sine_lege

μας εξαπάτησαν οι εγκλίσεις

Tag: συντακτικό

scribo ergo sum

γράφω. γράφω χωρίς να έχω υπόψιν μου κάποια τεχνική. οι γνώσεις μου περί της γραφής περιορίζονται σε ό,τι μου μάθανε οι δάσκαλοί μου στο σχολείο. τους άκουγα προσεχτικά. όλος μου ο κόσμος ήταν τα στόματα των δασκάλων μου. ήμουνα βέβαια κάπως δαχτυλοδειχτούμενη. οι ελεύθεροι της τάξης δεν πατάγανε στην αίθουσα. κάνανε ανταρσίες γιατί οι καθηγητές έρχονταν στο μάθημα. κατά τη γνώμη τους οι δάσκαλοι δεν έπρεπε να έρχονται στην τάξη. κατά τη γνώμη τους ήμουνα κι εγώ κομμάτι του συστήματος. μου άρεσε το διάβασμα και ήξερα πάντα όλες τις απαντήσεις στα διαγωνίσματα. φόραγα φόρμα κι από πάνω φούτερ κι από μέσα φανελάκι αθλητικό για να μην κρυώνω και τα φρύδια μου ήταν άβγαλτα την ώρα που άλλες συνομήλικες περνούσαν με μολύβι τη γραμμή των φρυδιών τους και φούσκωναν τα σουτιέν τους με βάτες. ήθελα να μάθω. ένα σφουγγάρι σε σχήμα παιδικού άγαρμπου κορμιού. μα τι σημασία είχε πότε έγινε η ναυμαχία της σαλαμίνας; σημασία είχε να κάνουμε φασαρία επαναστατώντας για το τίποτα. όλα τούτα ήτανε πολύ συστημικά για τους επαναστάτες συμμαθητές μου. σήμερα αναρωτιέμαι πού να ‘ναι και τι να κάνουνε οι ελεύθεροι συμμαθητές μου. τους συναντάω στα μέσα δικτύωσης. υπάλληλοι δημοσιοσχετίστες σε νυχτερινά μαγαζιά αναλαβόντες τη στημένη δουλειά του πατέρα τους ντυμένοι ακριβά ενασχολούμενοι με τη μπάλα. εγώ; εγώ συνεχίζω να ξέρω πότε έγινε η ναυμαχία της σαλαμίνας όμως δεν έχω πού την κεφαλήν κλίναι. συστημικοί και μη συστημικοί μπερδευτήκαμε. δεν ξέρω πια ποιος βολεύτηκε και ποιος κουνιέται από τη θέση του μην τυχόν και βολευτεί το κορμί του σε μία μόνο θέση και συνηθίσει. η ελευθερία ξεχείλωσε σαν τη γυμνασιακή μου φόρμα. το σύστημα μας χώρεσε όλους.

όλους; γράφω ποιήματα που δεν είναι ποιήματα. τα ποιήματά μου που δεν είναι ποιήματα απορρίπτονται πανταχόθεν. γράφω και δεν έχω ειρμό. επαναλαμβάνομαι τραγικά. οι ίδιες λέξεις ο ίδιος πόνος οι ίδιες ανάγκες. μπορώ να σας απαριθμήσω τις αρνητικές κριτικές που λέγονται χωρίς να τις ακούω. απουσία ρυθμού. έλλειψη θεματολογίας. παραφιλολογία. εντυπωσιασμός χωρίς περιεχόμενο. αντίδραση για την αντίδραση. άγνοια σύνταξης. γραμματικά λάθη. μα εγώ κατέκτησα κάποτε ολάκερη την ελληνική γραμματική και το συντακτικό για να μπορέσω σήμερα να τα αποδομήσω με την ησυχία μου. χωρίς τύψεις. δεν έχω απωθημένα. ένιωσα στο πετσί μου τι είναι οι εγκλίσεις. και τώρα ξέρω καλά πως οι εγκλίσεις είναι μια απάτη. αυτό που ζούμε δεν υπάρχει. δεν ορίζεται. δεν εκφράζεται με μια φτωχή οριστική έγκλιση. αυτό που εύχομαι δεν θα ‘ρθει ποτέ. τι να μου κάνει μια ευκτική; υποστηρίζω τάχα πως δεν υπακούω σε προσταγές. μα σκύβω το κεφάλι και κάνω ό,τι μου λένε. η προστακτική μπήκε στο γονίδιό μου πια. είναι αργά.

είναι αργά; γράφω χωρίς λόγο αν θέλετε να ξέρετε. γράφω γιατί αλλιώς η πίεση της καρδιάς θα φτάσει στο είκοσι πέντε και θα πάω να συναντήσω τους νεκρούς μου. το ξέρω δα πως οι νεκροί δεν είναι κανενός, μην σπεύδετε να με διορθώσετε. γνωρίζω. γνωρίζω μα δεν υποστηρίζω. δεν πιστεύω στις ορισμένες μορφές ποίησης και λογοτεχνίας και τέχνης και ζωής. σπούδασα μιαν επιστήμη που μάλλον δεν είναι επιστήμη μαθαίνοντας να αναλύω κανόνες. να τους ερμηνεύω φέρνοντάς τους στα μέτρα του απέναντί μου καθήμενου πελάτου. διάβασα χτες πως το να είναι κανείς ταυτόχρονα μαρξιστής και δικηγόρος τον καταδικάζει σε μια αντιφατική και σχιζοειδή ύπαρξη. θα το θυμάμαι. τούτη την εποχή είμαι απεργός. σε λίγο καιρό οι μικρομεσαίοι δικηγόροι θα εξαφανιστούν από το πρόσωπο του τόπου. ίσως και να ‘ναι καλύτερα. τίποτα δεν με πλήγωσε πιο πολύ στη ζωή μου από το γεγονός πως η αλήθεια δεν έχει μία όψη. η ζωή δεν είναι απλή. οι σχολικές γνώσεις δεν θα μπορούν να με στηρίζουν εσαεί. γι’ αυτό ψάχνω άλλα στηρίγματα. τίποτα το ορισμένο εκ των προτέρων. ανάποδα ποιήματα σφηνοειδή τραγούδια καρκινικοί πίνακες ζωγραφικής παράφωνες μουσικές. ο κόσμος δεν πήγε ποτέ παρακάτω αγκαλιά με το σύνηθες. αυτοί που τρώγαν τις κοινωνικές σφαλιάρες μπαίνανε πάντα στις παράλληλες διαστάσεις και μας προσκαλούσανε κι εμάς. οι δρόμοι ανοίγανε πάντα με μπουλντόζες με μπουνιές με νύχια με δόντια με βία. ακούω ξανά και ξανά το λόγο του άρη στη λαμία. αυτοί που τρώγανε σφαλιάρες μέσα στα αστυνομικά τμήματα λευτερώσανε τον τόπο. βία. η ιστορία είναι η μαμή της βίας. μου αρέσουν οι αντιστροφές. οι απότομες στροφές. όσο ευαίσθητο στομάχι έχω τόσο αντέχει το μυαλό μου στα ανεβοκατεβάσματα. ανδρώθηκα με τον εφιάλτη του στομαχικού ιλίγγου πάντα δίπλα μου. μα επιδιώκω τον εγκεφαλικό ίλιγγο σχεδόν κάθε στιγμή. ο κόσμος μας έχει ανάγκη από φαντασία. από έμπνευση. η ζωή μας έχει ανάγκη από ανατροπή. από πάθος.

πάθος. γράφω με πάθος. γράφω; δεν εκφράζω κανέναν παρά τον εαυτό μου. η εποχή μου επιτρέπει να βλέπετε κι εσείς αυτά που γράφω. ίσως και να το σταματήσω. μπορεί και όχι. ίσως και να επιστρέψω στη ρομαντική εποχή που δεν υπήρξε ποτέ αλλά υπάρχει μέσα μου. θα γράφω ποιήματα που δεν είναι ποιήματα γιατί δεν έχουν τεχνική και μέτρο και ισορροπία και θα τα κλείνω σε μπουκάλια. θα μολύνω τα νερά του ιονίου πετώντας μέσα τους μπουκάλια με άχρηστα ποιήματα που δεν είναι ποιήματα γιατί κάποτε ίσως να φτάσουν σε κείνο το νησί που μεταναστεύσανε οι νεκροί μου. και οι νεκροί σας.

γράφω. θα συνεχίσω να γράφω. έτσι ξεγελάω τη μαύρη θάλασσα που μαίνεται μέσα μου. να γράφετε. και να μιλάτε. και ποιος ξέρει. όλα είναι μια αλυσίδα. σαν την αλυσίδα της φύσης που μαθαίναμε στο σχολείο. η απογοήτευση φέρνει θλίψη η θλίψη οργή η οργή βία και η βία δένει την ιστορία στο άρμα της και προχωράει θέλουμε δεν θέλουμε. να μιλάτε. και να γράφετε. και ποιος ξέρει.

Advertisements

σελήνη άνευ νόμου

«ο ήλιος μας δίνει φως, αλλά το φεγγάρι προσφέρει την έμπνευση. αυτός που κοιτάζει τον ήλιο με γυμνό μάτι μπορεί να τυφλωθεί. αυτός που κοιτάζει το φεγγάρι με γυμνό μάτι, μπορεί να γίνει ποιητής.»

ραλφ έμερσον

To-daxtylo-kai-i-selini-1-315x236

-είναι πολλά και πού να στα εξηγώ

 όλο ερωτήσεις είσαι αδερφούλα μου

 σκέψου απλά

 πώς ανάβεις το τσιγάρο

 πώς πίνεις το ποτό

-πολλοί είναι οι όμορφοι λίγοι οι γοητευτικοί

-περίπλοκο πράγμα η γοητεία

 αυτοπεποίθηση και αδυναμία

 κίνηση και σιωπή

 εξυπνάδα και αφέλεια

 χιούμορ και πρακτικότητα

 κυνισμός και φόβος

-μα θέλει να θέλεις να πολεμάς με πολλούς τρόπους για να γίνει η ζωή από έλος εύφορο χωράφι

 κι ίσως τότε να συμβαίνει αυτό που εγώ λογαριάζω

 τότε που δεν υπάρχουν άλλες εγκλίσεις

 παρά μόνον η οριστική

 δεν υπάρχει θα ήθελα, αν μπορούσα, στο μέλλον θα,

 κάποτε θα μπορούμε, παλιά ήμουν

 και ούτω καθεξής

 υπάρχει μόνο το τώρα, το είμαι εδώ, το παλεύω, το ζω,

 το είμαι ένα

 αδρανοποιείται ολόκληρη η γραμματική και το συντακτικό

 οι χρόνοι γίνονται ένας

 αφανίζεται το παρελθόν και το μέλλον

 υπάρχει μόνο το παρόν

 ζεματιστό

 το ίδιο και οι εγκλίσεις

 καμιά υποτακτική

 καμιά ευκτική

 ορίζεις τα πάντα

 μόνο η οριστική

 αλλά και τα πρόσωπα

 δεν υπάρχουν άλλοι, εμείς, εσύ, αυτοί, εκείνη

 όλα συμπυκνώνονται σε μια στάλα εγώ

 που νιώθει ότι του ανήκει όλη η γη

-έι· τι λες; omnia sunt communia

-κι από νομικά τίποτα δε γνωρίζω

 μόνο ότι νόμος είναι το δίκιο της αγάπης

 όπως και να ‘χει

 εμένα η μεταφορά σαν σχήμα λόγου

 μου εμπνέει πιο πολλή εμπιστοσύνη από την κυριολεξία

 είναι πιο μαγκάκι, του πεζοδρομίου, στα μέτρα μου

 γιατί με βοηθάει να υπεκφεύγω χωρίς υπεκφυγές

 ενώ η κυριολεξία- σωστή κυρία

 στρογγυλοκάθεται στις εκθέσεις των πανελλαδικών,

 πίνει το τσάι της και μας κοιτάζει αφ’ υψηλού

 εμάς που πατώσαμε

 και ξέραμε από πριν το γιατί

-κι εμένα μου αρέσει η μεταφορά γιατί συνδέει τα νοήματα

 μπορείς να πεις με όμορφο τρόπο κάτι περίπλοκο

 απλοποιεί τα πράγματα χωρίς να τα απλουστεύει

-περιέργως για να χειρίζεσαι τη γλώσσα

 πρέπει να σκέφτεσαι

 με τρόπο μαθηματικό

-παρ’ όλα αυτά το ανύσηχος ποτέ δεν θα το γράψω σωστά

-μιλάς για τέτοια λέξη

 άτακτη

 πώς γίνεται να τη γράψεις σωστά;

 χάνει την ουσία της

-άσε που πρέπει να τελειώνει σε -ήχος

 

 τελικά μου αρέσουν οι ερωτήσεις σου γιατί είναι απλές

 

 στην υγειά του ήλιου και του φεγγαριού

 το τελευταίο τσίπουρο

-καλό σας βράδυ κύριε

ούτε οι κόντηδες στα εφτάνησα δεν μιλάνε έτσι

-μα δεν είμαστε λόρδοι

 είμαστε ποπολάροι

 αφέντη μου

 να σε χαρώ.

υ.γ.1: ο διάλογος είναι τρομακτικά αληθινός, η έμπνευση μοιρασμένη δίκαια στα δυο και τα πνευματικά δικαιώματα ανήκουν σε όποιον νιώσει άμα τη αναγνώσει.

υ.γ.2: ευχαριστώ.

γλώσσα, γλώσσα, μαθηματικά

1000738_479028288852493_2115361298_n

 

μια φωνή μπορεί να αλλάξει όλα τα νοήματα

άλλο εκδίδω κι άλλο εκδίδομαι

όσο θα κρύβεσαι μέσα στις σιωπές τόσο θα πληθαίνουν τα ουρλιαχτά σου

να μην αναρωτιέσαι πια αν πήγε κάτι λάθος

έσω σίγουρος

και ζήσε μ’ αυτό.

 

μα δεν μπορώ!

το μυαλό μου αντιστέκεται, θα μπορούσα να είχα ζήσει, θα μπορούσες να είχες πει,

τι θα γινόταν άραγε αν πηγαίναμε εκεί που σχεδιάζαμε μαζί;

να έχεις το νου σου πάντα και στην έγκλιση, παίζει κι αυτή το ρόλο της.

 

τι στο καλό, αγκαλιά με τις γραμματικές θα ζήσω;

 

άλλοι έζησαν αγκαλιάζοντας κορμιά, άλλοι αγκαλιάζοντας βιβλία, κι άλλοι πάλι

έβαλαν στο προσκεφάλι τους τραγούδια αντί για μαξιλάρια.

τι κι αν γνωρίζεις πάντα το υποκείμενο;

φορές φορές το αντικείμενο είναι που κάνει τη διαφορά.

σημασία έχει η μετάβαση,

πάντα με φόβιζαν εκείνα τα ρήματα τα μόνα, τα αμετάβατα.

έκανες ό,τι έκανες και στο τέλος πάλι μόνος σου στεκόσουν.

 

κι αν θυμηθείς και το κατηγορούμενο, εκεί τρομάζεις δια παντός.

 

θαρρώ δεν πρέπει σε τόσο δα μικρά παιδιά τέτοιες λέξεις να μαθαίνουμε

τα τρομάζουμε

και στο κατόπι ξεχνούν να χαμογελάσουν

καθώς χτυπάει το κουδούνι της λυτρώσεως

 

άκου εκεί κατηγορούμενο!

 

δεν θα σου πω σήμερα για χρόνους

μου φαίνεται σε άγχωσα πολύ

και υπάρχουν ξέρεις κάτι χρόνοι σκέτη απάτη

πιάνουν παρόν και παρελθόν και μέλλον

και αλίμονο αν δεν μπορείς να τους αναγνωρίσεις

έρχονται πίσω σου και σε ακολουθούν

και τότε ούτε δάσκαλος ούτε πατέρας

μόνος σου πρέπει να τους στείλεις πίσω από όπου ήρθαν

 

για σήμερα μόνο αυτά ας μάθεις

 

με την ελπίδα να τα έχεις μέχρι αύριο ξεχάσει.