sine_lege

μας εξαπάτησαν οι εγκλίσεις

Tag: χάνω

etwas, das bleibt

 

417937_10200228350326329_1143974131_n

θέλω να γράψω κάτι

με επιλεκτικώς αόρατο μελάνι

να το διαβάζουν μόνο

δυο, τρεις, το πολύ πέντε άνθρωποι

 

να το γράψω

κι ύστερα

 να μην μπορέσω να το ξαναντικρύσω

να το χάσω για πάντα

 

κι ίσως έτσι –μόνο έτσι-

να καταλάβω

τι στ’ αλήθεια σήμαινε

θυσία στους θεούς των ηφαιστείων

Advertisements

Εν Ληξουρίω, 202 μ.Λ.

// οι φαντασίες μπαίνουν εύκολα στα κούφια κρανία //

// στην είσοδο δεν είναι νους θυρωρός//

// και μέσα βρίσκουν ευρυχωρία //

α. λ.

͂Εν Ληξουρίω, 202 μ.Λ.

ο χρόνος που περνά πάνω από τα δάχτυλά σου δεν θα επιστρέψει ποτέ

η διάταξη των βιβλίων στο ράφι θα αγωνίζεται πάντα ενάντια στη σκόνη της λήθης

το κρύο που σου τεντώνει το δέρμα κάτι θέλει να σου πει

παντού υπάρχουν άστεγοι

γιατί όχι κι εδώ

το άγαλμα του βλαδίμηρου έπεσε με θόρυβο

η ευρώπη μαζεύει στη χιονισμένη της αγκαλιά όλους όσοι τόλμησαν να αποσκιρτήσουν

έτσι θα ζήσουμε

χωρίς ηγέτες

χωρίς ιδέες

μόνο με κρύο και χαρτόκουτα

οι ποιητές θα ενοχλούνται από την παρουσία μας στα παγκάκια

οι δεκαετίες θα περνάνε ανεπιστρεπτί

τα παιδιά μας θα πεθαίνουν από το κρύο

θα παλεύουμε να τα κρατήσουμε παραπάνω μέσα στη μήτρα μας

αλλά φευ

οι γιατροί δεν θα μπορέσουν ποτέ να νικήσουν το θάνατο

μόνο οι συγγραφείς θα ονειρεύονται πως τον νικούν

θα πουλάνε χιλιάδες αντίτυπα από τα βιβλία τους

και δεν θα μάθουν ποτέ πώς είναι να πεθαίνεις από το κρύο

έτσι θα ζήσουμε, σου λέω

φοβάμαι, λίγο

μα πιο πολύ, αρνούμαι

η μάνα παλεύει να μη σε χάσει

ό,τι της απέμεινε από ελπίδα στο χαρίζει

κι ας μείνει εκείνη μόνη μετά

 

τα δάχτυλά σου θωπεύουν ξανά τον αέρα

ψάχνουν στη στρατόσφαιρα τις χαμένες ώρες

μα εκείνες δεν θέλουν να γυρίσουν πίσω πια

η σκόνη τρυπώνει ύπουλα παντού

όλες οι προτομές των ηγετών μας πέσανε

κι εμείς μείναμε να κοιτάμε το άγαλμα του αντρίκου

το μόνο που παραμένει παγωμένο και αγέραστο ακόμα

και πάνω κει

στο κρύο μάρμαρο

η σκόνη, ο χαμένος χρόνος, τα δάχτυλά σου, τα βιβλία

βρίσκουν τη ζεστασιά που αθανασία θα τους χαρίσει.

γιατί σε τάφους και σε αγάλματα το ίδιο υλικό να βρίσκω;

͂

* το κείμενο ενέπνευσε τον @Soulis Thomopoylos για την αλίευση της φωτογραφίας από το διαδίκτυο

ι.χ.

sine

~σας κοιτάζω μέσα από τα φιμέ σας τζάμια κι εύχομαι να μην υπήρχαν παράθυρα~

σ’ αυτήν την αφιλόξενη πόλη
θα μπορούσαμε όλοι να είμαστε φίλοι
θα μπορούσαμε όλοι να είμαστε ερωτευμένοι
θα μπορούσαμε όλοι να είμαστε ευτυχισμένοι

κατεβάστε λίγο τα παράθυρα

τραβήξτε τις κουρτίνες
έλα να περπατήσεις πλάι μου
όχι·
δεν ξέρω πού πάω
ξέρω μόνο ότι θέλω

αλλά βλέπεις· ο έρωτας μοιάζει με το αδικοχαμένο έμβρυο των πέντε μηνών.

έχει ρίζες στο παρελθόν
λόγο ύπαρξης στο μέλλον
και πεθαίνει πάντα στο παρόν

μην ντρέπεσαι
κατέβασε το παράθυρο
βγες από το αυτοκίνητο
κοίταξέ με

μην ντραπείς ούτε στιγμή ποτέ να μην ντραπείς

θα σκαρφαλώσω σ’ αυτό εδώ το φανάρι της λεωφόρου
θα το κάνω να σταματήσει να αναβοσβήνει
να μην σας ορίζει πια τις ζωές
τούτο το ύπουλο ανθρωπάκι

πράσινοκόκκινοπράσινοκόκκινοπράσινοκόκκινο

και το λευκό πουθενά·

~μην αναρωτιέσαι. με ξέρεις. είμαι το κορίτσι που φτιάχνει χάρτινα καραβάκια και τα αφήνει παντού στο δρόμο σου. όταν δώσω το σύνθημα η πόλη θα γεμίσει από μικρά καράβια που θα πάρουν μαζί τους όλη τη βρωμιά. και τότε όλα θα ξαναγίνουν λευκά.~

ι.χ. σημαίνει ίσως χάσω. μα θα πάω.