sine_lege

μας εξαπάτησαν οι εγκλίσεις

Tag: ρυτίδα

todesfall

ο θάνατος

μια συνομιλία σε κενό αέρος

μια βία ανωτέρα πεσμένη στα έγκατα των χωμάτων

μια αναθυμίαση που σέρνει πίσω της κρότους

ο θάνατος

 

ο θάνατος

ανάσα σε δηλητηριασμένο νερό

εφιάλτης χωρίς το ξύπνημα του τρόμου

τραγούδι παιδικό σ’ ένα μπαλκόνι της πόλης

ο θάνατος

 

εγώ κι εσύ που δεν θα ιδωθούμε πια ποτέ

ο θάνατος

και κείνο το τραγούδι σ’ ένα αστικό μπαλκόνι

που δεν θα θέλω πια να ξανακούσω

ο θάνατος

 

μια προστριβή με την ανυπαρξία ο θάνατος

θερμόμετρο κάτω απ’ τους δέκα βαθμούς

αλήθεια που δεν έχει γυρισμό

μια πιθανότητα απευκταία

ο θάνατος

 

στιγμή ισότητας για όλους ο θάνατος

η μόνη σιγουριά μόλις γεννιόμαστε

μια φάρσα χωρίς γέλιο ο θάνατος

μια στάλα αέρα ύπουλη που κύλησε στο αίμα

ο θάνατος

 

ρεύμα αέρα παγωμένο ο θάνατος

ρυτίδα αλύγιστη στο χρόνο

όρκος της ανθρωπότητας για αιώνια λησμονιά

άγευστο δάκρυ και λουλούδια άοσμα

ο θάνατος

Advertisements

τοτέμ

IMG_1196

απόψε θα ξενυχτήσω πάλι
θα σηκωθώ ξημέρωμα
κι ύστερα θα βγω έξω με τα μαλλιά αφρόντιστα
αφροντισιά και επανάσταση πάνε μαζί
− σελίδα δύο κεφάλαιο πέντε −
θα μιλήσω σε όλους ανοιχτά
μυαλά, μιλήστε

πώς θα γίνει να μην μιλάμε με το στόμα
να ακούγεται η σκέψη μας απευθείας
χωρίς σημεία στίξης καλλωπιστικά
φαντάσου να σε βλέπω και να διαβάζω ό,τι σκέφτεσαι
τότε θαρρώ η ζωή μας θα ‘τανε ένας υπέροχος εφιάλτης

λοιπόν απαγορεύω από τούδε και στο εξής
σε αδαείς να με διαβάζουν
σε ασυναίσθητους να ασχημονούν
και σε ασθενείς να υγιαίνουν

θέλω να ζω από το θάνατό σας
θέλω να βιώνω την απόρριψή σας
και θέλω ακόμη να δικαιώνομαι πάνω από τα μνήματά σας

αν τα τηρήσετε όλα αυτά
υπόσχομαι να μην ξαναχαμογελάσω πια
παγίδα το χαμόγελο δεν το ‘ξερες;
υπόσχομαι λοιπόν να μην ξαναχαμογελάσω
μόνο να μειδιώ δείχνοντας δόντια στο εξής
και μόνο να μου δημιουργώ ρυτίδες γήρατος
επιδεικνύοντας με τρόπο υπόγειο και ύπουλο
την τέλεια δουλειά του ορθοδοντικού της εφηβείας μου

όχι όχι· το μετάνιωσα ήδη
θα εξακολουθήσω το χαμόγελο ισιώνοντας την πλάτη
και θα εξακολουθήσω να γελάω με ό,τι μέσα μου
τα είδωλα του κόσμου σας εν μια νυκτί κατέστρεψε

ανίκατε, συ

1800814_10203085475563867_1528756075_n

δύσκολα και με βάσανο πέρασε η νύχτα απόψε

ιδιαιτέρως με άγγιξε και σύρθηκα να μάθω

μιας λέξεως την προέλευση κι τη δυσλειτουργία

ανόσιος γράφει το βιβλίο και εγώ ποιον να ρωτήσω

 

τι είναι στ’ αλήθεια ιερό και τι τ’ αντίθετό του;

 

όσοι πιστεύουν σε θεούς ξεχνάνε τους αγίους

κι αυτοί που ζουν με προσευχές διστάζουν στο τραγούδι

μα αν δεις τις νότες στη σειρά ίσως να αναφωνήσεις

πως άνθρωπος τις έφτιαξε όπως και τους θεούς σου

 

κι οι νότες του πεντάγραμμου άθεες τάχα να ‘ναι;

 

οι έρωτες κι οι αγκαλιές που ζήσαν στα σκοτάδια

παράνομοι ονομάστηκαν κι ας ζέσταναν τα αστέρια

κι εκείνοι που τους έγραψαν χαράζοντας ρυτίδες

δε μοίρασαν τη θέρμη τους σε ποίημα ή σε τοίχο

 

κι όποιος κρυφά σε φίλησε δεν φίλησε στ’ αλήθεια;

 

λοιπόν επίσημε γραφιά της λίστας των κακούργων

βάλε κι εμέ στη λίστα σου την των αγκαλιασμένων

να ανασαίνω ελεύθερα παράνομη και αθώα

και στων ανόσιων εραστών τα χέρια να κοιμάμαι

 

μόνος κακούργος οι χρονιές και φυλακή οι γιορτές τους

 

καθώς ξημέρωνε γλυκά αντίκρισα τον ήλιο

και τότε σιγουρεύτηκα πως κι ο έρωτας φωτίζει

δεν γράφεται σε ποιήματα μόνο σε βλεφαρίδες

του ανθρώπου σου τα βλέφαρα ίδια κυματοθραύστες

 

κύμα και πίκρα μοιάζουνε, ρωτήστε και τους ναυτικούς

 

ανόσιος όποιος δήλωσε στο γλέντι ας κοπιάσει

χωρίς των γέρων συμβουλές χωρίς και τα γυαλιά του

με ορίζοντά μας την οσμή σήμερα θα γλεντάμε

ανέμελοι και ανίεροι, ίδιοι με τους θεούς μας

 

και του γλεντιού μας η φωτιά και αγίους θα ζεσταίνει