sine_lege

μας εξαπάτησαν οι εγκλίσεις

Tag: εργασία

αυτή η χώρα είναι το χτικιό μας*

11904666_10205664182578738_2220876376113716376_n

μα ναι βέβαια. μα το συζητάτε; είναι δυνατόν; θα έρθουμε. οπωσδήποτε. ναι ναι, θα είμαστε εκεί. πώς είπατε; δεν σας βολεύει η κυριακή; να το κάνουμε κάποια άλλη μέρα ίσως; θα προσπαθήσουμε. α δεν ξέρω. χρειάζονται διαδικασίες. να αλλάξουν νόμοι, να εκδοθούν εγκύκλιοι. να ενημερωθούν τα κανάλια. κι ο κόσμος ξέρετε. ο κόσμος ίσως να μην δύναται να παραστεί. ελέω εργασίας, καταλαβαίνετε. πώς; ω μα ναι. πώς δεν το σκέφτηκα νωρίτερα. μα ναι. ποίας εργασίας; όλοι άνεργοι είμεθα. οπότε ναι. να το κάνουμε μιαν άλλη μέρα που να σας βολεύει κι εσάς. πέμπτη ίσως που είναι και της μόδας. μα δεν το ξέρετε; βέβαια, βέβαια. πέμπτη πια είναι της μόδας να βγαίνουμε έξω. ναι ναι πέμπτη. βάζουμε όμορφα ρούχα, μπαίνουμε στον ηλεκτρικό άνευ εισιτηρίου και φτάνουμε στο σύνταγμα. από κει τραβάμε ίσια για την πλατεία καρύτση. πώς είπατε; αν τα περνάμε όμορφα; όχι, δεν θα το έλεγα. άλλωστε το ζήτημα είναι να βγαίνουν οι φωτογραφίες καλές, όχι οι νύχτες. ναι ναι, σαφώς έχουμε και κιο το μπαστούνι. ναι καλέ, εκείνο που ομοιάζει με το εργαλείο που χρησιμοποιούμε για να ανεβοκατεβάζουμε τις τέντες. φωτογραφίζουμε μ’ αυτό τα πρόσωπά μας με τρόπο τόσο περίτεχνο, που να φαίνεται το άδειο μας κρανίο.

τελωσπάντων, να μην σας καθυστερώ. έχετε και να δώσετε την είδηση στα κανάλια εξάλλου. έκλεισε για πέμπτη λοιπόν. συγγνώμη, δεν σας άκουσα. είπατε κάτι για τα κανάλια; α ναι. θα δώσετε συνέντευξη. καλά θα κάνετε. ο κόσμος ξέρετε. ο κόσμος πάντα κατάπινε αμάσητες τις εικόνες των καναλαρχών. ναι ναι ακριβώς. πείτε κάτι για εθνική ανάταση. πουλάει σαν τρελό. ε σαφώς θα αναφερθείτε και στους αγώνες που δόθηκαν μεν, χάθηκαν δε. πετάξτε κάπου και τη λέξη αξιοπρέπεια. η αξιοπρέπεια ξέρετε είναι σαν το δυάρι το καλό στη μπιρίμπα. πιάνει παντού. αριστερά, δεξιά, κέντρο, απολιτίκ, αναποφάσιστους. παντού. αξιοπρέπεια, ναι οπωσδήποτε. να την αναφέρετε. μόνο μια φιλική συμβουλή. μην πέσετε στην παγίδα να απαντήσετε τίποτα συγκεκριμένο. εμφανιστείτε ασαφής και γοητευτικός. θα κερδίσετε έτσι και το γυναικείο πληθυσμό.

πώς; όχι όχι. μην ανησυχείτε. ουδείς ενθυμείται πλέον πως ουδέποτε φορολογήσατε τα παράνομα ιδιωτικά κανάλια που τόσα χρόνια λειτουργούν χωρίς να πληρώνουν δραχμή, εμ, ευρώ εννοώ. πώς μου ξέφυγε η λάθος λέξη, συγχωρέστε με. εξάλλου πώς θα μπορούσε να κυβερνήσει κανείς αυτόν τον πονηρό τόπο χωρίς να έχει με το μέρος του εκείνους που κατέχουν τηλεοπτικές συχνότητες, κατασκευαστικές εταιρείες, καράβια και εφημερίδες ταυτόχρονα;

ω μας σας καταλαβαίνω. τούτος ο λαός είναι αδιόρθωτος. προέβη εις διάβημα απονενοημένον τον περασμένο μήνα. ακούς εκεί να μας κοτσάρουν ένα όχι με πάνω από εξήντα τοις εκατό ποσοστό. ο θεός να βάλει το χέρι του. μα το συζητάτε; να βγαίνανε τα τανκ στους δρόμους; να σκοτώναμε ο ένας τον άλλον για ένα κομμάτι μπομπότα; μα σε μένα τα εξηγείτε; ω μα φυσικά, τι λέτε τώρα. σωτηρία. επήλθε η σωτηρία. δεν το συζητώ. μείναμε στην ευρωπαϊκή οικογένεια. μα φυσικά και τη θεωρώ οικογένεια. λιγάκι προβληματική, μα οπωσδήποτε οικογένεια. εξάλλου, είναι σύνηθες φαινόμενο μια οικογένεια να κακοποιεί τα παιδιά της. ναι ναι, ακούστε με που σας λέω. κατέχω το αντικείμενο λόγω της φύσεως του επαγγέλματος που ασκούσα προ κρίσης. τι ήμουν; μα τι σημασία έχει; το αξίας σημαντικόν είναι πως συχνά πυκνά οι οικογένειες ασκούν πάσης φύσεως βία στα τέκνα τους. ενίοτε δε, και στα ξένα παιδιά. ναι, εκείνα τα παιδιά που η άδικη μοίρα τα γέννησε σε μια χώρα εμπόλεμη και τα στέλνει στη γηραιά ήπειρο. τι φταίνε κι αυτά τα άμοιρα;

ναι ναι έχετε δίκιο. είναι φριχτό. φριχτό και απάνθρωπο. εγώ ξέρετε δεν αντέχω καν να βλέπω τις φωτογραφίες. μα τον άγιο γεράσιμο, δεν αντέχεται να βλέπει κανείς μικρά παιδιά, μανάδες, γέρους και νέους ανθρώπους να φτάνουν ετοιμοθάνατοι στις ακτές της πολύπαθης χώρας μας, με ανύπαρκτο μέλλον. ω μα οπωσδήποτε θα πρέπει κάτι να γίνει. δεν το συζητώ. πέραν της ανθρωπιστικής πλευράς του ζητήματος, υπάρχει ξέρετε και ένας ολόκληρος πληθυσμός στα νησιά μας του οποίου παρακωλύεται η ζωή, η καθημερινότητα καθώς και η καλοκαιρινή ραστώνη. κάτι πρέπει να γίνει, οπωσδήποτε.

όχι, όχι. η συζήτηση στα κανάλια δεν θα πρέπει να πάει στο θέμα αυτό. είναι πολύ σημαντικό για να συζητηθεί με προεκλογικά διαγγέλματα και συνεντεύξεις. η μαμά ευρώπη ξέρετε. εκείνη θα δώσει τη λύση. ήδη το δουβλίνο II αρχίζει να αίρεται. μα ναι, δεν ενημερωθήκατε; οι πρόσφυγες θα κρατιούνται πλέον εκεί που θα συλλαμβάνονται. θα κατασκευαστούν ειδικά γκέτο βέβαια μέσα στις πόλεις για να μην ανακατεύονται με τον υπόλοιπο πληθυσμό, όμως για σκεφτείτε πόσο σημαντική αλλαγή είναι τούτη. αυτοί οι βασανισμένοι άνθρωποι θα μπορούν πια να δουλεύουν για ένα κομμάτι ψωμί. ναι ναι, το γνωρίζω πως οι χώρες της μαμάς ευρώπης βρήκαν τα νέα φτηνά εργατικά χέρια που χρειάζονται, όμως δεν γίνεται αλλιώς. λυπάμαι αλλά δεν γίνεται αλλιώς. πώς είπατε; κάτι σας θυμίζει; όχι όχι κάνετε λάθος. πώς; τα νέα αυτά φτηνά εργατικά χέρια θα κατασκευάζουν τα οπλικά συστήματα που θα σπέρνουν τον πόλεμο όποτε η οικονομία δεν έχει άλλο τρόπο εκτόνωσης; ω μα ελάτε τώρα. αυτά είναι σενάρια επιστημονικής φαντασίας. όχι όχι, επουδενί δεν συμφωνώ. τούτη η κίνηση είναι κίνηση ανθρωπισμού. αν σας ρωτήσουν στη συνέντευξη, αυτό να πείτε. ιδού η ανθρωπιά των ευρωπαίων. ναι ναι, οπωσδήποτε. θα ακουστεί σαν ένα υπέροχα όμορφο ψέμα.

ω να μην σας καθυστερώ. έχετε να πάτε και στα κανάλια. ναι, προέχει το ζήτημα των εκλογών. κάντε ό,τι σας είπα και έχετε την επιτυχία καθώς και την εξουσία στο τσεπάκι. ασαφής, ψεύτης και γοητευτικός. είναι η συνταγή που πιάνει πάντοτε. ναι ναι, όπως τα είπαμε. θα αλλάξουμε την ημέρα διεξαγωγής. θα το κάνουμε πέμπτη. καλή αντάμωση λοιπόν. χάρηκα πολύ που μιλήσαμε. ξεκαθάρισαν όλα μέσα μου. το σωστό και το λάθος, η αλήθεια και το ψέμα. μα φυσικά, πάνω απ’ όλα η χώρα. η σωτηρία. η τάξη και η ησυχία. και η ασφάλεια φυσικά.

είσαστε πανέτοιμος. όλα θα γίνουν όπως πρέπει. ναι ναι, θα τα ξαναπούμε σύντομα.

καλή αντάμωση.

ξέρετε πού.

*στίχος από το πεζογράφημα του δημήτρη δημητριάδη «πεθαίνω σαν χώρα» του 1978

August Spies

fca202 012

σήμερα θέλω να σας μιλήσω για την αποδόμηση
ακούστε
κάθε μέρα κλέβω
άλλη φορά θα σας πω για την κλοπή
– όχι όχι δεν είναι ό,τι ο κώδικας του ποινικού αναφέρει –
κατακλέβω το σύστημα που με περιτριγυρίζει ασφυχτικά
το σύστημα εξάλλου είναι μια μέγγενη
– το σύστημα είμαι κι εγώ κι εσύ κι ο περιπτεράς –
η λέξη μέγγενη είναι εξίσου ασφυχτική
με αυτό που περιγράφει
η μαγεία της ελληνικής γλώσσας περιλαμβάνει και πνιγμό
όπως άλλωστε συμβαίνει με κάθε τι όμορφο
η ομορφιά έχει μέσα της τον θάνατο
γιατί ό,τι όμορφο γεννιέται πεθαίνει μετά από ένα νανοσεκόντ
κι αυτό συχνά πληγώνει τους ανθρώπους
καταλαβαίνουνε πόσο θνητοί είναι
βέβαια
το καλό με το να είσαι θνητός είναι
ότι θέλεις να χωρέσεις εφτά ζωές σε μία
οπότε δεν κάθεσαι μπροστά στην τηλεόραση
κι αυτό είναι οπωσδήποτε κάτι θετικό
ξεκίνησα να σας πω για την αποδόμηση
ναι
οι φιλόλογοι θα μου μηδενίζανε και αυτό το γραπτό
λόγω απουσίας ειρμού
λες και ο ειρμός είναι ένα μήλο κόκκινο χειροπιαστό
όπως τότε στις πανελλήνιες που πήρα δώδεκα στη λογοτεχνία
κι από τότε δεν ξαναδιάβασα βιζυηνό
βέβαια εδώ που τα λέμε σε τι μου έφταιξε ο βιζυηνός
αλλά θύμωσα βλέπεις με τους φιλολόγους – ακούς μάνα –
κι εξάλλου να ζητάς ειρμό από τους ανθρώπους
είναι σαν να ζητάς κοινοκτημοσύνη από τους εξουσιαστές σου
ειρμός και καπιταλισμός μπαίνουνε στο ίδιο κεφάλαιο
εκείνο των μισητών λέξεων
α ναι και η μέγγενη σωστά
η αποδόμηση λοιπόν είναι κάτι απλό
γράφεις κείμενο χωρίς σημεία στίξης
φοράς τα ρούχα σου χωρίς εσώρουχα
χαμογελάς με μάτια υγρά και δακρυσμένα
περπατάς ενώ από μέσα σου πετάς
τάχα δουλεύεις
ενώ έχεις κρυμμένο ένα βιβλίο ποίησης ανάμεσα στα πόδια σου
λοιπόν
τα σκέφτομαι αυτά σήμερα
ξέρεις, αύριο είναι πρωτομαγιά
λέω να μην πάω για φαγητό σε ταβέρνα εξοχική
ούτε για παγωτό στην παραλία
ούτε για πικ νικ στα άθλια της πόλης μου λιβάδια
λέω να ανέβω στην ακρόπολη κρυφά άνευ εισιτηρίου
αναρωτιέμαι πόσος ορίζοντας χωράει σε ένα βλέμμα
θα δω άραγε θάλασσα
και πού να θάψατε άθλιοι της πόλης τα ποτάμια
θα ανέβω εκεί λοιπόν και θα κοιτάζω με αποχαύνωση
τη χώρα του λωτού
την πόλη του μη με λησμόνει
τους ανθρώπους των τηλεοπτικών κολαστηρίων
και θα ουρλιάζω γιατί ρε μάγκες καταντήσαμε έτσι
κι ύστερα η σκέψη μου
πίσω στο χίλια οχτακόσια ογδόντα τέσσερα θα γυρίσει
και θα σκεφτώ πως όλα αυτά που σας ανέφερα
οι τάχα προβοκάτσιες κατά του συστήματος
οι από μέσα αποδομήσεις του
η κοροϊδία στο αφεντικό μου
και ο χορός στην κηφισίας
σε τίποτα δεν οδηγούν και τίποτα γενναίο δεν περιέχουν
όσο υπάρχουν άνθρωποι που κοιτάξανε το θάνατο στα μάτια
και ούρλιαξαν την έσχατη στιγμή
πως
απόψε πεθαίνουνε για την Ελευθερία

 

persona non grata

[η επιστολή δημοσιεύεται όπως έφτασε στο mail, με μόνο ορθογραφικές διορθώσεις]

 

Αγαπητέ Πρωθυπουργέ,

όχι εσείς καλέ, ο άλλος, ο νέος, ο ορμητικός.

Αγαπητέ κύριε μελλοντικέ Πρωθυπουργέ, θα ήθελα με όλο το θάρρος να σας εκφράσω την πλήρη απογοήτευσή μου για τα όσα παρακολουθώ να λαμβάνουν χώρα τον τελευταίο καιρό εντός των κόλπων του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης.

Επιτρέψατέ μου, κύριε μελλοντικέ Πρωθυπουργέ, πρωτίστως μια μικρή υποκειμενική ανασκόπηση των τελευταίων χρόνων. Μάιος του 2012. Τρομοκρατία εντός και εκτός της χώρας. Άμα βγει ο Σύριζα θα βγούνε οι άπλυτοι με τα κονσερβοκούτια στους δρόμους και θα μας σφάξουν ζωντανούς αδέρφια, μια περίληψη του τι έλεγαν τα κανάλια, τα ενημερωτικά sites και φυσικά οι εφημερίδες. Ταυτόχρονα, οι Ευρωπαίοι απειλούσαν ανοιχτά πως σε περίπτωση που ο λαός διαπράξει το λάθος και δεν στηρίξει τους μνημονιακούς, μαύρες μέρες τον περιμένουν, χωρίς πετρέλαιο, χωρίς γάλα, χωρίς δουλειά, χωρίς μέλλον. Εν ολίγοις, το χάος ante portas. Ταυτόχρονα, ανθρωπίδια σε μορφή αμοιβάδας βγήκαν από τα καβούκια τους και εξεδήλωσαν περήφανα την αγάπη τους για το ναζισμό, τα Τάγματα Ασφαλείας, το θάνατο, τη μισαλλοδοξία και το ρατσισμό. Κατέλαβαν γειτονιές και πλατείες και έσπειραν το φόβο σε όλους όσοι υπολογίζουν την ανθρώπινη ζωή ως αξία πρωτεύουσα, αυθύπαρκτη και ανεξάρτητη από καταγωγή, γλώσσα, χρώμα δέρματος και λοιπές άχρηστες πληροφορίες.

Σαφώς τα ξέρετε όλα αυτά, μην σας σπαταλώ τον πολύτιμο χρόνο σας. Οι εκλογές ήλθαν, είδαν και απήλθαν, οι υποστηρικτές των φιλελεύθερων μνημονιακών πολιτικών της Ευρώπης των λαών (sic) κέρδισαν με διαφορά στήθους, και η χώρα τράβηξε ξανά τον ανήφορο, αποφεύγοντας τους σκοπέλους της άτακτης χρεωκοπίας, της επιστροφής στη δραχμή και της ευρωπαϊκής απομόνωσης.

Ο λαός ανακουφισμένος πια από την απαλλαγή του από τις βάναυσες αριστερές πολιτικές παρακολούθησε τη ζωή του να ρημάζεται κυριολεκτικά, καθώς οδηγήθηκαν σε βίαιη αποψίλωση ατομικά συνταγματικώς κατοχυρωμένα δικαιώματα, όπως αυτά της κατοικίας, της συνάθροισης, της εργασίας, της παιδείας και της υγείας. Η ανεργία ομοιάζει με στύση πορνοστάρ καθώς βρίσκεται μόνιμα σε ανοδική πορεία, οι νέοι αποδημούν στο εξωτερικό στελεχώνοντας την καινούρια περήφανη γενιά των γκασταρμπάιτερς, οι αυτοκτονίες αυξάνονται με γεωμετρική πρόοδο, οι αγωνιστές διώκονται, οι διαμαρτυρίες αποσιωπούνται, οι πορείες και οι διαδηλώσεις απαγορεύονται κάθε τόσο με απλές εγκυκλίους της Αστυνομίας, οι καθηγητές καίγονται στην πυρά σαν μεσαιωνικές μάγισσες, τα Πανεπιστήμια ερημώνουν, τα νοσοκομεία προσφέρουν υπηρεσίες μόνο επί πληρωμή, οι γιατροί εξωθούνται στις μαύρες δοσοληψίες, τα σκάνδαλα των κεφαλαιοκρατών που κάθε τόσο αποκαλύπτονται δεν συγκινούν κανέναν, οι φασίστες βγήκαν παγανιά και μαχαιρώνουν, ο Φύσσας ζει, τσακίστε τους ναζί, οι Υπουργοί της Κυβερνήσεως κάνουν κάθε τόσο δηλώσεις πιστά αντίγραφα των όσων ο Υπουργός Προπαγάνδας της χιτλερικής Γερμανίας είχε κατά καιρούς πει, στα σύνορα της χώρας οι λιμενικοί πνίγουν ανθρώπους που έρχονται από την Ασία προκειμένου να επιβιώσουν, με σαφείς εντολές της Ελληνικής Κυβερνήσεως, οι αστυνομικοί φοράνε άλλοτε μαύρες μπλούζες με μαιάνδρους κι άλλοτε στολές και βαράνε στο ψαχνό, δεν κουνιέται φύλλο, λαέ δέρνουν τα παιδιά σου και κάθεσαι και ακούς τον Πρετεντέρη, τα Μ.Μ.Ε. δίνουν την ύστατη μάχη προκειμένου να μην χαθούν τα αμέτρητα προνόμια των καναλαρχών και ταυτοχρόνως εργολάβων του Δημοσίου, κάπως έτσι κυλά η καθημερινότητά μας αγαπητέ μελλοντικέ Πρωθυπουργέ, τα ξέρετε, άλλωστε κι εσείς εδώ σ’ αυτή τη χώρα που μετατράπηκε σε εφιάλτη ζείτε.

Και τώρα;

Τώρα που οι ελπίδες και τα κουράγια όσων έχουν το θράσος να ζουν ακόμα εδώ και να ελπίζουν όσο πάνε και λιγοστεύουν, τώρα πλησιάζουν οι πολυπόθητες εκλογές. Αν θέλετε τη γνώμη μου, ίσως τώρα πια να είναι πολύ αργά. Ίσως πέρασε το χρονικό σημείο, κατά το οποίο μπορείς ακόμα να σώσεις όποιον έπεσε μέσα στο βούρκο, και το μόνο που μας απομένει να είναι να μας παρακολουθήσουμε να βουλιάζουμε στο βούρκο με τις ακαθαρσίες. Αλλά ίσως εγώ να έχω απολέσει κάθε ελπίδα και τα πράγματα να μην είναι έτσι. Ίσως να μην είναι αργά. Ίσως να υπάρχει ακόμα η δυνατότητα να διώξουμε το σκοτάδι και το θάνατο που αναπνέουμε τόσα χρόνια.

Αλλά εσείς τι ακριβώς πράττετε, κύριε μελλοντικέ Πρωθυπουργέ; Συνομιλείτε με ιερείς, χειροφιλάτε προκαθήμενους της Εκκλησίας, πάνω που λέγαμε ότι είναι ίσως καιρός η θρησκεία να λάβει το χώρο που της αρμόζει και όχι να ρυθμίζει ως παράγων της Πολιτείας τα καθέκαστα, ότι ήγγικεν το πλήρωμα του χρόνου η Εκκλησία να φορολογηθεί για τις απέραντες εκτάσεις που έχει στη διάθεσή της, ότι είναι ώρα να εφαρμοστεί στην πράξη η ανεξιθρησκία και το ελεύθερο δικαίωμα κάθε πολίτη της χώρας να επιλέγει όποια θρησκεία θέλει ή και καμία, χωρίς αυτό να αποτελεί πρόσκομμα στους υπόλοιπους τομείς της ζωής του, εσείς παλεύετε για τις ψήφους των πωρωμένων χριστιανών ή όσων δεν έχουν την πνευματική ευρύτητα να αντιληφθούν, ότι η πίστη ή μη σε οτιδήποτε αποτελεί θεμέλιο λίθο των κοινωνιών που θέλουν να λένε πως βασίστηκαν στα διδάγματα του Διαφωτισμού και της Γαλλικής Επανάστασης.

Και τι άλλο κάνετε, αγαπητέ μελλοντικέ Πρωθυπουργέ; Συνομιλείτε με εκπροσώπους της ευρύτερης δεξιάς παράταξης, που δηλώνουν αντιμνημονιακοί μεν, βρίσκονται δε στην αντίπερα όχθη της ιδεολογίας σας. Τι είδους συνεργασία μπορεί να επιτευχθεί ανάμεσα σε τιμητές των μεγάλων δασκάλων του Σοσιαλισμού και σε εκπροσώπους του Πατρίς, Θρησκεία, Οικογένεια; Την ίδια στιγμή μάλιστα, που απορρίπτεται από τους πάντες και μετ’ επιτάσεως οποιουδήποτε είδους συνεργασία ή συμπαράταξη με άλλα αριστερά κόμματα, εντός και εκτός Κοινοβουλίου; Δεν υπάρχουν δηλαδή κοινά σημεία έναρξης συζητήσεων με μαοϊκούς ή σταλινικούς, αλλά σκοπεύετε να συνεργαστείτε με παραφυάδες του Καρατζαφερισμού;

Και τι άλλο κάνετε επίσης, αγαπητέ μελλοντικέ Πρωθυπουργέ; Στην πρόβα τζενεράλε των εθνικών εκλογών, στις εκλογές για την τοπική αυτοδιοίκηση, δίνετε χρίσμα υποψήφιου του κόμματός σας σε ανθρώπους που στήριξαν τις μνημονιακές πολιτικές, που κάλεσαν στις εκπομπές τους υμνητές του Αδόλφου Χίτλερ και συνομίλησαν μαζί τους, σε άτομα που προκαλούν βδελυγμία στον κόσμο, σε πολιτικούς που λένε και ξαναλένε ότι το μνημόνιο δεν ήταν λάθος, σε βουλευτές που παλεύουν τα βράδια να ξεπλύνουν τα χέρια τους από το αίμα των νεκρών της χώρας. Αλλά το αίμα δεν βγαίνει. Γιατί το αίμα δεν είναι ένας απλός λεκές. Το αίμα είναι η αέναη υπενθύμιση των φονικών τακτικών που ο άκρατος καπιταλισμός επέβαλε στην Ελλάδα. Και εσείς τώρα δέχεστε στο κόμμα σας κάθε καρυδιάς καρύδι. Κι εσείς τώρα παίζετε με τον πόνο μας. Κι εσείς τώρα παρουσιάζετε το κόμμα σας σαν τη μεγάλη δημοκρατική παράταξη που τους χωράει όλους.

Όμως, κύριε μελλοντικέ Πρωθυπουργέ, αν αυτό το κόμμα που πάτε να δημιουργήσετε τώρα τους χωράει όλους, δεν χωράει πια εμένα. Στο χωνευτήρι της Ιστορίας δεν μπορώ να μπω και να συναγελαστώ με όλους όσους θεωρώ εχθρούς της ελευθερίας και της ζωής μου. Αρνούμαι κύριε μελλοντικέ Πρωθυπουργέ να ξεπουλήσω τις όποιες ιδέες μου στο βωμό της Τρόικας και του μνημονίου. Η ψήφος ήταν για μένα κάτι ιερό, έκρυβε δύναμη μέσα της, ήταν η ελεύθερη επιλογή ενός ανθρώπου που παλεύει για την ελευθερία του. Ήταν. Γιατί δεν σας κρύβω ότι η αστική δημοκρατία μου προκαλεί στομαχικό ίλιγγο τώρα πια. Σας ακούγονται μήπως πολύ εαμικά όλα αυτά;

Αγαπητέ μελλοντικέ Πρωθυπουργέ, μπορεί το καλοκαίρι να σας βρει να κυβερνάτε τον τόπο. Τον κόσμο που πιστεύει στην αλλαγή των δεδομένων της κεφαλαιοκρατίας δεν θα τον βρει όμως κοντά σας. Όταν επί χρόνια τα σκυλιά της εξουσίας των Μ.Μ.Ε. σας παρουσίαζαν σαν τύπους που κοιμούνται αγκαλιά με τα κονσερβοκούτια τους, έτοιμους να λιντσάρουν κόσμο, δεν σας καλούσαν καν να παρουσιάσετε το πρόγραμμά σας και σας καθύβριζαν από το πρωί μέχρι το βράδυ, πώς τους επιτρέπετε τώρα να εκθειάζουν τα άρθρα των στελεχών σας στις εφημερίδες των εργολάβων;

Μην τα θυσιάζετε όλα, αγαπητέ μελλοντικέ Πρωθυπουργέ.

Υπάρχει κόσμος που σας στήριζε όσο ήσασταν ένα μικρό ονειροπόλο κόμμα του 3%, που όμως δεν θα συνεχίσει να σας στηρίζει στο δρόμο προς την εξουσία.

Γιατί για κάποιους, οι ιδέες δεν εκπίπτουν.

Δεν ψάχνουμε για ηγέτες, αγαπητέ μελλοντικέ Πρωθυπουργέ. Οι δικοί μας ήρωες ζούνε στα τραγούδια μας, δεν ξεπουλήθηκαν ποτέ, δεν πέθαναν ποτέ. Δώστε προσοχή στις φωνές του πλήθους. Τα πλήθη φτιάχνουν τις κοινωνίες από την αρχή. Όχι τα ιδρυτικά συνέδρια και οι διακηρύξεις.

Εμείς θα συνεχίσουμε να ονειρευόμαστε την αλλαγή, αγαπητέ μελλοντικέ Πρωθυπουργέ.

Ακόμα και χωρίς εσάς.

 

Βάρκιζα Τέλος

δήλωση α-μετανοίας

BdubduRCYAACS0W

στον τοίχο ένα κακό αντίγραφο κάποιου πίνακα ζωγραφικής. στα μεγάφωνα ο πιο διασκεδαστικός σταθμός της πόλης, ή κάτι τέτοιο. στα αυτιά της το βουητό άλλης μιας μέρας που την ξεψάχνισε.

κοιτάζει τα πόδια της. μία μαύρη βρώμικη λωρίδα πλαστικού έρχεται και ξανάρχεται. κοιτάζει το ρολόι του μηχανήματος. άλλα δέκα λεπτά. σηκώνει το κεφάλι και κοιτάζει έξω. περαστικοί περνούν σκυφτοί, μερικοί κοιτάζουν με περιέργεια μέσα από τη τζαμαρία την αίθουσα, άλλοι μπαίνουν στο διπλανό προποτζίδικο να κυνηγήσουν την τύχη τους, κοπέλες με τσάντες στον ώμο που σέρνονται μέχρι το φροντιστήριο για να μάθουν την κλίση του οίδα, να περάσουν στη φιλοσοφική και να ενταχθούν στον οικονομικά ανενεργό πληθυσμό, συνταξιούχοι με γλυκά που πάνε να δουν τα εγγόνια τους. το απόγευμα πέφτει βαριεστημένα στις πλάτες της γειτονιάς, το απέναντι καφενείο γεμίζει με κόσμο που πάει να δει το ματς των αιωνίων, η πόλη που κάποτε δεν ησύχαζε ποτέ μάλλον δεν θα ξυπνήσει ποτέ από τη χειμερία νάρκη της. χτυπάει το τηλέφωνό της, είναι από τη δουλειά, δυσανασχετεί. έχω σχολάσει, αφήστε με ήσυχη. ξανακοιτάζει το ρολόι του μηχανήματος. πέντε λεπτά ακόμα.

το δημοτικό γυμναστήριο γεμίζει κόσμο. οι νεαροί καμαρώνουν για τα γυμνασμένα τους μπράτσα, οι κοπέλες για τα ωραία αθλητικά τους παπούτσια, οι μεσήλικες έρχονται με εντολή γιατρού για να ρίξουν την κακή χοληστερίνη, οι κυρίες καταφθάνουν για να συζητήσουν τα νέα της ημέρας πάνω στο ποδήλατο -ποδήλατο το ονομάζουν κι ας μην σε πηγαίνει πουθενά, ένα ποδήλατο ίδιο με το μαρτύριο του ταντάλου, όλο να κάνεις πεντάλ και όλο να μένεις καρφωμένος στο ίδιο σημείο, να καταπίνεις τα χιλιόμετρα και όλο εδώ να είσαι στάσιμος, στην ίδια γειτονιά, στην ίδια χώρα, τίποτα να μην αλλάζει, να καίγονται οι γάμπες σου, να καίγεται το μυαλό σου γιατί αύριο λήγει το φ.π.α. και πού θα το βρεις το χιλιάρικο που το έδωσες για το χαράτσι– και δώστου να σηκώνουν τα δεκάκιλα οι φουσκωτοί, να κάνουν κάμψεις, να αναστενάζουν, να γεμίζει χνώτα η τζαμαρία και να κρύβει το θέαμα από τους περίεργους μπόμπιρες που κολλάνε τις μύτες τους στο τζάμι, κοίτα μαμά, κοίτα τι κάνουν αυτοί!

πόσες φορές έχει πατηθεί αυτός ο διάδρομος; η μαύρη λωρίδα έρχεται και ξανάρχεται κάτω από τα πέλματά της, το μηχάνημα λέει πως έχει διανύσει ενάμιση χιλιόμετρο, γιατί βρίσκεται ακόμα φυτευμένη εδώ; δεν θα ‘πρεπε να έχει φτάσει τώρα μέχρι το μενίδι ας πούμε;

στήνει αυτί. οι διπλανές κυρίες μιλάνε για την κατάσταση. για τα παιδιά τους που σπουδάσανε και τώρα είναι κλεισμένα στα δωμάτιά τους πίσω από έναν υπολογιστή όλη μέρα, που δεν βρίσκουν δουλειά, για τις περικοπές στους μισθούς τους, για τα χρήματα που φάγανε και τώρα πρέπει να τα επιστρέψουν αυτοί που τα πήρανε, και τι με νοιάζει εμένα μαρία μου να μπούνε φυλακή; τα λεφτά να δώσουνε πίσω, αυτό με νοιάζει. τρέμει στην επόμενη κουβέντα που θα ακούσει. σύριζα, ναι, σύριζα. κι αν αποτύχει, ακόμα πιο πέρα. ανταρσύα, δεν το συζητώ!

απροσδόκητο.

ο διάδρομος της επανάληψης που δεν είναι μαμά καμιάς μάθησης σφυρίζει. τέλος χρόνου. ό,τι κάηκε κάηκε. και δεν ξαναγυρίζει.

βγαίνοντας από το δημοτικό γυμναστήριο που όπου να ‘ναι θα κλείσει γιατί ο δήμος δεν έχει τα απαραίτητα κονδύλια για να πληρώνει τους γυμναστές -βλέπεις οι γυμναστές δεν ανήκουν στο σκληρό πυρήνα του κράτους- ένιωσε καλύτερα. τα ανοιχτά πνευμόνια είναι ο καλύτερος υποδοχέας της νικοτίνης και της πίσσας. ένιωσε την ανάγκη να συνοδέψει το τσιγάρο με καφέ.

μπήκε στη συνοικιακή καφετέρια. τρεις νεαροί καθισμένοι σε ένα τραπέζι με το μάτι καρφωμένο στην οθόνη που δείχνει μπάλα συζητάνε έντονα. βγαίνοντας από το μαγαζί ακούει άθελά της τον έναν από τους τρεις· άσε ρε φίλε, μόνο η χρυσή αυγή ασχολείται με τα προβλήματά μας, εγώ θα πάω στα γραφεία τους και θα τους πω το και το. και θα με βοηθήσουνε, θα δεις.

κοίτα να δεις ώρα που βρήκε η πόρτα και δεν ανοίγει να βγω έξω, να πάρω λίγο καθαρό αέρα, σκέφτηκε.

πάγωσε ο καφές.

και η τσιμινιέρα ακόμα καυτή.

*

γυρίζοντας προς το σπίτι, ο γείτονας καταστηματάρχης της πιάνει κουβέντα. για το γιο του, που έφυγε για έξω και δουλεύει τώρα πια με μεγάλο μισθό στην αγγλία, για το πόσο καλύτερη είναι τώρα πια η ζωή του παιδιού του. δίπλα του η γυναίκα του. πίσω από αυτά που της λένε διαβάζει την αλήθεια τους. τον πόνο για την απουσία, το μίσος για αυτούς που διώξανε τους ανθρώπους στο άγνωστο με βάρκα την ελπίδα, τη θλίψη για την ισοπέδωση.

πώς να κοιμούνται άραγε τα βράδια αυτοί οι γονείς;

οι γειτονιές που είναι η λύση στη μοναξιά και η μαμή της αλληλεγγύης ξεψυχούν αθόρυβα τα απογεύματα.

ίσως και να ‘ναι αργά τώρα πια. ίσως πάλι και να μην είναι.

*

την άλλη μέρα το πρωί ένας ταξιτζής της δίνει άθελά του το στίγμα των ημερών που έρχονται.

– πώς πάει η δουλειά σας;

– χάλια μαύρα.

– λέτε να αλλάξει κάτι;

– δίνω ό,τι έχω και δεν έχω για να μην μπει το πασόκ στη βουλή. πιο πολύ με νοιάζει να μην μπουν αυτοί παρά οι χρυσαυγίτες.

– μα ξέρετε, συγκρίνετε ανόμοια πράγματα. είναι δολοφόνοι.

– έλα μωρέ, γιατί οι κομμουνιστές καλύτεροι ήταν; δεν είδες τα πρότυπα του ξηρού; τον ανθρωποσφαγέα βελουχιώτη είχε πίσω του. εμένα τα άκρα κορίτσι μου δεν μου αρέσουν. και τον τσίπρα ακόμα θα τον ψηφίσω. αλλά μακριά από κομμουνιστές να μείνεις.

– λίγο δύσκολο. βλέπετε, ελπίζω κάποτε να γίνω αληθινή κομμουνίστρια. φτάσαμε. τι χρωστάω;

την άφησε με το βλέμμα κρίμα και σε είχα συμπαθήσει. εκείνη κατέβηκε από το ταξί με το βλέμμα τα κατάφεραν οι μαλάκες. όπου να ‘ναι έρχονται και οι δηλώσεις.

*

έμεινε στην ουρά της εφορίας στην ευελπίδων καρφωμένη για δυόμιση ώρες. μία υπάλληλος από το πρωί για εκατοντάδες πολιτών που έβριζαν και φώναζαν για το ανύπαρκτο κράτος, να απολυθείτε όλοι σας ρε, άχρηστοι είσαστε, σας πληρώνουμε εμείς για να κάθεστε.

αν το κράτος είναι ανύπαρκτο, τότε πρώτοι και καλύτεροι ανύπαρκτοι είσαστε εσείς.

μπροστά της ένας νεαρός. χρειαζόταν μόνο ένα μεγαρόσημο και στεκόταν στην ουρά μόνο για αυτό, φαινόταν ανήσυχος, μετρούσε και ξαναμετρούσε τα ψιλά του, έπιασαν την κουβέντα.

μα γιατί φωνάζουν; δεν βλέπουν ότι η γυναίκα παλεύει να τους εξυπηρετήσει όλους;

φωνάζουν γιατί βλέπουν το πολλαπλό τους είδωλο να καθρεφτίζεται απέναντί τους.

μπακιρτζής.

μα φυσικά μπακιρτζής. συγγνώμη για το θάρρος, αλλά γιατί στέκεστε τόσες ώρες εδώ; μπορείτε να αγοράσετε από κάτω το μεγαρόσημο και να μην φάτε όλη σας τη μέρα εδώ.

ξέρετε, έχω μόνο τρία ευρώ και τα μεγαρόσημα κάτω κοστίζουν τρία ευρώ και τριάντα λεπτά.

στέκεστε σε αυτήν την εφιαλτική ουρά για τριάντα λεπτά. πάρτε τα και γλιτώστε.

δεν μπορώ να τα πάρω, δεν είναι σωστό.

κι εγώ δεν μπορώ να μην τα δώσω. η ζωή είναι τόσο εκνευριστικά όμορφη για να στεκόμαστε σε ουρές. καλό μεσημέρι.

*

η υπόλοιπη μιάμιση ώρα στην ουρά πέρασε γρήγορα.

μοναχικά, αλλά γρήγορα.

 

η φωτογραφία είναι καλοπίστως απαλλοτριωμένη από το λογαριασμό του @silentcrossing στο twitter