sine_lege

μας εξαπάτησαν οι εγκλίσεις

Tag: λάθος

της λαμπρής

ας ήτανε τη μοίρα μου για λίγο να γελούσα

πες μου αν στη μικρή ζωή σου είδες ποτέ
παπά ανυπόμονο να καίει εκκλησία
τα μανουάλια να υψώνονται σαν λάβαρα
κεριά που αγόρασες για άφεση να λιώνουν αμαρτίες
θεούς να μάχονται επί γης πεθαίνοντας για σένα
αγίους να κάνουν έρωτα δίπλα στα μνήματα αθανάτων

πιστεύω εις ένα πάθος μεγάλο άγιο και ομοούσιο τω λαώ

το σ’ αγαπάω θα λέω πάντα ασυναίρετα κι ασύνδετα
και για τους νεκρούς μου θα μιλάω πάντα σε χρόνο ενεστώτα
να μη χαθούμε στις ορθογραφίες της συναίρεσης
να φτιάξουμε γραμματικές καινούριες παλιακές φθαρμένες
να μην πεθαίνουν οι νεκροί ούτε να λησμονιούνται
έρως ανέστη σύντροφοι, νικήσαμε το χρόνο

ω γλυκύ μου έαρ, γλυκύτατόν μου πάθος

τις νύχτες χάνομαι σε γολγοθάδες κατηφορικούς
υψώνω τα μάγουλά μου στον όξινο της πόλης μου αέρα
να λάβω πατρικό φιλί σταλμένο απ’ τα ξένα
να στείλω όσιο σινιάλο πως όπου να ‘ναι φτάνω
πως έρχομαι κι εγώ κι οι νέες μου γραμματικές
να ‘χεις το νου σου στις φωτιές τις άσταχτες

των ορατών και αοράτων δρόμων ποιητές γίνατε οι θεοί μου

και ποιος ορίζει το νωρίς, το τώρα και το πάντα
ποιος έφτιαξε τα σπίτια τρίγωνα τα λάθη με γωνίες
τα χέρια των νεκρών ποιος όρισε να τα σταυρώνουν
να ζήσουμε μαρτυρικά και να πεθάνουμε ήσυχα
για ό,τι όμορφο έρχεται να στρώσουμε το δρόμο
να χαμηλώσει ο γολγοθάς να υψωθούν τα πάθη

με έρωτα τον θάνατο πατήσαντες ιδρύσαμε τη νέα ελευθερία

Advertisements

κατά ριπάς

015

 

όταν τα σύννεφα θυμώνουν

– μπορεί και όταν χαμογελούν ή κι όταν παίρνουν την απόφαση να πουν ένα τραγούδι και κουνάνε ρυθμικά τα χείλη τους-

αφήνουν να ξεσπάσει ένας λυγμός·

 

το σχήμα της σταγόνας της βροχής

είναι σχήμα οξύμωρο

-και εντέλει το καλό με τα οξύμωρα σχήματα είναι ότι τα περιέχουν όλα μέσα τους-

από τη μια της πλευρά η σταγόνα είναι στρογγυλή

και από την άλλη μυτερή

χαϊδεύει και τρυπάει ταυτόχρονα·

σε μια σταγόνα βροχής είναι κλεισμένοι

ένας άντρας και μια γυναίκα

 

όταν πέφτει πάνω σου το νερό της βροχής

κάπου δυο παιδιά φιλιούνται στο στόμα για πρώτη φορά

– κι ίσως οι δυο αυτές στιγμές να μοιάζουν μεταξύ τους· είναι το αμήχανο και άβολο εκείνο χρονικό σημείο που για κάποιον λόγο δεν θέλεις να τελειώσει-

 

είναι το φαινόμενο της σταγόνας

που μπορεί να μεταμορφωθεί σε μαρτύριο

από τη μια στιγμή στην άλλη

 

κι ίσως πάλι να μην είναι τυχαίο

που βροχή και κλάμα

έχουν το ίδιο σχήμα

και την ίδια πορεία

 

το χώμα καταπίνει τη σταγόνα

το στόμα καταπίνει το δάκρυ

– περήφανη λέξη· διάλεξε το δύσβατο ύψιλον-

 

κι ίσως το λάθος του πολιτισμού να είναι αυτό·

οι υπόνομοι καταπίνουν τώρα πια τη βροχή

τα μαντήλια παίρνουν μακριά τώρα πια το κλάμα

έτσι που να μην θυμάσαι τι χρώμα έχει η βροχή

και τι γεύση έχει το κλάμα

και κανείς δεν απορροφά κανέναν·

 

και η γη

όπως και το στόμα

στεγνώνουν

τώρα πια

 

κι έχουν τόση θλίψη μέσα τους

τα χωράφια

και τα χείλη

αλλά δεν ξεσπούν·

 

γιατί δεν ξέρουν να κλαίνε.

 

και τι τραγούδια να τραγουδάνε άραγε τα σύννεφα;