sine_lege

μας εξαπάτησαν οι εγκλίσεις

Tag: κορμί

φάλαγγα

66253_4259158756231_1502757330_n

 

μου ‘πες κάποτε
νομίζω ξημέρωμα ήτανε όπως πάντα
μια ιστορία πέρα ως πέρα ψεύτικη
τι είναι ο έρωτας
ένα πλάσμα που ζει στον ουρανό
κι αν ο ουρανός είναι η γη;
έρωτας ή γλάρος το χαμένο όνειρο μιας ζωής
λοιπόν θυμάμαι εκείνη την ιστορία απόψε
τίποτα τίποτα δεν έμεινε πια
ούτε πουλιά ούτε ουρανός ούτε καν βροχή
περπατάω με το στόμα γερμένο
ένα ηλιοβασίλεμα μόνιμο γεννήθηκε μέσα μου
ο ήλιος θα πεθάνει όταν του απαγορέψουν να ανατέλλει κάθε τόσο
ο έρωτας θα πεθάνει όταν σταματήσουν να τον υμνούν
οι οικοδόμοι ποιητές
οι καταραμένες γυναίκες
οι μάγισσες που αποφύγαν τη φωτιά με μαγεία κατασκότεινη
μου ‘πες λοιπόν πως ο έρωτας ζει για πάντα
όταν φύγουμε μεις
όταν τελειώσει η γη
όταν πνιγούν οι πόλεμοι στο αίμα των αφεντικών μας
θυμάμαι εκείνο το ξημέρωμα
κοιτάζαμε με αγωνία το παράθυρο
λες να μην ξημερώσει απόψε
λες να μην έρθει το αύριο
ο έρωτας ξέρεις δεν δένει τα κορμιά
τα κορμιά είναι γεφύρια
αλλά τα μυαλά είναι που μας καταδικάζουν
σε ισόβια φάλαγγα
φαγούρα μέσα στο στέρνο
και βίαιο κόψιμο του ομφάλιου λώρου
δεν θυμάμαι το τέλος της ιστορίας σου
η ασφάλεια της φωνής με βύθισε σε ύπνο
ξέρεις, είναι εκείνος που νίκησε την αϋπνία
ξέρω όμως με σιγουριά
ότι εκείνο το πρωί ο ήλιος ξανάρθε στην πόλη μας
και τότε σιγουρευτήκαμε
πως ο κόσμος δεν θα τελειώσει
προτού εγώ κι εσύ
να νικήσουμε το χρόνο

Advertisements

η μπαλάντα των αντίχριστων

μια εντύπωση. νιώθω σα να χτίζω εκεί που δεν στεριώνει τίποτα.
μια εμμονή. συνεχίζω να προπαγανδίζω ιδέες ασαφείς.
μια ανάγκη. αυτιστικά αναζητώ τον μέγιστο κοινό διαιρέτη στο ελάχιστο κοινό πολλαπλάσιο
ν. α.

10406469_10203200208180918_8672930402534808982_n

κάτι λίγες ελάχιστες στιγμές
που η μπύρα έχει αλλιώτικη γεύση
κάτι σπάνιες αγαπημένες νύχτες
που οι άνθρωποι κλαίνε παρέα εξ αποστάσεως
κάτι πρωινά που περιμένεις ανυπόμονα το κουδούνι να χτυπήσει
που ο ταχυδρόμος σου φέρνει ανεπίδοτη επιστολή
κάτι μεσημέρια φθινοπωρινά και ηλιόλουστα
που το γράμμα σου βρήκε ύστερα από χρόνια τον παραλήπτη του

μου μυρίζει αλλιώτικα απόψε ο καπνός
όχι αμερικάνικος ούτε ελληνικός
απόψε καπνίζω κάτι που ‘ρθε από κείνη τη γη
που δεν υπάρχουνε σύνορα
που όσοι αγαπιόμαστε καθόμαστε παρέα στο μπαλκονάκι
με τις αλυσίδες μας σπασμένες

αν η ζωή είναι κρασί
εμείς διαλέγουμε τις χρωστικές που θα της δώσουνε το χρώμα
διάλεξα πάντα το μαύρο της οργής και το κόκκινο της αγάπης
κι ύστερα έμαθα πως είναι κι άλλοι σαν εμένα εκεί έξω
που δακρύζουνε συχνά και βρίζουνε το θεό ακόμα πιο συχνά
όχι γιατί τον μισούν αλλά γιατί τον θεωρούν δικό τους άνθρωπο

αυτή είναι η διαφορά
οι αντίχριστοι νιώθουμε τον ναζωραίο δικό μας
γείτονα, εραστή, φίλο, ξάδερφο, επαναστάτη

υπάρχουνε άνθρωποι που γεννήθηκαν χωρίς να κλάψουνε
αλλά έχουνε πάντα μια συγκίνηση στα μάτια
τίποτα πιο ερωτικό από τα υγρά βλέμματα
κι ας πουλάνε σαν τρελά τα πορνό με τα υγρά κορμιά

αλλιώτικη γεύση έχει απόψε ο λυκίσκος
αλμυρή μπύρα και γλυκά δάκρυα
για έναν κόσμο που πρέπει να αλλάξει
γιατί άλλο δεν μας έμεινε να κάνουμε πια
φτάσαμε στην εσχατιά του ψέματος
τελειώσανε οι προφάσεις
αδειάσανε τα πτυελοδοχεία των εξηγήσεων
σπάσανε οι αμφορείς της πολυλογίας
και γκρεμίστηκαν τα αυθαίρετα της αδικίας

ίσως πάλι να πιστέψετε πως σάλεψα
ίσως πάλι αύριο πρωί πρωί
εισαγγελική παραγγελία να δοθεί
διατάσσει τον εγκλεισμό σε ίδρυμα ευαγές
καθώς η κατάστασις κρίνεται ιδιαιτέρως κρίσιμη για τη ζωή της
καταδικάστε με στην εσχάτη των ποινών
διατάσσει υποχρεωτική εικοσιτετράωρη παρακολούθηση
προγράμματος ιδιωτικού τηλεοπτικού σταθμού
και κατόπιν ενέσεις πολιτικής αισιοδοξίας εν αναμονή του μεσσία
όμως μη λησμονήσετε
όταν εγώ εδώ δεν θα ‘μαι
πως παρέα με τον κεμάλ νέα απόφαση ελάβαμε
πως έφτασε η ανεπίστρεπτη στιγμή
να αλλάξει ο κόσμος άρωμα υφή οσμή και γεύση

γλώσσα, γλώσσα, μαθηματικά

1000738_479028288852493_2115361298_n

 

μια φωνή μπορεί να αλλάξει όλα τα νοήματα

άλλο εκδίδω κι άλλο εκδίδομαι

όσο θα κρύβεσαι μέσα στις σιωπές τόσο θα πληθαίνουν τα ουρλιαχτά σου

να μην αναρωτιέσαι πια αν πήγε κάτι λάθος

έσω σίγουρος

και ζήσε μ’ αυτό.

 

μα δεν μπορώ!

το μυαλό μου αντιστέκεται, θα μπορούσα να είχα ζήσει, θα μπορούσες να είχες πει,

τι θα γινόταν άραγε αν πηγαίναμε εκεί που σχεδιάζαμε μαζί;

να έχεις το νου σου πάντα και στην έγκλιση, παίζει κι αυτή το ρόλο της.

 

τι στο καλό, αγκαλιά με τις γραμματικές θα ζήσω;

 

άλλοι έζησαν αγκαλιάζοντας κορμιά, άλλοι αγκαλιάζοντας βιβλία, κι άλλοι πάλι

έβαλαν στο προσκεφάλι τους τραγούδια αντί για μαξιλάρια.

τι κι αν γνωρίζεις πάντα το υποκείμενο;

φορές φορές το αντικείμενο είναι που κάνει τη διαφορά.

σημασία έχει η μετάβαση,

πάντα με φόβιζαν εκείνα τα ρήματα τα μόνα, τα αμετάβατα.

έκανες ό,τι έκανες και στο τέλος πάλι μόνος σου στεκόσουν.

 

κι αν θυμηθείς και το κατηγορούμενο, εκεί τρομάζεις δια παντός.

 

θαρρώ δεν πρέπει σε τόσο δα μικρά παιδιά τέτοιες λέξεις να μαθαίνουμε

τα τρομάζουμε

και στο κατόπι ξεχνούν να χαμογελάσουν

καθώς χτυπάει το κουδούνι της λυτρώσεως

 

άκου εκεί κατηγορούμενο!

 

δεν θα σου πω σήμερα για χρόνους

μου φαίνεται σε άγχωσα πολύ

και υπάρχουν ξέρεις κάτι χρόνοι σκέτη απάτη

πιάνουν παρόν και παρελθόν και μέλλον

και αλίμονο αν δεν μπορείς να τους αναγνωρίσεις

έρχονται πίσω σου και σε ακολουθούν

και τότε ούτε δάσκαλος ούτε πατέρας

μόνος σου πρέπει να τους στείλεις πίσω από όπου ήρθαν

 

για σήμερα μόνο αυτά ας μάθεις

 

με την ελπίδα να τα έχεις μέχρι αύριο ξεχάσει.