sine_lege

μας εξαπάτησαν οι εγκλίσεις

Tag: φεγγάρι

του νεκρού φωτογράφου

«πετάγομαι το βράδυ απ’ το κρεβάτι και κόβω βόλτες.
πού γυρνάς μες στη νύχτα; με ρωτάει.
δεν ξέρω τι να της απαντήσω.
τι να της απαντήσω;
της είπα προχθές ότι για εμάς καμία Νυρεμβέργη δεν θα υπάρξει.
ότι εμείς ξέραμε.
αυτό που μας τρώει τα σωθικά και για το οποίο ταχθήκαμε να χαλάμε τη ζωή μας, που δεν είναι αναγκαστικά σπουδαίο, ίσως ούτε και συνταρακτικό, είναι οπωσδήποτε κάπως αδύνατο πλέον να ειπωθεί με το συνήθη τρόπο.
ψάχνω.»

ν. α.

1779294_10203532044556620_1418356629904746154_n

να βγω κι εγώ μια φωτογραφία
γελαστή και γυμνασμένη με χείλη ροζ και βλέμμα ασταθές
τραβήξτε με κι εμένα μια φωτογραφία
ίσα να δω πώς φαίνεται η αδιαφορία στο φακό
να με θυμάμαι όταν περάσει ο πόλεμος
μα σας παρακαλώ· τραβήξτε με κι εμένα μια φωτογραφία
κρίμα να πάει χαμένη μια ολόκληρη βραδιά
θέλω να με θυμάμαι όταν ολάκεροι λαοί δεν θα υπάρχουν πια
όταν οι βόμβες αφανίσουν πια λογής ανθρώπους και χωράφια
να με θυμάμαι επιθυμώ
να, βγάλτε με εδώ δίπλα στο αφρίζον κύμα
εδώ που ξέβρασε η μάνα θάλασσα κουφάρια
εδώ που υπερχείλισε ο αχέρων ποταμός
μόνο προσέξτε της γενιάς μου το φεγγάρι
θέλω να φαίνομαι χλωμή τάχα φτωχή και ταλαιπωρημένη
κι ας πλέουν γύρω μου μωρά φουρτουνιασμένα
κι ας μείνανε τα στόματα αδειανά από ζωή
κι ας έρχεται ολόγυρα ο άδης χορτασμένος

τραβήξτε με ακόμα μια φωτογραφία
γιατί οι άνθρωποι χωράμε πια σε έναν τόσο δα φακό
ίσα να φαίνονται τα άδεια μας κρανία
ίσα να γράφουμε συνθήματα στους τοίχους
ίσα να σπαταλάμε τα υγρά του σώματος για ίδιους σκοπούς

μα σας παρακαλώ· μια τελευταία λήψη επιθυμώ
εδώ κάτω από της άπληστης ένδειας το φεγγάρι
ίσα να με θυμάμαι
όταν αντίκρισα για τελευταία φορά της ύπαρξής μου το κενό

 

*φωτογραφία τραβηγμένη στο λένινγκραντ εν έτει 1937, περιμένοντας την επέλαση των ναζί

της αποκοιμήσεως

                 αυτά τα κόκκινα σημάδια στους τοίχους

μπορεί να ‘ναι κι από αίμα

όλο το κόκκινο στις μέρες μας είναι αίμα

γιάννης ρίτσος

1622798_10201974097288912_367661674_n

 

δεν πέθανε, κοιμήθηκε· με διορθώνουν οι ρασοφόροι του χωριού χαϊδεύοντας το επίχρυσο ευαγγέλιο

πέθανε η μάνα που γέννησε έναν επαναστάτη του καιρού του· έναν που κυνηγήθηκε, σφάχτηκε, χλευάστηκε

αλλά κανείς δεν κλαίει τούτη τη μέρα· όλοι τρώνε και πίνουν μέχρι το ξημέρωμα

οι νέοι με τα ουίσκια στο χέρι κοιτάνε λιγωμένοι τα κορίτσια του νησιού και οι γέροι πίνουν κρασί

οι πιστοί που κάνουν το σταυρό τους την ώρα που σφάζονται μωρά κόβουνε αδέξια τον αύγουστο στα δυο

καταμεσής της ανεμελιάς οι χριστιανοί απλώσανε μια νωχελική αργία για να σκεπάσει την αδιαφορία τους

μια μέρα θανάτου που γιορτάζεται ιαμβικά μέσα σε ναούς κι ύστερα σε τραπέζια με σφάγια από άλλες θρησκείες

της αποκοιμήσεως των λαών απόψε· βοήθειά μας

αλλά όσοι απόψε κυνηγάνε τη ζωή μέσα στις εντατικές, όσοι σκοτώνονται από τα υπερσύγχρονα όπλα

αυτοί που γεννηθήκαν κάπου αλλά τη νιότη και τα γηρατειά δεν θα προλάβουν να γνωρίσουν

όσοι θα κλάψουνε απόψε για τη μάνα και το παιδί τους που θα εκπνεύσει σε πεδίο μάχης σύγχρονο

αυτοί που απόψε θα πεθάνουν και δεν θα κοιμηθούν γιατί η παραγωγή αγίων σταμάτησε από καιρό

όλοι αυτοί λησμονημένοι θα την περάσουν και τη νύχτα αυτή αποδεικνύοντας το ψέμα της ζωής των χριστιανών

ρίχνω ένα βλέμμα ειρωνείας στο φεγγάρι της γιορτής και ακούω τη θάλασσα οργισμένη να παφλάζει

κι απέναντί μου ο φάρος γέρογόμπος συναινεί και σταματά να δίνει πια σινιάλο στα αδιάφορα καράβια

γιατί τα όπλα βλέπεις πρέπει να δοκιμαστούν πάνω σε ανθρώπινη σάρκα

λοιπόν νομίζω οι γιορτές σας οι χριστιανικές κακοπαιγμένο θέατρο του παραλόγου αποτελούν

αποτελούμε έναν θίασο περιφερόμενων ευνουχισμένων και ες αεί υποταγμένων ηθοποιών

τηρούμε με ευλάβεια τα έθιμα που την προσωπική μας βολεψιά δεν ενοχλούν

ο έχων δυο χιτώνες έκανε φτερά· στη θέση του μας κυβερνά ο έχων τους χιτώνες άπαντες της υφηλίου

αντί εμείς να ξεγυμνώσουμε δια παντός το βασιλιά του πόνου ξεγυμνωθήκαμε και παραδώσαμε και ρούχα και ζωές

ξεχάσαμε και τον επαναστάτη και τις αλήθειες που είπε και τον έστειλαν σε θάνατο μαρτυρικό και επίπονο

και απόψε τάχα μου με παραφουσκωμένα τα έντερα και τα μυαλά γιορτάζουμε με δέος για της μάνας του το θάνατο

μόνο ένα φεγγάρι κι ένας φάρος μείνανε ενθύμια· μνημόσυνα της από αιώνες πεθαμένης ανθρωπιάς μας

σελήνη άνευ νόμου

«ο ήλιος μας δίνει φως, αλλά το φεγγάρι προσφέρει την έμπνευση. αυτός που κοιτάζει τον ήλιο με γυμνό μάτι μπορεί να τυφλωθεί. αυτός που κοιτάζει το φεγγάρι με γυμνό μάτι, μπορεί να γίνει ποιητής.»

ραλφ έμερσον

To-daxtylo-kai-i-selini-1-315x236

-είναι πολλά και πού να στα εξηγώ

 όλο ερωτήσεις είσαι αδερφούλα μου

 σκέψου απλά

 πώς ανάβεις το τσιγάρο

 πώς πίνεις το ποτό

-πολλοί είναι οι όμορφοι λίγοι οι γοητευτικοί

-περίπλοκο πράγμα η γοητεία

 αυτοπεποίθηση και αδυναμία

 κίνηση και σιωπή

 εξυπνάδα και αφέλεια

 χιούμορ και πρακτικότητα

 κυνισμός και φόβος

-μα θέλει να θέλεις να πολεμάς με πολλούς τρόπους για να γίνει η ζωή από έλος εύφορο χωράφι

 κι ίσως τότε να συμβαίνει αυτό που εγώ λογαριάζω

 τότε που δεν υπάρχουν άλλες εγκλίσεις

 παρά μόνον η οριστική

 δεν υπάρχει θα ήθελα, αν μπορούσα, στο μέλλον θα,

 κάποτε θα μπορούμε, παλιά ήμουν

 και ούτω καθεξής

 υπάρχει μόνο το τώρα, το είμαι εδώ, το παλεύω, το ζω,

 το είμαι ένα

 αδρανοποιείται ολόκληρη η γραμματική και το συντακτικό

 οι χρόνοι γίνονται ένας

 αφανίζεται το παρελθόν και το μέλλον

 υπάρχει μόνο το παρόν

 ζεματιστό

 το ίδιο και οι εγκλίσεις

 καμιά υποτακτική

 καμιά ευκτική

 ορίζεις τα πάντα

 μόνο η οριστική

 αλλά και τα πρόσωπα

 δεν υπάρχουν άλλοι, εμείς, εσύ, αυτοί, εκείνη

 όλα συμπυκνώνονται σε μια στάλα εγώ

 που νιώθει ότι του ανήκει όλη η γη

-έι· τι λες; omnia sunt communia

-κι από νομικά τίποτα δε γνωρίζω

 μόνο ότι νόμος είναι το δίκιο της αγάπης

 όπως και να ‘χει

 εμένα η μεταφορά σαν σχήμα λόγου

 μου εμπνέει πιο πολλή εμπιστοσύνη από την κυριολεξία

 είναι πιο μαγκάκι, του πεζοδρομίου, στα μέτρα μου

 γιατί με βοηθάει να υπεκφεύγω χωρίς υπεκφυγές

 ενώ η κυριολεξία- σωστή κυρία

 στρογγυλοκάθεται στις εκθέσεις των πανελλαδικών,

 πίνει το τσάι της και μας κοιτάζει αφ’ υψηλού

 εμάς που πατώσαμε

 και ξέραμε από πριν το γιατί

-κι εμένα μου αρέσει η μεταφορά γιατί συνδέει τα νοήματα

 μπορείς να πεις με όμορφο τρόπο κάτι περίπλοκο

 απλοποιεί τα πράγματα χωρίς να τα απλουστεύει

-περιέργως για να χειρίζεσαι τη γλώσσα

 πρέπει να σκέφτεσαι

 με τρόπο μαθηματικό

-παρ’ όλα αυτά το ανύσηχος ποτέ δεν θα το γράψω σωστά

-μιλάς για τέτοια λέξη

 άτακτη

 πώς γίνεται να τη γράψεις σωστά;

 χάνει την ουσία της

-άσε που πρέπει να τελειώνει σε -ήχος

 

 τελικά μου αρέσουν οι ερωτήσεις σου γιατί είναι απλές

 

 στην υγειά του ήλιου και του φεγγαριού

 το τελευταίο τσίπουρο

-καλό σας βράδυ κύριε

ούτε οι κόντηδες στα εφτάνησα δεν μιλάνε έτσι

-μα δεν είμαστε λόρδοι

 είμαστε ποπολάροι

 αφέντη μου

 να σε χαρώ.

υ.γ.1: ο διάλογος είναι τρομακτικά αληθινός, η έμπνευση μοιρασμένη δίκαια στα δυο και τα πνευματικά δικαιώματα ανήκουν σε όποιον νιώσει άμα τη αναγνώσει.

υ.γ.2: ευχαριστώ.

ξανά ποτέ

 

IMG_0990

ξαναπιάνω το μολύβι

ελαφρύ τρέμουλο

ξαπλώνω στο εφηβικό μου κρεβάτι

τρέχουν εικόνες

έρχονται από το μέλλον

 

εσύ μετανιώνεις για το μέλλον

εγώ πάλι για το παρελθόν

 

διάτρηση εγκεφάλου

οι εικόνες πλημμύρισαν το δωμάτιο

 

δεν θα μιλήσω

δεν θα ρωτήσω

δεν θα ουρλιάξω

δεν θα λυγίσω

 

αλλά έτσι έπρεπε

εσύ έκανες την αρχή

εσύ έγραψες και το τέλος

 

γράφω τους υπότιτλους της τελευταίας σκηνής

 

προτού σβήσουν τα φώτα

 

η πανσέληνος του νησιού μπαίνει απ’ το παράθυρο

πώς να αμυνθώ στο φεγγάρι;

οι τοίχοι ραγίζουν

το τσιγάρο καίγεται μόνο του

θρηνεί για το ανόητο τίποτα

το ταβάνι ψηλώνει

 

κάνω μια βόλτα στη σκοτεινή πλευρά

όλα είναι ήσυχα εδώ

η άβυσσος ατάραχη

συνεχίζει να κρύβει τη βρωμιά του έρωτα

τώρα πια φτύνω τις εικόνες με σάλιο πικρό

ο πόνος και η ιεροσυλία

είναι η αιτία και το αιτιατό

το ψυγείο βουίζει

το χέρι γράφει

το μυαλό γυρνάει αριστερόστροφα

 

διάολε, τελευταία σκηνή και δεν έχω δάκρυα!

 

είμαι εδώ, ολόκληρη.

κι εσύ είσαι πια νεκρός.