελέως και δικαστού.

απειροελάχιστη σημασία έχει βέβαια για τους παροικούντες την ιερουσαλήμ και τα τηλεοπτικά παράθυρα, πως το γαμημένο το συνταγματικό άρθρο καθιερώνει το δικαίωμα στην ανεξιθρησκία και ουχί την υποχρεωτική επικράτηση του χριστιανισμού. οι λάτρεις της ιστορίας ας κάνουν μια περατζάδα από το σημερινό κέντρο της μόδας με την πάλαι ποτέ ονομασία μεδιόλανα και ας μας πουν τι στο διάολο αποφασίστηκε εκεί.

ποσώς με αφορούν οι απανωτές γκάφες και τα λάθη της αξιωματικής αντιπολίτευσης.

για τη βρωμιά του κυβερνητικού επιτελείου δεν θα εκφραστώ καν. ο πανικός είναι κακός σύμβουλος όμως παίδες.

αυτό που αφορά εμένα και τον καθένα από μας ως μέρη ενός κοινωνικού συνόλου -είτε το θέμε είτε όχι- είναι το κύμα ανελευθερίας που καταφθάνει σαν τσουνάμι και ετοιμάζεται να μας κατασπαράξει άπαντες. από τη θρησκευτική ελευθερία μέχρι τα καταπατηθέντα από καιρό εργατικά δικαιώματα, η απόσταση είναι μερικά μόνο άρθρα του συντάγματος. από τις ποινικώς κολάσιμες πράξεις μέχρι την ποινικοποίηση της σκέψης και της ιδεολογίας, η απόσταση δεν είναι παρά λίγη ακόμα τρομοκράτηση εξερχόμενη από τους τηλεοπτικούς δέκτες. από τη δυστοπική πραγματικότητα που ζούμε μέχρι να βρεθούμε γραμμένοι σε κάποια από τις σελίδες του μεγάλου αδελφού του όργουελ, δεν απέχουμε παρά ένα σημείο στίξης.

 

ου γαρ ίσμεν τι ποιούμεν;*

 

*απαλλοτριωμένο

Από-λυσις

η δουλειά ειναι χαρα μονο για τα αφεντικάIMG_3646

̃

μπήκα στο γραφείο φορώντας το χαμόγελο της ενοχής

άργησες· μου βρυχήθηκε

διάβαζα τη νύχτα και ξημέρωσε

για τη δουλειά μας;

περίπου· διάβαζα τους Δικαίους

-είναι ένα έργο του Καμύ, θεατρικό…-

εδώ είμαστε δικηγόροι κι όχι δίκαιοι

για άλλο λόγο σε πληρώνω

 

ήθελα να απαντήσω μα άξαφνα κατάλαβα πως το στόμα μου δεν άνοιγε

όση ώρα μου μιλούσε πήρε βελόνα και κλωστή ατσάλινη

και μου έραψε τα χείλη.

 

τώρα που τελείωσε η εποχή

τα φοβάμαι τα χρόνια που έρχονται

τρέμω αυτούς που την εξουσία απ’ τα χέρια των παλιών θα τη γραπώσουν

και χειρότεροι δυνάστες της ελευθερίας μου θα γίνουν

τρέμω τους νέους εξουσιαστές της εποχής μου

αυτοί που από το περιθώριο περάσανε

με λύσσα πιο περίσσια θα παλέψουν να το σβήσουν

 

μα άκαφτη, άκοπη, ακάματη, παντοδύναμη, ατσάλινη κλωστή,

εγώ θα σε λύσω

μια για πάντα.

 

̃

ω τάνενμπαουμ

 

1468618_10201526844347868_127492506_n

*

αν τα φίδια αλλάζουν δέρμα μία φορά το χρόνο εγώ παρατηρώ το δέρμα μου να αλλάζει χρώμα και υφή πολλές φορές τη μέρα.

κι αλήθεια, πόσο ειρωνικό να λέγεται πουκάμισο το δέρμα των φιδιών;

ειδικά τις στιγμές πριν κοιμηθώ νιώθω ότι τα ερυθρά και τα λευκά αιμοσφαίρια, τα αιμοπετάλια και όλο το παρεάκι θέλουν να βγουν έξω στο δρόμο κι ας κρυώνουν. η θερμοκρασία του σώματός μου πέφτει δραματικά τα βράδια· υποθέτω πως ο εγκέφαλος δίνει εντολή να νεκρώσουν τα πάντα για να ξεκουραστούν οι καταπονημένες μου γάμπες.

τα βράδια λοιπόν το δέρμα μου αρνείται να μου προσφέρει άλλη κάλυψη, το σώμα μου παραπαίει, το μυαλό μου καίει, θέλω να γδάρω με τα μισοφαγωμένα μου νύχια όλη τη βρωμιά της ημέρας. οι σκέψεις κάνουν ολομέλεια κι αποφασίζουν την απόρριψη της αίτησης αποφυλάκισης του πόνου μου, ένεκα των ημερών.

την ώρα του τελευταίου τσιγάρου μένω με το παράθυρο ορθάνοιχτο για να επιταχύνω τη διαδικασία παγώματος του αίματος· μια αρρωστημένη φωνή μέσα μου, μου ψιθυρίζει ύπουλα πως κάνω πρόβες θανάτου. κοιτάζω τα λαμπάκια που αναβοσβήνουν στα μπαλκόνια της γειτονιάς. τα βρίσκω άρρυθμα. τα κοιτάζω μέχρι τα μάτια μου να τυφλωθούν, μέχρι που όπου κι αν κοιτάξω να βλέπω λαμπάκια. συντονίζω το ρυθμό των φώτων με τις σκέψεις μου που πέφτουν από το ταβάνι όπως πέφτουν οι πατάτες στο καυτό λάδι και σχηματίζουν σταλακτίτες πάνω στο χαλί. λαμπάκι και σκέψη. ένας σύγχρονος άνθρωπος των σπηλαίων.

*

«το πρόβλημα των σύγχρονων κοινωνιών είναι η αποξένωση». καλά τα λένε οι μεσημεριανοί ψυχοβγάλτες. γι’ αυτό κι εγώ όταν βγαίνω από το μπάνιο προσπαθώ να συμφιλιώνομαι με τον εαυτό μου. στέκομαι απέναντι από τον καθρέφτη και αποκαλύπτω αργά σε μένα το σώμα που παραμελώ μόνιμα, το κορμί που δεν πιστεύω ότι θα με αφήσει σύντομα, όσες πρόβες θανάτου κι αν κάνω. μια φλεβίτσα πετάγεται στο πίσω μέρος της γάμπας. ένα καινούριο σπυράκι στο μονίμως εφηβικό πρόσωπο. τα νύχια που πρέπει να σταματήσω να τρώω. το βλέμμα που σκοτεινιάζει άθελά του. μια σταγόνα νερού που ξέμεινε από το μπάνιο πάνω στον ώμο. χέρια και πόδια σε καθημερινό αγώνα δρόμου χωρίς σημείο τερματισμού. προσπαθώ να φανταστώ το σώμα μου από μέσα.

θα ήταν άραγε τα ανθρώπινα κορμιά τόσο σεξουαλικά αν ξέραμε τι συμβαίνει μέσα τους; αν βλέπαμε αίματα, αρτηρίες, όργανα και δαιδαλώδεις διαδρομές ουσιών, θα νιώθαμε την ίδια επιθυμία για ένα σώμα; πώς ξέρεις ότι τώρα που σου μιλάω όλα σου τα όργανα δουλεύουν κανονικά; έχεις αναρωτηθεί πόσοι άνθρωποι θα αλλάξουνε χρονιά- αν αλλάξουνε- μέσα σε θαλάμους νοσοκομείων, γιατί η καρδιά, το συκώτι ή το νεφρό αρνούνται να δουλέψουν άλλο; γνωρίζεις ποιος θα ζει και ποιος θα έχει πεθάνει μέχρι απόψε το βράδυ; οι πρωτοχρονιές μέσα στους θαλάμους της εντατικής είναι ωδή στην ελπίδα. τι αισθάνεται ένα παιδί που βρίσκεται διασωληνωμένο; βλέπει όνειρα; ακούει τους δισεκατομμύρια παλμούς της μάνας του;

-πείτε μου γιατί ο θεός σας κλείνει τους νέους ανθρώπους μέσα στις εντατικές-

*

έξω από ένα σχολείο στην ευελπίδων ένας μπαμπάς κρατά προβληματισμένος τους βαθμούς του γιου του. παρατηρώ τον έφηβο. δαγκώνει τα χείλη του, εκείνος βλέπεις ήξερε από πριν αν οι βαθμοί του θα είναι καλοί, σα να ντρέπεται λιγάκι, ο μπαμπάς του όμως δεν φαίνεται θυμωμένος. κοιτάζει σχεδόν με απορία τη φωτοτυπία με τους βαθμούς. ίσως και να σκέφτεται πόσο ανούσια είναι όλα αυτά. μάθε παιδί μου γράμματα αλλά ετοιμάσου να πεθάνεις σε κάποιο πεζοδρόμιο.

άμα πεθαίνεις μορφωμένος ο θάνατος διαφέρει;

θυμάμαι τη δική μου αγωνία κάθε που παίρναμε βαθμούς. ήθελα να τα έχω όλα είκοσι. αν είχα κανένα δεκαεννιά έπεφτα σε μελαγχολία. μα τι δεν έκανα σωστά; στην εφηβεία μου η ευτυχία μου ήταν κλεισμένη μέσα σε βιβλία. παντός είδους.

αν το μετανιώνω; όχι.

ο θάνατος δεν έχει διαφορά αν έχεις καταπιεί βιβλιοθήκες ολόκληρες, αλλά έχει μια μικρή ίσως διαφορά η ζωή. ανακαλώ ένα χαρτάκι που βρίσκεται μόνιμα κολλημένο στο γραφείο του αδερφού μου.

η μόρφωση είναι στολίδι στην ευτυχία και καταφύγιο στη δυστυχία.

τι τα θες, όπως μάθει ο καθένας.

*

μέσα στην ευελπίδων οι νέες δικηγορίνες κάνουν πασαρέλα. γόβες, φορέματα, αϊλάινερ και κραγιόν κάνουν καλλιστεία. κοιτάζω τη φούστα δεκαετίας που φοράω και χαμογελάω πονηρά. άσχετη μεταξύ ασχέτων είσαι πάλι. όλοι μιλούν ακατάσχετα στο τηλέφωνο κι εγώ ακούω μουσική πηγαίνοντας από κτίριο σε κτίριο. παλιοί συμφοιτητές, γνώριμα πρόσωπα, ξαναφοράω τα γυαλιά μου γιατί δεν θέλω να κάνω κουβέντες συμβατικές. τι έγινε, τι κάνεις, πού δουλεύεις, πώς πάει, δύσκολα τα πράγματα. όχι ρε, τα πράγματα δεν είναι δύσκολα. τα πράγματα είναι σκατά.

με την άκρη του ματιού μου βλέπω μια κοπέλα να προχωράει βιαστικά προς την έξοδο. είναι απεριποίητη. διαβάζω τα άγχη στα μάτια της. αλλά διαβάζω και κάτι άλλο. δεν έχει έρθει εδώ για να μας κάνει επίδειξη ρούχων, ύφους, γνώσεων. είναι η δικηγόρος του κώστα σακκά- και όχι μόνο. την έχω ξαναδεί πολλές φορές, την έχω ακούσει να μιλά σε συνέδρια. έχει μια σπίθα στο μάτι.

τόσο ελπιδοφόρα αυτή η σπίθα, που σχεδόν χαμογελώ.

*

«οι γιορτές είναι μια ευκαιρία ανάπαυλας και ξεκούρασης. ταξιδέψτε, κάντε δώρα στους αγαπημένους σας, χαμογελάστε, βάλτε ένα σέξι μαύρο φόρεμα που δεν πρέπει να λείπει από τη ντουλάπα καμιάς γυναίκας.» οι νταβατζήδες της οθόνης συνεχίζουν να εκτελούν το εξουσιάρεστον έργο τους.

παιδιά, εγώ πάλι λέω ότι το μόνο που δεν χρειαζόμαστε είναι μια ανάπαυλα.

*

κάντε μου μια χάρη. μην με αφήνετε μόνη μου. οι φωνές λιγόστεψαν. συνηθίζουμε στο θάνατο. ξαναγυρνάμε στο θεό. η ελπίδα πάει περίπατο. ε, ας ζήσουμε έτσι, τι να γίνει.

όχι, όχι, όχι. όχι. να μη ζήσουμε έτσι. σταματήστε να καταπίνετε αντικαταθλιπτικά, αντισυλληπτικά, χάπια επόμενης μέρας, ηρεμιστικά, αντιβιώσεις. κάντε τα σκόνη και αλείψτε τα στο πρόσωπό σας. τα χάπια που αυτοί μας αναγκάζουν να παίρνουμε με το κιλό για να αντέξουμε ας είναι το όπλο μας απέναντι στα δακρυγόνα τους.

ελάτε να βγούμε στο δρόμο.

ο χρόνος μας τελειώνει.

*

καλά χριστούγεννα γιάννη πρετεντέρη, άδωνι γεωργιάδη, νίκο δένδια.

*

παιδιά, πάμε. μέχρι τη νίκη. μέχρι το τέλος.

*

die fetten tage sind vorbei

418131_2903251815267_1820077945_n

παρασκευή πρωί. δημόσιο νοσοκομείο. μπαίνεις και η μυρωδιά της ασθένειας των σωμάτων σου σπάει τα σωθικά. ράντζα παντού. κουρασμένοι γιατροί. προσπαθούν να κάνουν τη δουλειά τους. κάποτε ήταν επιστήμονες. τώρα πια αναρωτιούνται τι κάνουν. νοσηλεύτριες με βλέμμα κουρασμένο και μαύρους κύκλους να τονίζουν τα ανοιχτόχρωμα μάτια τους. ασθενείς που ασφυκτιούν μέσα σε θαλάμους, σε διαδρόμους, σε χειρουργεία και σε αίθουσες αναμονής. μπαίνω στο νοσοκομείο και παλεύω να μην σωριαστώ κάπου. δεν νιώθω καλά από τη στιγμή που πάτησα το πόδι μου στο χώρο. πλησιάζω στο γκισέ να ρωτήσω πού θα βγάλω το εισιτήριο των πέντε ευρώ που απαιτείται για να σε δει γιατρός στα εξωτερικά ιατρεία. είμαι σε λάθος γκισέ, η γραμματέας δεν μου απαντάει καν· μου δείχνει μόνο τη χειρόγραφη ανακοίνωση που βρίσκεται κολλημένη στο τζάμι μπροστά της. μπροστά σε τόση αγένεια, χαμογελώ. πηγαίνω στο σωστό γκισέ. προτού πληρώσω, η γραμματέας με ρωτά αν έχω υπόψιν μου τις οικονομικές αλλαγές που συντελέσθηκαν προ διημέρου αναφορικά με την επέμβαση που θέλω να κάνω σε συγκεκριμένη κλινική. η τιμή άλλαξε με απόφαση του διοικητικού συμβουλίου του νοσοκομείου, είναι πλέον πενταπλάσια. με παραπέμπει στην εξειδικευμένη γραμματεία. η φράση ταύρος εν υαλοπωλείω αρχίζει σιγά σιγά να παίρνει σάρκα και οστά. εκεί η γραμματέας μου επιβεβαιώνει τις αλλαγές, μπροστά και ο χειρουργός γιατρός, αυτή είναι η τιμή του ιδιώτη γιατρού, του λέω, το γνωρίζω, μου λέει, η διοίκηση έλαβε την απόφαση χωρίς να λάβει υπόψιν της τις ενστάσεις του ιατρικού προσωπικού. δεν συμφωνούμε, απευθυνθείτε στον διοικητή. ανεβαίνω τις βρώμικες σκάλες, περνάω από κατάμεστους με ασθενείς θαλάμους, γεμάτους με ράντζα διαδρόμους, πόσος κόσμος παλεύει να βρει την υγεία του, προλαβαίνω να σκεφτώ. θα πεθάνουμε όλοι. ανθρωποκτονίες εκ προθέσεως. κατά συρροή. άμεσος δόλος άλφα βαθμού.

στον προθάλαμο του γραφείου του διοικητή εισέρχομαι σε άλλο σύμπαν. καμιά μυρωδιά, κανένας θάνατος, καμία μιζέρια. με παραπέμπουν σε κάποιον κύριο, μέλος του διοικητικού συμβουλίου. με κοιτάζει με βλέμμα ιερής αγελάδας της ινδίας.

κυρία μου, κατανοώ την ένστασή σας, αλλά δεν μπορώ να κάνω κάτι. από τη στιγμή που το συμβούλιο έλαβε την απόφαση αυτή, δεν μπορώ παρά να την εκτελέσω.

κατά το σύνηθες, προσπαθώ να διαβάσω πίσω από τα δρύινα λόγια του ρόμποκοπ με το κοστούμι.

μπορώ να σας ρωτήσω κάτι; εσείς, συμφωνείτε με την απόφαση αυτή; συμφωνείτε με την εξίσωση των τιμών του δημοσίου τομέα με εκείνες του ιδιωτικού; σας φαίνεται λογικό; σας ακούγεται ανθρώπινο; πώς και πού νομίζετε ότι ο τριαντάρης εργαζόμενος και φορολογούμενος– το σχήμα κατ’ ευφημισμόν σε μεγάλες δόξες, μόλις ξεστόμισα τη λέξη εργαζόμενος η εικόνα της παναγιάς της φιλελεύθερης που ο ρόμποκοπ είχε πάνω από το κεφάλι του δάκρυσε- έχει την οικονομική ευχέρεια να πληρώσει αυτό το ποσόν;

εγώ κυρία μου, ως μάνατζερ υγείας, θεωρώ την απόφαση πλήρως σωστή. λείπουν χρήματα από τον προϋπολογισμό του νοσοκομείου, αφήστε που το ασφαλιστικό σας ταμείο αποφάσισε πια να μην καλύπτει το κόστος αυτού του είδους των επεμβάσεων. δεν μπορώ να κάνω κάτι και αν συνεχίσετε σε αυτό το ύφος θα πρέπει να διακόψω τη συζήτησή μας εδώ.

συγγνώμη, είπατε τη φράση μάνατζερ υγείας. κατανοείτε το οξύμωρον του λόγου σας; μάνατζερ και υγεία στην ίδια περίοδο λόγου. εγκρίνετε μια σαφέστατη πολιτική απόφαση άλωσης της δημόσιας υγείας και με στέλνετε καρφωτή στον ιδιώτη γιατρό και αυτό εσάς δεν σας συγκινεί καθόλου ούτε σας στερεί τον ύπνο. βρίσκομαι ή δεν βρίσκομαι σε δημόσιο νοσοκομείο;

μα τι σημαίνει τελωσπάντων δημόσιο νοσοκομείο, από τη στιγμή που λείπουν λεφτά, όλα τα άλλα δεν μας αφορούν. και περάστε έξω, τελειώσαμε.

// λατρεύω τις στιγμές της ζωής μου που τα μάτια μου δακρύζουν από χαρά, συγκίνηση, θλίψη, ευτυχία, ακόμα και πόνο. τις έχω αγαπήσει πλέον. αλλά θα μισώ για πάντα τις στιγμές που τα δάκρυα ανεβαίνουν στα μάτια μου από θυμό. και έχω μάθει πια, να μετατρέπω το θυμό σε απλό και καθάριο μίσος.//

σειρά έχει ο διοικητής.

μα γιατί φωνάζετε κυρία μου, περάστε στο γραφείο μου.

το ιδιωτικό του γραφείο είναι ένας τεράστιος χώρος με γραφείο, καρέκλες, τραπεζαρία, χαλιά, όλα δερμάτινα. πέτσινα. οι άνθρωποι εδώ πάνε ασορτί με τα έπιπλά τους. ο κύριος διοικητής του νοσοκομείου είναι μειλίχιος. ήρεμος. ασφαλής. κατανοεί το πρόβλημά μου. αλλά δεν μπορεί να κάνει κάτι γι’ αυτό.

το ταμείο του νοσοκομείου έχει έλλειμμα. και δεν θα το πληρώσω εγώ, κυρία μου. θα το πληρώσετε εσείς. βρισκόμαστε ήδη σε συνεργασία με γερμανούς για την εκμάθηση ενός νέου συστήματος εξυγίανσης των οικονομικών προβλημάτων των δημόσιων νοσοκομείων, το οποίο βέβαια δεν γνωρίζω και πόσο θα κοστίσει.

κι άλλα λεφτά στους γερμανούς;, τον ρωτάω.

με κοιτάζει με βλέμμα «λαϊκίζετε και είναι κρίμα, τόσο νέα και τόσο στενόμυαλη». αντικρούω το βλέμμα του με βλέμμα «δώδεκα μέτρα από την πόρτα σας κι εσάς πέρα βρέχει».

μα τα λεφτά, μου λέει, έτσι κι αλλιώς ανήκουν στους γερμανούς. τους χρωστάμε τα πάντα. το ημερολόγιο γράφει δεκατρείς δεκέμβρη. είναι η μαύρη επέτειος της σφαγής των καλαβρύτων από τους ναζί. οι κόρες των ματιών του σάιμποργκ δεν σαλεύουν όσο μιλά.

η απόφαση άλωσης κάθε πράγματος που έχει δημόσιο χαρακτήρα είναι καθαρά πολιτική, κύριε σάιμποργκ. κι εσείς βρίσκεστε σε θέση εξουσίας. και συναινείτε. και συνυπογράφετε. και εγκρίνετε. πείτε μου σας παρακαλώ σε απλά γαμημένα ελληνικά πού θα βρω τα χρήματα να πληρώσω.

δεν με απασχολεί, κυρία μου. εγώ βρίσκομαι σε αυτή τη θέση κατόπιν αποφάσεως της πολιτικής ηγεσίας. είμαι εδώ για να εκτελώ τις αποφάσεις της. είμαι κομμάτι της εξουσίας αυτής.

νομίζω πως όσο μιλούσε μεγάλωναν οι κυνόδοντές του. ίσως πάλι και να ήταν ιδέα μου. ίσως πάλι και να κάθισε από την αρχή στην μεγάλη πολυθρόνα για να κρύψει την ουρά του.

αν θέλατε, ας ψηφίζατε άλλους. αυτούς ψηφίσατε, αυτά που θέλουν κάνουν.

σας έχουν βιάσει ποτέ; εμένα όχι. αλλά το σάιμποργκ προσπάθησε να εκτελέσει ψυχικό βιασμό. έμεινε στην απόπειρα. με το πουλί στο χέρι. απρόσφορη απόπειρα.

πιστεύετε κύριε σάιμποργκ πως έχετε μπροστά σας πολλές μέρες ακόμα για να δολοφονείτε κόσμο;

εδώ που τα λέμε κυρία μου, εμείς όσο μεγαλώναμε δεν είχαμε παπούτσια να φορέσουμε. εσείς μεγαλώσατε μέσα στη χλιδή. κάποιος πρέπει να τα πληρώσει όλα αυτά.

σκέφτηκα ότι τον κλωτσούσα στην κοιλιά. καταδικάζω τα σάιμποργκ από όπου κι αν προέρχονται.

οι μέρες της αφθονίας σας τελειώνουν κύριε.

ναι, βγάλτε το σύριζα που έχει μαζέψει το μισό πασόκ να δω τι θα καταλάβετε.

ώστε όποιος έχει αντίρρηση για τις πρακτικές του συζύγου της ευγενίας μανωλίδου είναι συριζαίος. μπορώ να σας ρωτήσω κάτι τελευταίο; κατέχετε μία θέση εξουσίας σε έναν ευαίσθητο κλάδο του δημοσίου, σε ένα από τα μεγαλύτερα νοσοκομεία της αττικής. νιώθετε ποτέ σας λειτουργός; αισθανθήκατε ποτέ σας ότι είσαστε εδώ για την προάσπιση της υγείας, των ανθρώπων, της ζωής και της αξιοπρέπειας; μου μιλάτε για λεφτά και σας μιλώ για ανθρώπους. κι αυτό το χάσμα δεν γεφυρώνεται. δεν πρόκειται να γεφυρωθεί ποτέ. σας θυμίζει κάτι η φράση κοινωνικό κράτος πρόνοιας;

το κράτος πρόνοιας θέλει λεφτά, κυρία μου.

// λεφτά λεφτά λεφτά λεφτά λεφτά λεφτά λεφτά λεφτά //

τρέμω από οργή και παλεύω να συγκρατήσω τα δάκρυά μου. μην κλάψεις, μην του κάνεις τη χάρη του σάιμποργκ, την ανάσα δεν θα στην κλέψει κανείς.

όχι, κύριε διοικητά που τολμάτε να με κοιτάτε κατάματα μέσα στα μάτια και να ξεστομίζετε τις απάνθρωπες λέξεις σας σαν ρουκέτες που πέφτουν στη λωρίδα της γάζας. το κράτος δικαίου θέλει ανθρώπους, δίκαιο και καρδιά.

θα τα ξαναπούμε, κύριε διοικητά. σύντομα. και δεν θα σας είναι ευχάριστο.

// μόνο μίσος ταξικό και οι καρδιές θα βγάλουνε φτερά //