sine_lege

μας εξαπάτησαν οι εγκλίσεις

Tag: οξυγόνο

υδρογόνο δύο οξυγόνο

14437_1232769894263_1284504_n

 

γρήγορα μαζευτείτε γύρω από τη φωτιά
η φλόγα θα ζεστάνει τα λόγω έξης αποστεωμένα σας μυαλά
σιμώστε να σας πω ένα μυστικό
γνωστό βεβαίως από καταβολής της γραμμικής γραφής

*

λοιπόν οι άνθρωποι όταν γεννήθηκαν ήξεραν να αγαπάνε
μετά η αγάπη λησμονήθηκε σαν εραστής της νιότης
από τη γέννα ως το θάνατο παλεύεις για να θυμηθείς
τι ήταν αυτό που δάσκαλοι και αρχόντοι και εχθροί
στη λήθη σε ανάγκασαν για πάντα να το θάψεις

ξέρετε
όλοι μας κουβαλάμε πάνω στην πλάτη μας ένα νησί
– κάθε ψυχή και Αμοργός, αγαπημένε ποιητή –
ψάχνουμε όρμο για να απασφαλίσουμε
να ρίξουμε μέσα του με φόρα το νησί μας
τη νέα προσωπική μας γεωγραφία για να φτιάξουμε

υπήρξε κάποτε ένας άνθρωπος
– περίγελως σύμφωνα με τη γειτονιά –
που ανέβηκε ψηλά στα χιόνια
ύστερα έσκαψε βαθιά στα ορυχεία
κατόπιν αντέστρεψε τα νερά των ποταμών
στο τέλος βούτηξε στη λάβα του βεζούβιου
έψαχνε βλέπεις για κείνο το λιμάνι
έναν κολπίσκο πράσινο για το δικό του το νησί

κάποτε έφτασε σε μια πόλη γκρίζα, άχαρη και ξένη
– μα πού ακούστηκε λιμάνι ατόφιο ανάμεσα σε όρη –
ασφυκτιούσε εξαρχής· ξεκίνησε να φύγει
ξάφνου σταμάτησε άφωνος
εκεί πάνω στα γκρίζα πεζοδρόμια της πόλης των ενστόλων πλεονασμάτων
εκεί που ράμπες για τους ονειροπόλους
κανείς δεν σκέφτηκε ποτέ να βάλει
μια νύχτα άρχισε ένας χείμαρρος ορμητικός να τρέχει

την άλλη μέρα τα εξώφυλλα κατηγορούσαν τους δημάρχους
– πέσαμε βλέπεις σε περίοδο ακραίας ψηφοθηρίας –
πως τάχα χωματουργικώς δεν φρόντισαν την πόλη
να θάψουνε πολύ βαθιά τα αιώνια ποτάμια
να μην τα ξαναδούν οι άνθρωποι
να μην τα ξαναγγίξουν
μην τύχει κι ίσως θυμηθούν τον αιώνιο προορισμό τους

μα εκείνο το ποτάμι αντέδρασε και δήλωσε παρόν
– και μέλλον και παντοτινό –
κι έτσι ο ήρωάς μας πήρε απόφαση γενναία
τη γεωγραφία της ζωής του πλάι σε κοίτη ποταμού να ζωγραφίσει
ίσως να σάστισε λιγάκι μόνο στην αρχή
πώς ζωγραφίζεις άραγε
και πώς κοιμάσαι
πλάι σε κάτι που αενάως κινείται;
ύστερα βέβαια κατάλαβε πως
η κίνηση είναι η ίδια η ζωή
πως στην αβεβαιότητα γεννιέται η σιγουριά

αν ψάχνεις την αθανασία
μες σε βιβλία Φυσικής είναι γραμμένη
αρχή διατήρησης ενέργειας και πάθους και ιδεών

*

τώρα που ζεσταθήκατε ξέρετε πια για τα καλά
γιατί στις πόλεις τα ποτάμια θάφτηκαν βαθιά μέσα στο χώμα
οι δυστυχείς και αμνήμονες χτίζουνε πόλεις φαντασμάτων
όπου κι αν είστε πάντα να ψάχνετε για το νερό
να σας ξεπλένει τη φθορά
να σας θυμίζει την αλήθεια
να σας στερεί τη σιγουριά
και να σας ζωντανεύει

κοινόν αυτάδελφον

BiczBMgIYAA62b4

φώναξα ώσπου πια να μην με ακούει κανείς

ούρλιαξα ώσπου πια κανείς να μην αντέχει τις κραυγές μου

τυλίχτηκα μέχρι πάνω με τη φωτιά από τα σωθικά μου έτσι που έντερα να μην έχω πια

γιατί χαλάσανε πια τα ζωτικά μου όργανα, με απαρνηθήκανε

με διώξανε από το κορμί μου

να περιπλανιέμαι σε πλατείες που ζητήσανε το οξυγόνο που τους ανήκει

να περιπλανιέμαι σε νεκροτομεία εφήβων

να μοιράζω το φιλί της ζωής που κανέναν ποτέ δεν ζωντάνεψε

 

εγώ είμαι ο έφηβος που σκότωσες

εγώ είμαι το παιδί που θα γεννήσει αύριο η γυναίκα σου

εγώ είμαι ο γιος του αφεντικού σου

εγώ είμαι όλα τα παιδιά που δεν πρόλαβαν να καταλάβουν

που κανείς ποτέ δεν τους εξήγησε

πως οι πατέρες των εκκλησιών μας φλόμωσαν με ψέμμα

 

γρήγορα πείτε σε όλα τα παιδιά την άμωμο αλήθεια

όλοι τους λέτε για το δώρο της ζωής

μα για τους δαναούς σας τσιμουδιά

 

θέλω παιδιά που με φόβο να γεννιούνται

θέλω παιδιά που με δακρυγόνα να αντρώνονται

θέλω παιδιά καταληψίες της μήτρας και του νου

 

θέλω παιδιά που φωτιές μόνο θα βάζουνε

θέλω φωτιές που στα σχολεία θα ζυγώνουν

θέλω τις νύχτες οι αϋπνίες να βασανίζουνε

κάθε κακόμοιρο που ίσως πίστεψε

πως πρόκειται να έχει αύριο

σκοτώνοντας την ίδια τη ζωή

σκέφτομαι άρα πετάω

δεν θέλω να με αγαπάτε όλοι

θέλω μονάχα να μ’ αφήσετε να ζήσω

διόλου δεν επιθυμώ χαιρετισμούς στο δρόμο

οι δρόμοι δεν φτιαχτήκαν για να χαιρετάς

αλλά για να πορεύεσαι

περίσσεψε η χριστιανική αγάπη

όλοι να αγαπάτε αλλήλους

κι ας μην γνωρίζετε στο ελάχιστο

πως η αγάπη δεν είναι λίμνη στάσιμη

αλλά ποτάμι ανυπάκουο σε προβλέψεις

απ’ την πηγή ως την εκβολή

ακολουθεί πορεία προσωπική

σε παρασέρνει

σε ξεβράζει

σε ταξιδεύει

και σε πνίγει

ποιος θέλει όρθιος να σταθεί κι ενάντια στου καθένα το ποτάμι να μιλήσει;

 

δε θέλω να με αγαπάτε όλοι

θέλω μονάχα να μ’ αφήσετε να ζήσω

κι αυτό δεν είναι απαίτηση

κι ούτε να κάνετε το λάθος σαν χάρη να το θεωρήσετε

να ζω σημαίνει να ανασαίνω

χωρίς την άδεια των γειτόνων

χωρίς την έγκριση ηγετών

χωρίς ερώτηση και απάντηση μέσα στα κοινοβούλια

να ζω σημαίνει να ανασαίνω

πάρτε για χάρισμά σας τα δικαιώματα

σας επιστρέφω τις ελευθερίες

σας αντιτείνω τις θρησκείες

στέκομαι σιωπηλή ξεσπώντας

και αποζητάω μια ζωή

χωρίς χαρτιά και απολογίες

στις εξουσίες κάθονται όσοι κοιμούνται σε μαντριά

 

δε θέλω να με αγαπάτε όλοι

θέλω μονάχα να μ’ αφήσετε να ζήσω

τίποτα δεν μου δόθηκε

ποτέ κανένας δε με ρώτησε

τι σημασία έχει ποιος, γιατί και από πού

γιατί μετράτε τους λαούς με χρώματα

γιατί σκοτώνετε την ομορφιά με λάβαρα

τη σκέψη μου ποτέ καμιά ομιλία δεν περιέλαβε

λέγεται σκέψη επειδή ξέρει να πετάει

είμαι ο κύκλωπας κανένας των λαών

είμαι ο ούριος άνεμος των πειρατών

είμαι το χάδι γάτας σε μωρό παρατημένο από τη μάνα

κατηγορία αταξινόμητη εταιρειών που ειδικεύονται σε ράφια

πρόγραμμα υπολογιστή που ξέρει να μεθάει σαν άνθρωπος

θεοί μου οι αφορισμένοι ποιητές

οι άλιωτοι στο πέρασμα των χρόνων

 

δε θέλω να με αγαπάτε όλοι

θέλω μονάχα να μ’ αφήσετε να ζήσω

κι εγώ σας δίνω για αντάλλαγμα

κάθε φωτιά κάθε φωνή και κάθε δάκρυ

κρατήστε τα για ενθύμια

για να διδάξετε στα αγέννητα ακόμα τέκνα

πως οι άνθρωποι πηγαινοέρχονται τελείως μόνοι

επιφαινόμενες παρέες και κοινωνίες της συνουσίας

σπρώχνουνε κάτω απ’ τα παχιά χαλιά των γηγενών

όσους κατάλαβαν νωρίς πως η ζωή

αποτελεί κομμάτια από ανέκδοτα λυπητερά

πάρτε για λάφυρο τη μνήμη

και υπόσχομαι μια μέρα παρέα με τη σκέψη μου

στεγνό καθάρισμα του διοξειδίου του άνθρακα να πράξω

να βρέξει μόνο ατόφιο οξυγόνο

να οξειδωθούν οι αναμνήσεις σας· να σβήσουν

 

κι ύστερα σκουριασμένοι να ατενίσετε το μέλλον

να ανακαλύψετε βαφές και τρόπους αναγέννησης

 

πώς ξαναφέρνω στη ζωή το πριν απ’ όλα υπάρχον;

 

δε θέλω να με αγαπάτε όλοι

θέλω μονάχα να μ’ αφήσετε να ζήσω

α-έρως

αγαπώ το γράμμα άλφα.

τον τελευταίο καιρό θαρρώ πως έχει καθίσει στο ταβάνι του σπιτιού μου και τις νύχτες με κοιτάζει περιπαιχτικά. όχι, δεν μου στερεί τον ύπνο, ούτε μου προκαλεί εφιάλτες, μόνο τρυπώνει παιχνιδιάρικα στη νόησή μου και κατασκηνώνει παρανόμως και ελευθέρως στα όνειρα του μέλλοντός μου. κι εγώ, που δεν θέλω πολύ για να ενθουσιαστώ με κάθε τι που αντιτίθεται στη δράση και προκαλεί αντίδραση, πετάω τη στολή της αστυνομίας της σκέψης, σβήνω αβλεπεί το πρόστιμο της ελεύθερης κατασκήνωσης και κουλουριάζομαι στη φωτιά πλάι στο άλφα μου, ξεκινώντας το τραγούδι.

το άλφα είναι εύηχο, καλπάζει ελεύθερο μέσα σε λέξεις, σκέψεις και τοπία, για να σου θυμίζει ότι πρώτα από όλα και πριν από όλους όταν βγήκες από κάποια μήτρα εκείνο ήρθε και σε συνάντησε, ψιθυρίζοντάς σου άδολα στ’ αυτί, μην με ξεχάσεις όταν κυλήσουν τα χρόνια, να θυμάσαι πάντα ότι εγώ ήρθα και σε σύστησα με την ελευθερία σου από την αρχή, και να θυμάσαι ακόμα πως όσο και να προσπαθήσουν οι άνθρωποι από δόλο, από μίσος, από αγάπη και από ασφυξία ακόμα να σε κλείσουν σε κλουβιά, εσύ θα μπορείς πάντα να επιστρέψεις στην αλήθεια.

γεννιέσαι με το γράμμα άλφα στο στόμα, πριν μάθεις τι είσαι ξέρεις την ελευθερία, άλλο που μετά τα λησμονάς όλα αυτά, λίγο να μάθεις να περπατάς, λίγο να αρχίσεις να πιστεύεις σε προφήτες, λίγο να σε αγγίξει ένα χάδι ερωτικό, λίγο να μην βγαίνει ο μήνας με τις δόσεις του δανείου, βυθίζεσαι σε μια γκρίζα, πηχτή λήθη με περιορισμένους ορίζοντες, βορείως το γραφείο, στη δύση η τράπεζα, νοτίως το σαββατοκύριακο και στην ανατολή οι αγάπες. βέβαια κάπου κάπου κάτι σε ενοχλεί, μια έλλειψη σου σκαλίζει τις αρτηρίες και τρέχεις στους γιατρούς γιατί νομίζεις ότι ένα χάπι θα σε σώσει από τις τύψεις ότι κάτι έχεις ξεχάσει, κάτι δεν κάνεις καλά, αλλά οι γιατροί και τα σιρόπια είναι καλοπαιγμένες θεατρικές παραστάσεις, γιατί αυτό που σου τρυπάει το στομάχι δεν είναι βακτηρίδιο αλλά υπερσυγκεντρωμένο οξυγόνο που σκάει και θέλει να βγει από μέσα σου.

συνήθως ο από καιρό συμπιεσμένος αέρας εξέρχεται δια μέσου ενός χαμόγελου και σε ανακουφίζει. όταν χαμογελάς χωρίς λόγο, τότε- φευ- έχεις γύρω στα τρία εκατομμύρια λόγους να χαμογελάσεις. γιατί τότε απλά έρχεται προς το μέρος σου το άλφα σου, εισέρχεται στο νου σου χορεύοντας κάτι σαν μπαϊντούσκα νομίζω- δεν είμαι και πολύ σίγουρη για το χορό, σίγουρα είναι κάτι ρυθμικό, πρωτόγονο, περήφανο και σχεδόν βίαιο- και δεν έχεις άλλη επιλογή παρά να υποταχθείς στην αλήθεια σου και να απελευθερώσεις το φυλακισμένο οξυγόνο, δίνοντας χώρο σε καινούρια οξυγόνα. το ξέρω και το ξέρεις πως τα νέα οξυγόνα ίσως κυλήσουν όμορφα, ίσως παραστρατήσουν, ίσως πάλι και να οξειδωθούν κατά λάθος μερικές αρτηρίες σου και να χάσεις κάνα δυο αγγεία πολυκαιρισμένα, αλλά σημασία έχει πως το παλιό αφήνει χώρο για το νέο, ενισχύοντας την παντοδυναμία της αρχής διατήρησης της ενέργειας.

και μη νομίσεις πως αν δεν κινείσαι δεν διακινδυνεύεις να παλέψεις με νέους ανέμους, γιατί η ενέργεια αλλάζει μορφή πιο συχνά κι από το δία, και ακόμα κι εκεί που στέκεσαι ακίνητος χωρίς να ανασαίνεις, γιατί ο τρόμος σου κόβει τα ήπατα και η ρουτίνα σε καταπίνει λες και βρίσκεσαι στη λίμνη του λοχ νες, εκλύεις ενέργεια· κι ακόμα κι έτσι να σταθείς, σαν ένας φοβισμένος κυρ παντελής που δε σηκώνει τα μάτια του στον ουρανό παρά μόνο ψαχουλεύει με τα ακροδάχτυλά του τις τσέπες του για να βρει ανέλπιστα λίγα ψιλά κι από κει- φευ- να πάρει λίγο θάρρος, τα νέα θα σε βρουν, ο κόσμος θα πάει παρακάτω, το οξυγόνο θα ενωθεί με το υδρογόνο και το νερό θα προσπαθήσει για άλλη μια φορά να σε ξεπλύνει.

η μάχη με το διοξείδιο του άνθρακα είναι σκληρή αλλά τα πλατάνια νικάνε εδώ και αιώνες. κι αυτό δεν μπορεί παρά να είναι ένα καλό νέο.

επανέρχομαι στη λέξη που γεμίζει το σκεπτόμενο μυαλό αφρούς από αποκριάτικο πάρτι και το μη σκεπτόμενο στόμα από αφρούς ζήλειας.

το άλφα λοιπόν συνηθίζεται να αποκαλείται στερητικό από τους φιλολόγους. καταλαβαίνω το λόγο της ονομασίας αυτής, αλλά αισθάνομαι πως η στέρηση προϋποθέτει το αντίστροφό της. πρέπει να έχεις κάτι για να νιώσεις την έλλειψή του και αντιστρόφως· πρέπει να σου λείπει κάτι για να το κυνηγήσεις με όλες σου τις δυνάμεις. καταλήγω λοιπόν στο συμπέρασμα πως εντέλει η έκβαση της στέρησης είναι θετική. αν θες να χαμογελάσεις θα ψάξεις να βρεις την αιτία που σου στερεί το χαμόγελο και θα τη φέρεις στα μέτρα σου προκειμένου να αισθανθείς αυτό που σου λείπει. να χαμογελάσεις, να απελευθερώσεις το φυλακισμένο σου οξυγόνο και για μια ελάχιστη στιγμή- την ώρα που παρκάρεις και τραβάς το χειρόφρενο, την ώρα που ο φίλος σου μοιράζεται ένα καραφάκι καλή κρητική ρακή μαζί σου, την ώρα που ανταλλάζεις σωματικά υγρά με εκείνον που το κορμί σου επιθυμεί να ενωθεί, την ώρα που σου χαμογελάει μια άγνωστη κοπέλα στο δρόμο γιατί την άφησες να περάσει το δρόμο ενώ το φανάρι τη διέταζε επιτακτικά να σταματήσει- για εκείνη την απειροελάχιστη στιγμή να νιώσεις καλά.

το καλά είναι μια πανέμορφη και παρεξηγημένη λέξη. εξόν του ότι περιέχει δύο ολάκερα άλφα μέσα της κι αν εξαιρέσεις επίσης ότι την ντύνουμε ψεύτικα και την πετάμε σαν μπαλάκι της επιτραπέζιας αντισφαίρισης καθημερινά ο ένας στα μούτρα του άλλου χωρίς να τη νιώθουμε, είναι μια λέξη που περικλείει πολλή ομορφιά και ελευθερία.

λέξη αλφάδι.

νομίζω πως μπορούμε αν θέλουμε να θυμηθούμε εκείνη την πρώτη λέξη που ακούσαμε βγαίνοντας από εκείνη τη μήτρα που μας αγάπησε κατόπιν με το δικό της απαράμιλλο τρόπο, να δώσουμε χώρο και χρόνο στο άλφα εντός μας να ριζώσει και να απλώσει τα κλαδιά του πέρα από τους στενούς μας ορίζοντες, για να μας θυμίσει έτσι πως όλα είναι δρόμος, πως ο ορίζοντας είναι απλώς ένα τέχνασμα των ζωγράφων και των απανταχού θεών, πως στην πραγματικότητα τα όριά μας δεν υφίστανται, πως είμαστε ελεύθεροι.

και να μην τρομάξουμε βέβαια με αυτήν τη διαπίστωση, αλλά να πάμε να παίξουμε σε μια παιδική χαρά αφήνοντας σύννεφα ολόκληρα από τα οξυγόνα μας, που ανεβαίνοντας στον ουρανό θα ενώνονται με τα οξυγόνα των άλλων ανθρώπων φτιάχνοντας το πιο πολύχρωμο και δυνατό αερόστατο που είδε ποτέ άνθρωπος. ένα αερόστατο που θα ανεβαίνει και θα αφήνεται να παρασύρεται από τους ανέμους χωρίς να ξεχνάει το σκοπό του, που θα είναι να μας παρακολουθεί από ψηλά να ξαναβρίσκουμε ο καθένας το δικό του άλφα, να το βάζουμε μέσα σε έναν κύκλο και να του δίνουμε κάθε μέρα κι από ένα διαφορετικό χρώμα.

λέω απλά να φτιάξουμε το δικό μας ζέπελιν·

λέω απλά πως το άλφα είναι μέσα μας, πως είναι αναγκαίο για την επιβίωσή μας να χαμογελάμε, πως ό,τι στερηθήκαμε έχει από καιρό έρθει η ώρα να το απαιτήσουμε, πως αρνούμαι να ξεχάσω τους νεκρούς ήρωες της δικής μου γενιάς που άφησαν αποτυπώματα ανεξίτηλα σε ταράτσες, πλατείες, δρόμους και πορείες και πως γι’ αυτούς και για όλους εμάς ήρθε ο καιρός να ξεκινήσουμε.

 από το άλφα.