sine_lege

μας εξαπάτησαν οι εγκλίσεις

Tag: μπάλα

αρόδου

μου ζητάς να γράψω με ηρεμία. να μην βρίζω. υπόσχομαι να προσπαθήσω. απόψε η γειτονιά σηκώθηκε στο πόδι. όχι γιατί αυτοκτόνησε ένας φαρμακοποιός στην πτολεμαΐδα. όχι γιατί οι κρατούμενοι στις φυλακές συνεχίζουν την απεργία πείνας. όχι γιατί στις νέες φυλακές που ετοιμάζονται δεν θα μπορείς να αναπνεύσεις χωρίς άδεια. όχι γιατί πουλιέται η θάλασσα και η ακτή. αυτή τη στιγμή που σου γράφω ακούω κορναρίσματα χαράς στη γειτονιά. βεγγαλικά. δεν παντρεύεται κανείς. μόνο οι φτωχοί βλέπουνε μπάλα. στρογγυλοκάθονται μπροστά στις οθόνες της δτ και ακούνε τους ομιλητές να κραυγάζουνε για το ποδόσφαιρο. προσπαθώ να μην βρίζω όπως βλέπεις και να συγκρατήσω την οργή μου. αλλά δεν με βλέπει κανείς. κι έτσι μπορώ να κλαίω ελεύθερα. κλαίω γιατί θυμάμαι πως τη νύχτα που οι χρυσαυγίτες σκοτώσανε τον παύλο φύσσα τα κανάλια είπανε πως κάποιοι τσακωθήκανε για τη μπάλα. κλαίω γιατί στη χώρα που έτυχε να γεννηθούμε κι εσύ κι εγώ οι τηλεοράσεις δεν έκλεισαν ποτέ. δεν τις σπάσαμε. θυμάσαι που κλείσανε την ερτ; μωρέ λες; είπαμε. μπα. οι ποδοσφαιρόφιλοι ξερνάνε επιχειρήματα πως έλα μωρέ λίγη εκτόνωση θέλουμε κι εμείς. η γειτονιά σηκώθηκε στο πόδι κι εγώ είμαι τόσο μόνη απόψε. τόσο μόνοι μας είμαστε. όσο οι κονκάρδες του τσε στις έξωμες μπλούζες και στα παντελόνια που φτιαχτήκανε για να καυλώνουν όσους το μυαλό τους παραγέμισε με περιττώματα. απόψε είμαστε μόνοι. στείροι. δεν γεννάμε. δεν ελπίζουμε. απόψε παίζουμε μπάλα κεκλεισμένων των θυρών. καίμε αποδυτήρια και ξανακλεινόμαστε στη σιωπή μας. γιατί γράφεις ρε μαλάκα; γελοίε τύπε. συγγνώμη. είπα δεν θα βρίζω. χρειάζομαι όμως νέες λέξεις. νέα πληκτρολόγια. χρειάζομαι αέρα που δεν είναι γαλανόλευκος. γιατί ο γαλανόλευκος αέρας μυρίζει σβάστικα. λυπάμαι αλλά απόψε είμαι με το αιγαίο. ανήκω στα ψάρια μου. ανήκω στα νεκρά κουφάρια των αδελφών μου που δεν βγήκαμε από την ίδια μήτρα αλλά θα πεθάνουμε πάνω στον ίδιο πλανήτη. επανέρχομαι. γιατί γράφετε ρε. πόσο αφελείς και γελοίοι καταντήσαμε. δεν το βλέπετε απόψε; οι λαοί το ρίξανε στα βαριά αντικαταθλιπτικά και απομείναμε να παίζουμε ποδόσφαιρο δωματίου με τις θλίψεις μας. απαντήστε μου. για ποιον γράφετε. γιατί. μα δεν το βλέπετε; προκριθήκαμε. για πάντα στον πάτο του βαρελιού φτάνει να ‘χουμε να λέμε ιστορίες από το παρελθόν. το ένδοξο παρελθόν της χώρας που μέλλον δεν θέλει να έχει. εδώ στη γειτονιά ακόμα πανηγυρίζουν. και είναι η γειτονιά μου προσφυγική. εδώ πιο δίπλα οι ορίτζιναλ πήγανε να κάψουνε τη στρούγκα. γιατί καλά όλα αλλά κάτω τα χέρια από τα ποδόσφαιρα. αριστεροί δεξιοί και άμπαλοι ενώνονται σε μία ενιαία άμορφη μάζα γκολτζήδων. ο πειραιάς έβγαλε δήμαρχο τον πρόεδρο του ολυμπιακού. κι ο βόλος. εγκληματίες. εγκληματίες είμαστε δεν το βλέπεις; άσε τους κόσμους να χύνουν υγρά με τα δοκάρια και τα βυζιά των τσιρλίντερς κι έλα να πάμε μια τσάρκα στις φαβέλες. σταμάτα να μιλάς επιτέλους. περισσεύεις από τούτο τον κόσμο. ο κόσμος των περιττωμάτων δεν χρειάζεται εσένα. εσύ δεν ξέρεις να βάζεις γκολ. τραγουδάς παράφωνα τον εθνικό ύμνο και όλο ταξιδεύεις για την ουτοπία. ηλίθιε. μεγάλε φίοντορ, ιδού ο νέος κόσμος. από τη μία ο μεγάλος αδερφός και από την άλλη οι ηλίθιοι. γιατί στα γράφω όλα αυτά; γιατί θέλω να φύγω από δω. όσο ο τόπος θα γεμίζει από αυτό που οι ακριβοπληρωμένες οθόνες ονομάζουν ευημερία εγώ θα ψάχνω πάντα την ευτυχία.

μέχρι τότε, θα παραμείνω πεισματικά αρόδου.

Advertisements

πίνω όπιο και βλέπω μουντιάλ

10366033_481077755357684_6178996178496860312_n

έλα ρε, τι θα κάνουμε το βράδυ; έχει βγει πρόγραμμα; ποιοι παίζουν απόψε ρε φίλος; έχω παίξει και στοιχηματάκι, άμα το κερδίσουμε τις βγάλαμε τις διακοπούλες στο νησί.

τώρα που το σκέφτομαι ρε συ, δύσκολη χρονιά και φέτος. πολύ δύσκολη. εγώ άνεργος. η μάνα μου απολύθηκε. ο πατέρας μου συνταξιούχος που παίρνει πέντε κατοστάρικα μετά από σαράντα χρόνια ένσημα. χάλια.

κι εγώ ρε μαν, μια απ’ τα ίδια. σχεδόν με ζει η κοπέλα μου ρε φίλος, δεν βρίσκω δουλειά πουθενά. είναι που πέθανε και η οικοδομή ρε συ, αλλιώς όλο και κάπου θα με έχωνε ο πατέρας μου να κάνω κανα μεροκάματο. αλλά τι τα θες, εκεί μας φτάσανε.

ρε δεν σε ρώτησα, τι σκατά ψήφισες ρε φίλε τις προάλλες; εγώ δεν ήξερα τι να ψηφίσω, με πίεσε η μάνα μου να πάω για να βάλω σταυρό σε έναν λέει υποψήφιο δημοτικό σύμβουλο γιο μιας φίλης της που μπορεί και να μου έβρισκε καμιά δουλίτσα στο δήμο κατόπιν. αυτός που λες κατέβαινε με έναν τάχα μου υποψήφιο ανεξάρτητο, δηλαδή πασόκ του κερατά εδώ που τα λέμε, κι εγώ έλεγα στη μάνα μου, ρε μάνα πας καλά; και πήγα που λες αλλά το ‘ριξα στο συριζαίο δήμαρχο που βγήκε κιόλας για να τα λέμε όλα, αλλά εντάξει δεν πιστεύω ότι θα γίνει κάτι και μ’ αυτόν. όλοι ίδιοι είναι ρε, όλοι θέλουν την καρέκλα της εξουσίας και να φάνε παραδάκι, έχω έναν ξάδερφο που ‘ναι στην ανταρσύα και μου πρήζει μη σου πω τι μου πρήζει κάθε φορά που τον βλέπω, ότι λέει το απολιτίκ και το μαζί τα φάγαμε μας έφερε ως εδώ και οδήγησε στην ενδυνάμωση της χ.α., αλήθεια ρε πώς σου φαίνονται αυτοί με τις σβάστικες; εμένα τι να σου πω, αδιάφοροι έως αντιπαθητικοί αλλά δεν τρελαίνομαι κιόλας όπως οι αριστεροί και οι άπλυτοι που νομίζουν ότι έχουν να κάνουν με τα εγγόνια του χίτλερ να πούμε, λες κι εκείνοι λίγα κάνανε στον εμφύλιο, σφάζανε ρε μαν, σφάζανε όποιον αρνιότανε να μπει στο στρατό τους, απίστευτο δεν είναι;

τελωσπάντων, στις ευρωεκλογές που ‘ναι πιο κυριλέ γενικώς ψήφισα ποτάμι γιατί πολύ κομπλέ τυπάκι ρε συ αυτός ο ρεπόρτερ, κάνει και κάτι εκπομπές μούρλια, φτάνει το μαχαίρι στο κόκκαλο. θυμάσαι την εκπομπή με τον φύσσα; και ποιος δεν την είδε. και ποιος δεν έκλαψε. και ποιος δεν άκουσε όλη την αλήθεια επιτέλους. πολύ χάρηκα που έκανε κόμμα κι άμα ιδρυθεί νεολαία θα πάω να γραφτώ γιατί μυρίζει αέρας αλλαγής ρε παιδί μου, πώς να το κάνουμε; οι άλλοι ρε μαν κατεβάζουνε στο ευρωκοινοβούλιο τον γλέζο. πόσων χρονών είναι ο γλέζος ρε; έλεος. σαράντα χρόνια οι ίδιοι και οι ίδιοι. να αλλάξουμε λίγο αέρα, προοπτική και ιδέες.

καλά τα λέει ο πατέρας μου μωρέ.

τελωσπάντων, πολύ ασχολήθηκα. τι μας νοιάζει εμάς για την πολιτική; η καθημερινότητα είναι το θέμα. τα μικρά πρακτικά προβλήματα. οι θεωρίες είναι για τους μαρξιστές, τους τροτσκιστές και για όλους αυτούς που είναι πιο γραφικοί και από τα καλάβρυτα. εμείς να ‘μαστε καλά ρε συ. να βρούμε μιαν ακρούλα κάπου να φτιάξουμε τη ζωή μας. μια δουλίτσα σίγουρη κι ας είναι πρωθυπουργός και ο γιος του παττακού. αλλάζει κάτι μωρέ για το λαό;

άσε που βλέπω κάτι περίεργα στο φέισμπουκ ρε συ. ότι λέει ο κόσμος στη βραζιλία δεν το θέλει το μουντιάλ. ότι εκκενώνουν με το ζόρι τα σπίτια οι μπάτσοι λέει, ότι γίνονται διαμαρτυρίες, πορείες και τα συναφή και πέφτει ξύλο, ότι σκοτώνουνε και κόσμο ακόμα, ότι φωνάζουν ότι είναι φτωχοί και δεν θέλουνε λέει ποδόσφαιρο αλλά ψωμί και παιδεία. ρε μαλάκα, τι καταλαβαίνουνε με τις πορείες και τα τοιαύτα; έτσι δεν έγινε και δω τότε με τη μαρφίν και φάγανε την κοπελίτσα που ήτανε κι έγκυος ρε; κι ακόμα ατιμώρητοι οι κουκουλοφόροι. ρε πάει καλά ο κόσμος ρε; ψέμματα είναι, εγώ δεν πιστεύω τίποτα. σιγά που δεν θα θέλουνε ολόκληρη διοργανωσάρα να γίνει στη χώρα τους. σκέψου να γινότανε εδώ μουντιάλ. θα ξεχνάγαμε όλα μας τα προβλήματα ρε φίλος, θα βλέπαμε μπαλίτσα από κοντά για ένα μήνα, όλες οι ομαδάρες και οι παιχτούρες θα μένανε στη χώρα μας, όνειρο θα ‘τανε.

αλλά τι τα θες. πάντα θα υπάρχουνε γραφικοί ρε φίλος. άκου εκεί δεν θέλουνε το μουντιάλ. τη γιορτή του ποδοσφαίρου ρε μαν. και είναι και κάτι αριστεροί του κώλου εδώ που συμφωνούν. όχι λέει. κλείνουμε τα μάτια στα αληθινά προβλήματα των λαών. ξεπλένουμε χρήμα. σπαταλάμε δισεκατομμύρια για το τίποτα. ε όχι και τίποτα. ρε αφήστε ρε τον κόσμο να ζήσει και καμιά χαρά ρε. όλα στραβά τα βρίσκετε. όλα σας ενοχλούν. αμάν πια.

για πες τώρα, τι απόδοση δίνει για απόψε; φίλε φαντάζεσαι να γίνει κανα θαύμα και να πάει η ελλαδάρα στον τελικό; ρε φίλε μιλάμε θα τρελαθώ. θα κατεβάσω από το πατάρι τη σημαία και θα βάλω φωτιά στην ομόνοια. όπως τότε θυμάσαι; τι περηφάνια. τι συγκίνηση. τι ρίγος. να ακούγεται ο εθνικός μας ύμνος μέσα σε ξένη χώρα. και τα δικά μας τα παιδιά να σηκώνουνε την κούπα. παιδιά λαϊκά ρε μαν, σαν εσένα και σαν εμένα. ναι εντάξει βγάζουνε εκατομμύρια, το ξέρω. αλλά λίγο το ‘χεις να μας κάνουν περήφανους στην άλλη άκρη της γης; κάτσε ρε, μην τα ισοπεδώνουμε και όλα. υπάρχει και κόσμος που αξίζει τα εκατομμύρια που τσεπώνει. εγώ αυτούς τους παραδέχομαι. χαλάλι και τα λεφτά που χάλασε το κράτος για να τους στείλει εκεί. φτωχοί άνθρωποι είμαστε, λίγες χαρές μας έχουνε μείνει. ε δεν θα στερηθούμε και το ποδόσφαιρο. έλεος δηλαδή.

τι να σου πω ρε μαν, μακάρι να ξαναζήσουμε τέτοιες στιγμές.